................................................................ Διαδικτυακή Εφημερίδα με καθημερινή ενημέρωση για τον πολίτη ..............................................................
______________________________________________________________________________________________________________________
* Εβδομαδιαία ειδησεογραφική, οικονομική Eφημερίδα από το 1993 * Σύμβουλος Έκδοσης: Πάνος Σ. Αϊβαλής, - email: athenspress1@gmail.com
________________________________________________________________________________________________________________________

*

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
..."Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό.Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη................................................................................................................ Νίκος Μπελογιάννης [1915-1952]
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2016

Ο ηλεκτρικός σιδηρόδρομος Αθηνών – Πειραιώς συμπληρώνει 147 χρόνια λειτουργίας.

 Αθηνών – Πειραιώς

Ο Αστικός Σιδηρόδρομος Πειραιά – Κηφισιάς, γνωστός σαν «Ηλεκτρικός» συμπλήρωσε στις 27 Φεβρουαρίου 2016, 147 χρόνια λειτουργίας. Ξεκίνησε ατμοκίνητος αρχικά και ηλεκτροκίνητος αργότερα και συνέδεσε το 1869 την Αθήνα με τον Πειραιά, που μέχρι τότε οι άμαξες και τα παμφορεία ήταν το μόνο μέσο συγκοινωνίας μεταξύ τους.

Ας δούμε ορισμένα χαρακτηριστικά ορόσημα στην πορεία αυτή:
•Το 1834 η Αθήνα γίνεται πρωτεύουσα του Ελληνικού Κράτους και ένα χρόνο μετά, το 1835, γίνεται η πρώτη ανεπιτυχής πρόταση στην Ελληνική Κυβέρνηση από τον Φρειδερίκο Φεράλδη για κατασκευή σιδηροδρόμου.
•Οκτώ χρόνια αργότερα, το 1843 ο Αλέξανδρος Ραγκαβής επαναλαμβάνει δημόσια την πρόταση αλλά πάλι δεν υπήρξε ανταπόκριση.
•Το 1855 ο Πρωθυπουργός και Υπουργός Εξωτερικών Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος καταθέτει το πρώτο Νομοσχέδιο για ΄Ίδρυση σιδηροδρόμου Αθήνας – Πειραιά, που γίνεται νόμος και δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Είναι ο Νόμος ΤΖ «περί συστάσεως σιδηροδρόμου Απ’ Αθηνών εις Πειραιά», που δίνει το δικαίωμα εκμετάλλευσης στην εταιρία, που θ’ αναλάμβανε το έργο για 55 χρόνια. Δύο χρόνια αργότερα το δικαίωμα αυτό αυξάνεται σε 75 χρόνια.
•Μετά από ανεπιτυχείς προσπάθειες ανάθεσης του έργου το 1867, το έργο κατακυρώνεται στον Άγγλο επιχειρηματία Εδουάρδο Πίκερινγκ, ο οποίος το Νοέμβριο του ίδιου έτους αρχίζει να κατασκευάζει το έργο.
•Ένα χρόνο μετά, το 1868, ο Πίκερινγκ μεταβιβάζει τις υποχρεώσεις του στην ιδρυθείσα από όμιλο Ανώνυμη Εταιρία του «Απ’ Αθηνών εις Πειραιά Σιδηροδρόμου» – Σ.Α.Π. Α.Ε.
•Στις 17 Φεβρουαρίου του 1869 η ως άνω εταιρία έχει τελειώσει το έργο και γίνεται η πρώτη δοκιμή της διαδρομής. Τα επίσημα εγκαίνια γίνονται μέσα σε ατμόσφαιρα γενικής χαράς στις 27 Φεβρουαρίου 1869, με επιβάτες στο πρώτο δρομολόγιο τη Βασίλισσα ΄Ολγα, τον Πρωθυπουργό Ζαΐμη, υπουργούς, στρατιωτικούς, διπλωμάτες και άλλους επισήμους.

Επιτέλους το όνειρο γίνεται πραγματικότητα. Η ατμομηχανή με 6 βαγόνια καλύπτει τη διαδρομή των 8,5 χιλιομέτρων από το Θησείο στον Πειραιά σε 19 περίπου λεπτά. Οι δύο πόλεις Αθήνα και Πειραιάς έχουν πλέον συνδεθεί με σιδερένιες γραμμές.

Τα σχόλια του τύπου της εποχής πολλά και καλά. Στις 3 Μαρτίου του 1869 ο «Αιών» γράφει: «Ο σιδηρόδρομος ήρξατο τακτικώς εργαζόμενος από της τελευταίας Παρασκευής. Η συρροή των επιβατών είναι μεγίστη. Οι πάντες δ’ ομολογούσι τας μεγίστας ωφελείας, ας η κάταρξις του έργου τούτου υπισχνείται. Ευχόμεθα και αύθις, ίνα η μικρά αύτη γραμμή υπάρξει η αρχή του καθ’ όλην την επικράτειαν συμπλέγματος σιδηροδρόμων».

•Μεταξύ της χρονολογίας του πρώτου επίσημου δρομολογίου, το 1869 , και της 16 Σεπτεμβρίου του 1904, που πραγματοποιήθηκε η Ηλεκτροδότηση του Σιδηροδρόμου, μεσολάβησαν η στρώση διπλής γραμμής και η έναρξη κατασκευής σήραγγας το 1889 από το Θησείο μέχρι την Ομόνοια (Λυκούργου και Αθηνάς), όπου και ο παλιός σταθμός της ΟΜΟΝΟΙΑΣ, ο οποίος εγκαινιάζεται στις 17 Μαΐου του 1895.
Το 1926 οι ΣΑΠ, οι ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΙ ΑΤΤΙΚΗΣ που εκμεταλλεύονται το «ΘΗΡΙΟ» της Κηφισιάς, δηλαδή τη Γραμμή από Πλατεία Αττικής μέχρι Κηφισιά, με διακλάδωση από Ν. Ηράκλειο μέχρι Λαύριο και οι ΤΡΟΧΙΟΔΡΟΜΟΙ ΑΘΗΝΩΝ-ΠΕΙΡΑΙΩΣ που εκμεταλλεύονται τα ΤΡΑΜ, συνεργάζονται με τον Αγγλικό όμιλο ΠΑΟΥΕΡ. Από τη συνεργασία αυτή προκύπτουν δύο Εταιρίες: Η ΗΕΜ (Ηλεκτρική Εταιρία Μεταφορών), που αναλαμβάνει την εκμετάλλευση των ΤΡΑΜ και της Γραμμής της Κηφισιάς και οι ΕΗΣ (Ελληνικοί Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι).

Οι ΕΗΣ αναλαμβάνουν τις υποχρεώσεις της πρώην ΣΑΠ και ταυτόχρονα τη δέσμευση να βελτιώσουν την υπάρχουσα γραμμή και να επεκτείνουν την υπόγεια σήραγγα ως το σταθμό ΑΤΤΙΚΗ με διπλή γραμμή για να ενωθεί ο Ηλεκτρικός με την Κηφισιά, με υπόγειο σταθμό κάτω από την ΟΜΟΝΟΙΑ.
Τα έργα ξεκίνησαν τον Ιανουάριο του 1928 και στις 21/7/1930 εγκαινιάζεται από τον Ελευθέριο Βενιζέλο ο υπόγειος σταθμός ΟΜΟΝΟΙΑ. Αργότερα το 1948 και το 1949 εγκαινιάζονται αντίστοιχα οι σταθμοί ΒΙΚΤΩΡΙΑ και ΑΤΤΙΚΗ.

•Το 1937 η ΗΕΜ αναλαμβάνει την Ηλεκτροκίνηση του σιδηροδρόμου Κηφισιάς και το 1938 καταργεί το Θηρίο για την πραγματοποίηση του έργου. Τα έργα όμως, λόγω της κρίσιμης περιόδου, δεν ολοκληρώνονται και φτάνουμε έτσι στο 1950, οπότε παραχωρείται από την ΗΕΜ στην ΕΗΣ η ολοκλήρωση του έργου Ηλεκτροκίνησης και η εκμετάλλευση του σιδηροδρόμου ΑΘΗΝΩΝ – ΚΗΦΙΣΙΑΣ. Οι ΕΗΣ συνεχίζουν τα έργα που καταλήγουν σταδιακά το 1957 με τη λειτουργία του σταθμού της Κηφισιάς. Έτσι η συγκοινωνία από ΠΕΙΡΑΙΑ μέχρι ΚΗΦΙΣΙΑ με τον Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο είναι πλέον πραγματικότητα.
•Την 1 Ιανουαρίου του 1976 οι ΕΗΣ περιέρχονται στο Ελληνικό Δημόσιο μετονομάζονται σε Η.Σ.Α.Π. Α.Ε. (Ηλεκτρικοί Σιδηρόδρομοι Αθηνών-Πειραιώς). Ο εκσυγχρονισμός, η εξέλιξη και η μέριμνα για καλύτερη ταχύτερη και αξιόπιστη εξυπηρέτηση του επιβατικού κοινού σε καθαρό περιβάλλον συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Σε ολόκληρη αυτή τη διαδρομή του, ο σιδηρόδρομος έζησε στιγμές μεγαλείου και συμφορές. Μετέφερε Βασιλείς, υψηλούς επισκέπτες, έδωσε το παρόν στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες της Αθήνας του 1896 και τους πρόσφατους του 2004, μετέφερε στρατιώτες του πολέμου 1912-1913. Βομβαρδίστηκε και επέζησε μέχρι σήμερα περήφανος, πραγματοποιώντας εκατομμύρια δρομολόγια που εξυπηρέτησαν δισεκατομμύρια επιβάτες.

•Επίσης ο «Ηλεκτρικός» από τις 11 Ιουνίου του 1955 εκμεταλλευόταν μέχρι και τις 31.12.2001 τα Πράσινα λεωφορεία, που τροφοδοτούσαν τις γραμμές του ηλεκτρικού με επιβάτες. Τα Πράσινα ήταν μια πρωτότυπη και αξιόπιστη συγκοινωνία αλλά η τάση για εξειδίκευση των φορέων σε συγκεκριμένα συγκοινωνιακά μέσα και η ανάγκη δημιουργίας μιας ενιαίας εταιρίας για τις γραμμές 2 και 3 οδήγησαν τον Δεκέμβριο του 1998 στην απόφαση για σταδιακό τερματισμό αυτής της δραστηριότητας μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου του 2001. Έτσι από τον Φεβρουάριο του 1999 άρχισε η απόδοση της σταδιακής απόδοσης των γραμμών των Πράσινων Λεωφορείων στην ΕΘΕΛ (Εταιρία Θερμικών Λεωφορείων).
•Έργα επίσης πολύ σημαντικά υπήρξαν :
1.α) η λειτουργία του ΤΡΑΜ της παραλίας του ΠΕΙΡΑΙΑ (1910-1960)
2.η λειτουργία του ΤΡΑΜ ΠΕΡΑΜΑΤΟΣ (1936-1977)

Πηγή: ΣΤΑΣΥ
http://peiraiko-kyma.gr/

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2016

Συγκεντρώσεις, διαμαρτυρίες, πορείες : Τι νόημα μπορεί να έχουν σε μια κατακτημένη χώρα;




Της 
Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη





Περνώντας σήμερα το πρωί από το Σύνταγμα άκουσα για λίγο τους ομιλητές, που εξακόντιζαν πύρινα βέλη εναντίον της Κυβέρνησης και απαιτούσαν την άμεση απόσυρση του επίμαχου νομοσχεδίου, εναντίον των αγροτών.

Και διερωτήθηκα: από ποιόν απαιτούν αυτήν την απόσυρση; Από μια Κυβέρνηση η οποία εμφανίζεται επίσημα πια, ως το εκτελεστικό όργανο των δανειστών και του κουαρτέτου; Από μια Κυβέρνηση της οποίας, χωρίς υπερβολή, το 100% της δραστηριότητάς της καταναλίσκεται σε ατέρμονες συζητήσεις και προσπάθειες για το πως θα ικανοποιήσει όσο γίνεται καλύτερα το κλιμάκιο των ελεγκτών; Από μια Κυβέρνηση που αγωνιά για το αν και πότε θα δεήσουν να έρθουν τα παιδάκια του κλιμακίου του ΔΝΤ για να την συγχαρούν για την κατανόηση των σχετικών διαταγών τους και την εφαρμογή τους, αλλά ταυτόχρονα και να την επιπλήξουν επειδή όφειλε να κάνει περισσότερα; Αλλά κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι, σαφώς παρανοϊκό, το αίτημα των εξαθλιωμένων κοινωνικό-επαγγελματικών ομάδων για επιβίωση, να απευθύνεται προς την Κυβέρνηση, που επέλεξε ακριβώς ως ρόλο της, να φέρει, με κάθε τρόπο και με κάθε θυσία, σε πέρας αυτά τα εγκληματικά μέτρα. 

Η λογική, φυσικά, υπόθεση είναι ότι οι εξαθλιωμένες κοινωνικό-επαγγελματικές ομάδες απευθύνονται προς την Κυβέρνηση, γνωρίζοντας ότι είναι κατοχική, αλλά εκλιπαρώντας την να ανανήψει. Απαιτώντας από την ελληνική Κυβέρνηση να τολμήσει ανυπακοή στα μέτρα που τελειώνουν την Ελλάδα. Να ορθώσει ανάστημα και να προστατεύσει τους πολίτες, που βιώνουν σε συνθήκες πειραματόζωου για έξη ατέλειωτα χρόνια.
Με ποικίλους τρόπους, και σκληρή γλώσσα εναντίον των Μνημονίων, το αίτημα αυτό εκφράζεται, εκτός από το σύνολο των κοινωνικό-επαγγελματικών ομάδων, που πια καμία τους δεν παραμένει στο απυρόβλητο, και από το σώμα των Ελλήνων δικαστών, και από τον Μίκη Θεοδωράκη και από πλήθος Ιδρυμάτων, επωνύμων πολιτών και από ολόκληρο τον ελληνικό λαό που φωνάζει με όσες δυνάμεις του απέμειναν "ως εδώ και μη παρέκει"…. ιδίως που εντελώς πρόσφατα του γνωστοποιήθηκε και νέα εξωφρενική απαίτηση των δανειστών για την υποχρέωσή του να εξεύρει και να καταβάλει επιπλέον 9 δις ευρώ ως το 2018. Ο ελληνικός λαός, έστω και με κάποια αργοπορία, που οφείλεται βέβαια στις χωρίς βάση και αλλοπρόσαλλες κυβερνητικές υποσχέσεις, συνειδητοποίησε, επιτέλους, ότι δεν υπάρχει, και δεν θα υπάρξει τέλος στην εμφάνιση νέων κεφαλών της Λερναίας Ύδρας του χρέους. Να προσθέσω, ακόμη ότι και η Ν.Δ. μέσω του νέου της προέδρου αντιδρά στα τελευταία μέτρα του κουαρτέτου. Δεν είναι, ωστόσο, διόλου σαφές το πως αντιλαμβάνονται όλοι μαζί και καθένας από τους διαμαρτυρόμενους χωριστά το "ως εδώ και μη παρέκει". Για αυτό, και η εντολή προς την Κυβέρνηση εμφανίζεται αρκετά μπερδεμένη.
Διότι, καταρχήν πρέπει να είναι ξεκάθαρο, ότι η μη εφαρμογή των διαταγών των δανειστών οδηγεί σε σίγουρη ρήξη, εφόσον ο ανένδοτος χαρακτήρας τους έχει αποκαλυφθεί πολλές φορές στο παρελθόν. Συνεπώς, λαός και Κυβέρνηση θα πρέπει να προετοιμαστούν για τις συνέπειες της ρήξης.
Τι συνεπάγεται αυτή η ρήξη; Στοχεύει σαφώς σε ανεξαρτησία και εθνική κυριαρχία, στο βαθμό, βέβαια, που θα είναι εφικτός για μικρή χώρα, ενόψει του ότι στο επίκεντρο του διεθνούς περίγυρου παραμένει πάντοτε η παγκοσμιοποίηση σε συνδυασμό και με τον φανατικό νεοφιλελευθερισμό. Παράλληλα, όμως, θα είναι αναπότρεπτη, μετά τη ρήξη, η εγκατάλειψη της Ευρωζώνης και η επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα, κάτι που οφείλει να συνειδητοποιηθεί από όλους όσοι απαιτούν ανυπακοή από την Κυβέρνηση με συγκεντρώσεις, πορείες, καταγγελίες κλπ. Παρενθετικά να παρατηρήσω ότι φαίνεται να υπάρχει όντως σοβαρή διάσταση ανάμεσα στη λαϊκή εντολή, για εγκατάλειψη των Μνημονίων, και στην κορυφαία της συνέπεια που θα είναι η δραχμή. 
Η διάσταση αυτή, είτε θα πρέπει να απαλειφθεί στη συνείδηση του ελληνικού λαού, είτε διαφορετικά ο λαός θα πρέπει να δεχθεί τη μοίρα του με τα Μνημόνια, την χωρίς τέλος φτωχοποίησή του, την αέναη συνέχεια των παράλογων απαιτήσεων των δανειστών, τη διόγκωση του χρέους που θα είναι μη βιώσιμο στο διηνεκές, το ξεπούλημα των πάντων, συμπεριλαμβανομένου και του Αιγαίου και τη μόνιμη επιτήρηση των ξένων, που εξαφανίζει κάθε ίχνος εθνικής κυριαρχίας. Αυτό είναι το μέγα δίλημμα, και ακριβώς έτσι θα πρέπει να τεθεί με ξεκάθαρο τρόπο στον ελληνικό λαό, χωρίς παραπειστικές υποσχέσεις και χωρίς ουτοπικούς εφησυχασμούς για την έλευση δήθεν καλύτερων ημερών. 
Οι καλύτερες ημέρες μπορεί να προκύψουν μόνο με τη βοήθεια ταχύρρυθμης ανάπτυξης. Και επιτέλους, ας γίνει κατανοητό ότι η ανάπτυξη είναι, παντελώς αδύνατη, αν παραμείνουμε παρέα με τη στραγγαλιστική λιτότητα των Μνημονίων, Να σημειώσω, με την ευκαιρία, ότι χθες αναγγέλθηκε και επίσημα ότι η Ελλάδα, μέσα στο 2015, είχε ύφεση της τάξεως του 0,7%. Αναμενόμενη, φυσικά, απολύτως και εξαρχής. Ωστόσο, η δημοσίευση αυτής της είδησης εξέθεσε για πολλοστή φορά κυβερνητικούς και μη που συνεχίζουν να εξαγγέλλουν (περιχαρείς) το τέλος της ύφεσης, ενώ τίποτε δεν δικαιολογεί αυτήν τους την αισιοδοξία στον ελληνικό κρανίου τόπο!
Να προσθέσω, ακόμη, ότι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα περιπλέκεται μεταξύ άλλων και επειδή ο κ. Σόιμπλε επανέρχεται συνεχώς στο GREXIT και δείχνει να το επιθυμεί διακαώς, από κοινού με κάποιους δορυφόρους της Γερμανίας, που πιστεύουν ότι έτσι αποκτούν βαρύτητα στην ευρωπαϊκή σκηνή. Και δεν αποκλείεται, αυτή η φρενήρης αδιαλλαξία των δανειστών να μπορεί να αποτελεί μέρος της προσπάθειας να οδηγηθεί η Ελλάδα στα άκρα, ώστε να ζητήσει η ίδια έξοδο από την Ευρωζώνη. Επιβάλλεται, συνεπώς, με αφορμή, αυτό το GREXIT κατά Σόιμπλε να επισημανθεί κάτι πολύ σημαντικό, που πρόσφατα λησμονείται, παρότι στη συνείδησή μου είναι αυταπόδεικτο.
 Ότι, δηλαδή, το ελληνικό GREXIT, αν και όταν αποφασιστεί, δεν θα έχει καμία απολύτως σχέση με ότι σκοτεινό επιδιώκει, σχετικά, ο κ. Σόιμπλε χρησιμοποιώντας φευ τον ίδιο όρο. Η κεφαλαιώδης διαφορά ανάμεσά στα δύο GREXIT είναι ξεκάθαρα η εξασφάλιση μη επιτήρησης, από τους δανειστές, έτσι ώστε να είναι δυνατή η χάραξη εθνικής οικονομικής, νομισματικής και αναπτυξιακής πολιτικής στα πλαίσια ενός GREXIT με ελληνικές προδιαγραφές.

____________________
* από oikoparaxenos 

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2016

Στην Αθήνα τα κινήματα

 κινήματαπεριβάλλονΑθήνα 

sintagma.jpg

ΕΦ.ΣΥΝ./Στράτος Ιωακείμ
Σε συνέλευση, που θα πραγματοποιηθεί αύριο Τετάρτη 17/2 στις 6.00 μ.μ στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων (Ακαδημίας 59), καλεί το Περιβαλλοντικό Δίκτυο Αθήνας. Το κάλεσμα απευθύνεται σε κινήματα πόλης, φορείς, συλλογικότητες και κατοίκους της πόλης, προκειμένου να συζητηθεί από κοινού και να οργανωθεί ένα σχέδιο δράσης για την υπεράσπιση της πόλης και των δημόσιων κοινών.
Το Περιβαλλοντικό Δίκτυο Αθήνας προχωράει σε αυτή την κίνηση, εκτιμώντας τον τεράστιο κίνδυνο που διατρέχει ο δημόσιος χώρος και τα δημόσια κοινά αγαθά, ότι -εν μέσω κρίσης- πραγματοποιείται μια τεράστια υφαρπαγή δημόσιας περιουσίας και κοινωνικών αγαθών και ότι περιβαλλοντικές κατακτήσεις χρόνων απειλούνται να ακυρωθούν. Παρότι, δε, πρόσφατα στη Διάσκεψη για το Κλίμα στο Παρίσι αναγνωρίστηκε επίσημα το δίκαιο των περιβαλλοντικών κινημάτων να υπερασπίζονται το πράσινο και το περιβάλλον απέναντι στα ποικιλόμορφα οικονομικά συμφέροντα των πολυεθνικών, η Πολιτεία στερείται ενός στρατηγικού σχεδιασμού αντιμετώπισης των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής.
«Αυτοί που θα θιγούν άμεσα από αυτές τις πολιτικές είναι η συντριπτική πλειονότητα των απλών ανθρώπων καθώς και οι κοινωνικές τους ανάγκες», αναφέρει στο κάλεσμά του το Περιβαλλοντικό Δίκτυο Αθήνας. Στη συνέλευση θα μιλήσουν:
■ Ο Δημήτρης Κούνδουρος, μέλος της Γραμματείας του Περιβαλλοντικού Δικτύου Αθήνας, με θέμα «Η ταξικότητα των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής και οι νέοι προσανατολισμοί του περιβαλλοντικού κινήματος σχετικά με την αναγκαία προσαρμογή στις επιπτώσεις του φαινομένου στην πόλη της Αθήνας».
■ Ο Γαβριήλ Σαράντης, μέλος της Κίνησης Πολιτών Φιλοπάππου και μέλος του Περιβαλλοντικού Δικτύου Αθήνας, με θέμα «Η δράση των κοινωνικών φορέων και κινημάτων στο νέο νομικό πλαίσιο».
■ Η Λιάνα Καλογρίδη, μέλος της Γραμματείας του Περιβαλλοντικού Δικτύου Αθήνας, με θέμα «Συνεχίζουμε τους κοινούς μας αγώνες για την υπεράσπιση του δημόσιου χώρου ως κοινωνικό αγαθό».
■ Θα ακολουθήσουν παρεμβάσεις Φορέων και συζήτηση.
Τάσος Σαραντής

Το ραγισμένο ιστιοφόρο των Χαυτείων

γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ*


Χαυτεία. Από τα μεγάλα νεοκλασικά κτίρια του κέντρου που ερειπώνουν.


Λ​​ίγα τρίστρατα έχει η Αθήνα και σε ένα από αυτά, στα Χαυτεία, στοιχειώνει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα νεοκλασικά κτίρια του κέντρου. Οι αστικές, αυτές, γωνίες προσφέρονται για εντυπωσιακές απολήξεις ατμόσφαιρας και μεγαλείου, αλλά η Αθήνα ποτέ δεν είχε ιδιαίτερη τόλμη πλην ελαχίστων εξαιρέσεων (σε αντίθεση με τη Θεσσαλονίκη). Και στο σημείο, αυτό, στα Χαυτεία, στη συμβολή των οδών Αιόλου και Σταδίου, το τετραώροφο κτίριο που στέκει εκεί από τα τέλη του 19ου αιώνα, δεν επέτυχε να γίνει σημαντικό ορόσημο. Ξεχωρίζει, βεβαίως, λόγω όγκου και θέσης, αλλά ως αρχιτεκτόνημα δεν μπορεί να υπερβεί έναν καλό μέσο όρο. Ωστόσο, αν και ανώνυμο για τον πολύ κόσμο, παρέμεινε σύμβολο μιας περιοχής. Αποπνέει μια ορισμένη θερμοκρασία αθηναϊκής ατμόσφαιρας.

Το αντικρίζω, κενό, ξεφλουδισμένο, ως διαρκή υπόμνηση της βαθιάς παρακμής που πλέον έχει αποκτήσει υλικό αποτύπωμα. Στις παλιές φωτογραφίες από τον μεσοπόλεμο και μετά, το κτίριο αυτό εμφανίζεται ως ξενοδοχείο «Απόλλων», αλλά εξαρχής λειτουργούσε ως ξενοδοχείο με άλλη επωνυμία. Ηταν στην καρδιά της εμπορικής Αθήνας, δίπλα (προς την Αιόλου) στο διώροφο κτίριο που στέγαζε το καφενείο «Παρθενών» –ζωγραφισμένο από τον Τσαρούχη– και το καφενείο «Αστόρια» (στη γωνία με την Πανεπιστημίου). Η Αιόλου σε εκείνο το σημείο ανοικοδομήθηκε σχεδόν πλήρως από το 1955 έως το 1970, αλλά ο παλιός «Απόλλων» παρέμεινε. Σήμερα, η βίαιη αισθητική ρήξη εκείνης της εποχής εμφανίζεται ιδιαιτέρως επιθετική, καθώς έχει χαθεί ο δυναμισμός της εμπορικής κίνησης των Χαυτείων. Εχει απομείνει ένα τοπίο κατακερματισμένο, χωρίς συνοχή, σχέδιο και σκοπό. Τα εμπορικά που συνεχίζουν κρατούν μιαν αίσθηση ζωής, αλλά τα Χαυτεία δεν είναι αυτά που ήταν.

Αν δει κανείς το ογκώδες αυτό κτίριο καθώς κατεβαίνει τη Σταδίου προς την Ομόνοια, θα νομίζει ότι βλέπει ένα μεγάλο ιστιοφόρο αγκυροβολημένο με σπασμένα τα κατάρτια. Μοιάζει και σαν ακρόπρωρο ή σαν ένα βαλσαμωμένο πτηνό. Πρέπει να δω ξανά και ξανά τις παλιές φωτογραφίες για να φέρω μπροστά την παλιά του ζωή, γεμάτη κίνηση και οχλοβοή. Μέσα στην τραχύτητα της περιοχής και την εξαθλίωση του κτιρίου, επιζούν ίχνη ευγενείας ή έστω καλών προθέσεων. Τα εντοπίζω στο κόκκινο χρώμα, που σαν ζωφόρος, και δίκην οφθαλμαπάτης, στεφανώνει το κτίριο. Το κόκκινο χρώμα μπαίνει μέσα στην κοιλότητα του αετώματος και συνεχίζει σε όρθιες στήλες περιμετρικά κάτω από την κυανή ταινία. Είναι μια ευγενής πρόθεση σύνδεσης με έναν κλασικίζοντα ακαδημαϊσμό με νύξεις στην Πομπηία και στο Μόναχο, μασκαρισμένη πίσω από μια εμπορική λειτουργία. Ενα κτίριο μιας παλιάς αθηναϊκής πιάτσας, σε ένα λαϊκό, κεντρικό σταυροδρόμι, που ανοίγεται με τις ακτίνες του προς την Ομόνοια, τη Σοφοκλέους και τη Σταδίου.

Το ίδιο κόκκινο χρώμα συνεχιζόταν στις κόγχες του κομψού κτιρίου που στέγαζε τον «Παρθενώνα» και την «Αστόρια» και το ίδιο κόκκινο επιζεί στην Ομόνοια στο «Μπάγκειον» και στον «Μέγα Αλέξανδρο» (παραδόξως οι κόκκινες εσοχές επανήλθαν σε πολλές αστικές πολυκατοικίες της δεκαετίας του 1950). Είναι ένα κόκκινο που θυμίζει τα χρωματισμένα αγάλματα της κλασικής αρχαιότητας, τα υδροχρώματα του ρομαντισμού και την τερακότα της λαϊκής τέχνης. Είναι δίπλα μας, πάνω από τα βλέμματά μας, σαν κρυμμένο αλλά επί της ουσίας χυμένο και λαμπυρίζον στο αττικό φως. Υπάρχει ένα ναρκωμένο, δεύτερο σύμπαν.
Εν αναμονή.

___________________

Στο 5ψηφιο αριθμό 19855 ο Φιλανθρωπικός Οργανισμός Θεόφιλος προκειμένου να στηρίξει τις άπορες πολύτεκνες οικογένειες

ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Κύριε  A ϊβαλή  καλή σας ημέρα, Ο Φιλανθρωπικός Οργανισμός  Θεόφιλος  προκειμένου να στηρί...