................................................................ Διαδικτυακή Εφημερίδα με καθημερινή ενημέρωση για τον πολίτη ..............................................................
______________________________________________________________________________________________________________________
* Εβδομαδιαία ειδησεογραφική, οικονομική Eφημερίδα από το 1993 * Σύμβουλος Έκδοσης: Πάνος Σ. Αϊβαλής, - email: athenspress1@gmail.com
________________________________________________________________________________________________________________________

*

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
..."Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό.Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη................................................................................................................ Νίκος Μπελογιάννης [1915-1952]
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σάββατο, 17 Μαρτίου 2012

Η ελληνική Αριστερά βρίσκεται αντικειμενικά ενώπιον μιας ιστορικής και πιθανώς τελευταίας ευκαιρίας, και πρόκλησης συνάμα, να διεκδικήσει την κατά Γκράμσι ηγεμονία του έθνους της στον ύψιστο αγώνα που καλείται να δώσει για την ίδια του την επιβίωση ο ελληνικός λαός


Ιστορικη ευκαιρία


Για τρίτη φορά στην ιστορία της, η ελληνική Αριστερά βρίσκεται αντικειμενικά ενώπιον μιας ιστορικής και πιθανώς τελευταίας ευκαιρίας, και πρόκλησης συνάμα, να διεκδικήσει την κατά Γκράμσι ηγεμονία του έθνους της στον ύψιστο αγώνα που καλείται να δώσει για την ίδια του την επιβίωση ο ελληνικός λαός, αλλά και να αποδείξει ότι είναι αυτό που δηλώνει. Αναδεικνυόμενη σε κύρια εθνική δύναμη, διεκδικώντας όχι μόνο την κυβέρνηση, αλλά και την εξουσία, μόνη της ή σε συμμαχία. Οι προηγούμενες δύο τέτοιες καταστάσεις στην Ελλάδα εμφανίστηκαν το 1941 και το 1974. Από τον τρόπο που θα χειρισθεί την τωρινή κρίση, θα κριθεί όχι μόνο το μέλλον, αλλά η ίδια η ύπαρξη της αριστεράς.

Η προοπτική αριστερής ανόδου τρομοκρατεί τα κέντρα της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας τραπεζικής εξουσίας. Αντιδρώντας σε επιστολή που του απηύθυνε ο Αλέξης Τσίπρας, ο επικεφαλής του Εurogroup Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, πρωθυπουργός μιας λιλιπούτειας χώρας-πλυντηρίου, προέβη σε νέο εκβιασμό, πρωτοφανή για τα μεταπολεμικά δεδομένα της Δυτικής Ευρώπης. Λέγοντας ότι, αν διακόψουν οι ‘Ελληνες το πρόγραμμα της καταστροφής τους, ψηφίζοντας κόμματα της αρεσκείας τους, θα χάσουν την υποτιθέμενη βοήθεια προς αυτούς. Χωρίς μάλιστα κανείς από αυτούς που παριστάνουν τον πρωθυπουργό και τους πολιτικούς μας να διανοηθεί να υπερασπιστεί τη χώρα και τη δημοκρατία.

Τρομοκρατημένοι δεν είναι μόνο από την Ελλάδα, είναι και από τη Γαλλία. Μέχρι τώρα, το πρόγραμμα του νέου, χρηματοπιστωτικού ολοκληρωτισμού, εξελίσσεται κανονικά και χωρίς προβλήματα, γιατί δεν ξεσηκώνονται οι ευρωπαϊκοί λαοί και γιατί οι τράπεζες κατάφεραν να κάνουν τη δική τους κρίση, κρίση της Ευρώπης, ενδοευρωπαϊκό «πόλεμο». Γι’ αυτό οι πανικόβλητες και σπασμωδικές επεμβάσεις ακόμα και στη Γαλλία, για να μην εκλεγεί ο Ολλάντ.

Αυτό που τρομοκρατεί Μέρκελ και τράπεζες, είναι αυτό ακριβώς που περιμένουν οι ‘Ελληνες. Μπορεί οι τηλεοράσεις μας να κάνουν ότι μπορούν για να εμπεδώσουν τα αισθήματα πένθους, ήττας και κατάθλιψης, υπό την καθοδήγηση των ξένων μάνατζερ του ψυχολογικού πολέμου, μπορεί να κατάφεραν να δημιουργήσουν σε πλατιά στρώματα μια εικονική αίσθηση πραγματικότητας, ξεχνάνε όμως ότι, τελικά, εκτός από το ψέμμα και την προπαγάνδα, και η αλήθεια είναι τρομερό όπλο. ‘Ολο και περισσότεροι ‘Ελληνες συνειδητοποιούν ότι δεν μπορεί κάποιος να τους σώζει στέλνοντας ασπρομάλληδες γέροντες να συνωθούνται πεινασμένοι για μια λαγάνα την Καθαρά Δευτέρα. Θα την πληρώσουν άσχημα αυτή την εικόνα εθνικού εξευτελισμού, της ντροπής που πρέπει να συνέχει κάθε αξιοπρεπή άνθρωπο, αν είναι αξιοπρεπής, οι Παπαδήμιοι, οι Σαμαράδες, οι Βενιζέλοι και οι όμοιοί τους που, χορτάτοι και καλοζωϊσμένοι, χωρίς καμμιά επαφή και καμιά διάθεση επαφής με τον ελληνικό λαό, δεν κάνουν ολημερίς άλλη δουλειά από το να μεταφράζουν τις οδηγίες Πιστωτών και Προστατών.
Κανείς λογικός άνθρωπος δεν θέλει επανάσταση, δεν θέλει τις τραγωδίες και τους κινδύνους της αναταραχής, των εμφύλιων συγκρούσεων. Κάθε λογικός άνθρωπος θέλει να λύνονται τα προβλήματα ειρηνικά και δημοκρατικά, να διατηρεί η κοινωνία και το έθνος συνεκτικό το πλαίσιο της ύπαρξής του, ιδίως σε τόσο κρίσιμες στιγμές. Είναι γι’ αυτό ιστορική η ευθύνη της ελληνικής άρχουσας τάξης, του πολιτικού και κρατικού προσωπικού γιατί, στην πιο κρίσιμη στιγμή της νεώτερης ιστορίας μας, διάλεξαν να περάσουν στο στρατόπεδο των εχθρών της Ελλάδας, δεν έδωσαν εγκαίρως στους ‘Ελληνες πολίτες, τη δυνατότητα τουλάχιστο να διαλέξουν οι ίδιοι το δρόμο που θα πάρουν. Ο Παπαδήμιος, με την προσωπική του περιουσία θα πληρώσει τα ομόλογα που δίνει στο αγγλικό δίκαιο; Ο Σαμαράς θα πληρώσει μήπως κι αυτός με την περιουσία του τις τερατώδεις υποχρεώσεις της δανειακής σύμβασης που ετοιμάζεται να επικυρώσει, το χρέος που αυξάνει και παγώνει σε ευρώ; Τους έχει δώσει κανείς το δικαίωμα να πουλήσουν τη χώρα τους, επαγγελματίες πολιτικοί ανάξιοι να κερδίσουν ένα ευρώ δουλεύοντας;
‘Ολο και μεγαλύτερα τμήματα του ελληνικού λαού, συνειδητοποιώντας την άβυσσο που σπρώχνει το έθνος, μια από τις πλέον διεφθαρμένες και ανίκανες πολιτικές ηγεσίες όλης της Ευρώπης, ζητάνε πιεστικά λύση. Αρχίζουν και τις βρίσκουν μόνα τους, ματαιώνοντας την είσπραξη παράνομων φόρων, οργανώνοντας την περίθαλψη των πιο ανήμπορων, πετώντας τα αρπαχτικά των μεσαζόντων έξω από την διακίνηση τροφίμων. Απαγορεύουν αυθόρμητα, ακόμα και σε ανθρώπους-σύμβολα, που αγάπησαν, και γι’ αυτό τους πονάει περισσότερο η προδοσία, όπως ο Νταλάρας, ακόμα και τη δημόσια εμφάνιση. Παίρνουν με το ζόρι πίσω τα σύμβολα των μεγάλων εθνικών αγώνων που έδωσε ο ελληνικός λαός και δεν τιμούν οι άρχοντές τους. Πρέπει να ξαναγυρίσουμε στα 1965, επί Αποστατών για να ξαναβρούμε παρόμοιο φαινόμενο στην ελληνική ιστορία.
Κυρίως ζητάνε, όλο και πιο πιεστικά, από όσους πολιτικούς και όσες δυνάμεις λένε ότι αντιστρατεύονται αυτή την πορεία, όχι μόνο την αριστερά, να τους δώσει επιτέλους την ηγεσία που χρειάζονται, τις ιδέες και τα προγράμματα, την οργάνωση και τις συμμαχίες που ανταποκρίνονται στην απειλή μιας εθνικής καταστροφής που είναι τώρα ante portas, και που σε μεγάλο βαθμό έχει ήδη πραγματοποιηθεί. Τους ζητάνε τα όπλα για να πολεμήσουν.
Σε δυο πρόσφατες συγκεντρώσεις αποθέωσαν τον Τσίπρα όταν τους είπε «δεν θέλουμε νάμαστε κόμμα διαμαρτυρίας, θέλουμε την εξουσία». Αλλά μούδιασαν διαβάζοντας ότι κατεβαίνουν στις εκλογές «ΣΥΡΙΖΑ και συνεργαζόμενοι». Και το όνομα μόνο δεν παραπέμπει στην αναγκαία ευρύτητα νικηφόρου ψηφοδέλτιου. Για το άλλο «κόμμα της αριστεράς», αν οι όροι έχουν διατηρήσει σχέση με το περιεχόμενο, το ΚΚΕ, ο καθένας που κάτι νοιώθει και ξέρει, καταλαβαίνει την έκταση της απελπισίας των ανθρώπων που αφιέρωσαν ανιδιοτελώς όλη τους τη ζωή στο κόμμα τους, για να το βλέπουν να κάνει ποδαρόδρομους στα Χαυτεία όταν μισό με ένα εκατομμύριο οδηγείται από ένστικτο στη Βουλή, να αρνείται την παραμικρή συνεργασία, να χαρακτηρίζει «χαφιέδες ή αφελείς» όσους διαφωνούν μαζί του, «ιμπεριαλιστική» τη Ρωσία, ανόητους όσους πάνε να πετάξουν τους μεσάζοντες έξω από τη διακίνηση προϊόντων. Τόσο τρομαγμένη μοιάζει η ηγεσία τους απ΄όσα έρχονται που, αψηφώντας το γελοίο, ξαναδιέγραψε από το Κόμμα μετά θάνατον τον αρχηγό του ΕΛΑΣ, που οι ίδιοι οι εξολοθρευτές του, οι Εγγλέζοι, ονόμασαν «πολεμική μεγαλοφυία».
‘Αγαλμα πρέπει να κάνει η τρόικα στην ηγεσία για τη συμβολή της στο πέρασμα των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων. Τέτοια υπερεπαναστατική πολιτική είχαμε να δούμε από την εποχή της Βαϊμάρης, όταν το γερμανικό ΚΚ έδωσε την εξουσία στον Χίτλερ, ή την αποχή του 1946!
Μερικοί λένε ότι τους ενδιαφέρει δήθεν η «εργατική τάξη», με την οποία συνήθως ούτε είχαν, ούτε θέλουν να έχουν σχέση, όχι το «έθνος». Μπορεί κάποιος να είναι ευαίσθητος στην καταπίεση της τάξης και αναίσθητος στην καταπίεση του έθνους; Γιατί δεν ρωτάνε την ίδια την «τάξη», τους φτωχούς ‘Ελληνες, αν χρειάζονται κράτος και έθνος, αν νοιώθουν ‘Ελληνες, αν θέλουν όσοι μιλάνε εξ ονόματός τους να υπερασπίζονται την Ελλάδα διεθνώς; Αυτοί προπάντων έχουν ανάγκη από κράτος που λειτουργεί, από ΙΚΑ, από προστασία του νόμου, από δικαιώματα. Είναι απίστευτη η εφευρετικότητα του γραφειοκράτη που δεν θέλει να αγωνιστεί προσευχόμενος «απελθέτω από εμού το ποτήριον τούτο».
Το 1917, ο Λένιν έγραφε: Σε μια επαναστατική κατάσταση, το Κόμμα είναι εκατό φορές πιο αριστερά από το Πολιτικό Γραφείο, οι εργάτες εκατό φορές πιο αριστερά από το Κόμμα. Ο ίδιος μίλησε για συμμαχίες «με τον διάβολο και με τη γιαγιά του εν ανάγκη», όρισε τους Μπολσεβίκους ως μόνο ρεύμα ικανό να «διεισδύει σε όλα τα στρώματα, να τα επηρεάζει και να επηρεάζεται από αυτά» και συνόψισε την τακτική του στο «χτυπάμε μαζί, βαδίζουμε χωριστά».

Αυτά τάλεγε κάποιος πούθελε να νικήσει και νίκησε. Ο ελληνικός λαός δεν ενδιαφέρεται για τις ιδεολογικές ταξινομήσεις των δυνάμεων, από που έρχονται, αλλά για το που πάνε. Θα ανταμείψει όσους πολεμήσουν στον πόλεμο που τον αναγκάζουν. Θα καταδικάσει στη λήθη τους άλλους, έστω συμπαθείς.

Επίκαιρα, 8 Μαρτίου 2012

Βάσει των στοιχείων η πορνεία έχει αυξηθεί κατά 1.500%, τη στιγμή που σε όλη την Αθήνα υπάρχει μόνο ένας οίκος ανοχής που λειτουργεί με άδεια


Κατά 1.500% αυξήθηκε η πορνεία στην Αθήνα!


Μόλις ένας οίκος ανοχής λειτουργεί με άδεια στο κέντρο!
Την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής στην Αθήνα αποτυπώνουν με τον πλέον ενδεικτικό τρόπο τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν σε ημερίδα που διοργανώθηκε από το Τμήμα Εγκληματολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου, του ΕΚΚΕ και του Συνηγόρου του Πολίτη.
Βάσει των στοιχείων η πορνεία έχει αυξηθεί κατά 1.500%, τη στιγμή που σε όλη την Αθήνα υπάρχει μόνο ένας οίκος ανοχής που λειτουργεί με άδεια, όπως είπε ο δήμαρχος Αθηναίων, Γ. Καμίνης, που ήταν παρών στην ημερίδα
Το παραεμπόριο προβάλλει ως πρόβλημα για το 65% των επιχειρηματιών που δραστηριοποιούνται στο κέντρο της πόλης, οι ληστείες έχουν διπλασιαστεί και οι κλοπές και οι διαρρήξεις έχουν αυξηθεί κατά 50% σε διάστημα μίας δεκαετίας (2000-2009).
Είναι χαρακτηριστικό πως η Αθήνα από το 2005 και μετά κρατά τα πρωτεία της πλέον ανασφαλούς πρωτεύουσας στην Ευρώπη.

Παρασκευή, 16 Μαρτίου 2012

Η υποβάθμιση της Αθήνας είναι αποτέλεσμα της συνολικής εγκατάλειψης από το δήμο και την πολιτεία.


 Δημοσιεύτηκε 15/03/2012

Το κέντρο της Αθήνας είναι σε κοινωνική κρίση
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Ένας ακόμα γύρος δηλώσεων στο γαϊτανάκι της αντιμετώπισης των προβλημάτων του Κέντρου της Αθήνας, ενορχηστρώνει η δημοτική αρχή και η κυβέρνηση συνεπικουρουμένη από τον ΣΕΒ ενόψει προεκλογικής περιόδου.
Θεωρούν ότι με μέτρα καταστολής και χαϊδεύοντας συντηρητικά ένστικτα και έναν ακροδεξιό λαϊκισμό, θα εγγυηθούν την ασφάλεια και την τάξη και θα κερδίσουν εκλογικούς πόντους στην Αθήνα. Αν θεωρούν ότι με απαγορεύσεις θα σταματήσουν την αγανάκτηση του κόσμου και το δικαίωμά του να διαδηλώνει και να επιμένουν να θέσουν σε καραντίνα και απομόνωση το κέντρο της πόλης από το λαϊκό κίνημα και τους εργαζόμενους, είναι οικτρά γελασμένοι.
Έχουμε δηλώσει επανειλημμένα σαν «Ανοιχτή Πόλη» ότι τα προβλήματα του παραεμπορίου, της διακίνησης ουσιών, της πορνείας, συνδέονται άμεσα με το οργανωμένο έγκλημα. Η όποια καταστολή και οι όποιες “φαντασμαγορικές” επιχειρησιακές δράσεις και αν υπάρξουν από τον κ. Χρυσοχοΐδη, θα είναι αναποτελεσματικές και θα πιαστεί και πάλι αδιάβαστος, μια και δεν λύνει το πρόβλημα στην ουσία του. Η αστυνομία δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα αν δεν επιλυθούν οι γενεσιουργές αιτίες. Τα αποτελέσματα θα είναι πρόσκαιρα και θα επανέλθουν δριμύτερα. Η υποβάθμιση της Αθήνας είναι αποτέλεσμα της συνολικής εγκατάλειψης από το δήμο και την πολιτεία. Είναι γνωστό ότι στο κέντρο παράγεται και διακινείται μαύρο χρήμα από μαφίες και κυκλώματα ναρκωτικών, καταναγκαστικής πορνείας, λαθρεμπορίου και κερδοσκοπίας στα ακίνητα, τα οποία απολαμβάνουν ασυλίας και οι αστυνομικές αρχές τα ανέχονται ή διαπλέκονται μαζί τους.
Η υποβάθμιση του κέντρου της πόλης είναι απόρροια της μη ύπαρξης κονδυλίων και πόρων για την εφαρμογή ολοκληρωμένων προγραμμάτων κοινωνικής παρέμβασης και κοινωνικών πολιτικών, με αποτέλεσμα η εικόνα της οικονομικής εξαθλίωσης και τη φτώχιας που ζει η πόλη να γιγαντώνεται. Η εμπορική ανέχεια και η μείωση της οικονομικής δραστηριότητας δεν μπορεί να εντοπίζεται στις διαδηλώσεις και τις κινητοποιήσεις των πολιτών και όχι στην εφαρμοζόμενη πολιτική της κυβέρνησης και της Δημοτικής Αρχής, διότι δεν απαντάει στο ότι την ίδια ώρα, την ίδια κατάσταση βιώνει ο Πειραιάς, η Πάτρα, η Λαμία, το Ηράκλειο, όλες οι πόλεις της χώρας.
Κανένα κοινωνικό πρόβλημα δεν είναι άλυτο ή ανεξήγητο. Το θέμα είναι αν θα κρύψουμε το πρόβλημα κάτω από το χαλί, ή θα προωθήσουμε μέτρα που μπορούν να σπάσουν τον κύκλο της υποβάθμισης. Σε αυτήν την κατεύθυνση ο Δήμος έχει πολλά να κάνει είτε ενισχύοντας τις δικές του κοινωνικές υποδομές, είτε ως φορέας πίεσης προς τους υπόλοιπους φορείς και όχι να ενισχύει με την πολιτική της καταστολής την επώαση του αυγού του φιδιού.
15/03/2012 
Το γραφείο Tύπου

Πέμπτη, 15 Μαρτίου 2012

«Το όνειρο της Αριστεράς μπορεί και πρέπει να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του»





Ο Ρομπέρ Γκεντιγκιάν αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου που δεν δέχεται να θυσιάσει τις αρχές του
«Το όνειρο της Αριστεράς μπορεί και πρέπει να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του»
«Ενα από τα πιο σοβαρά θέματα στη σημερινή κοινωνία είναι ότι δεν υπάρχει πια ταξική συνείδηση, με την έννοια ότι δεν μπορείς πια καν να πεις "εργατική τάξη"_ γι’ αυτό και μιλάω για "φτωχούς ανθρώπους"» λέει ο Γαλλοαρμένιος σκηνοθετης Ρομπέρ Γκεντιγκιάν


Εμπνευσμένη από το ποίημα του Βίκτωρος Ουγκό «Kαλοί που είν' οι φτωχοί» (και όχι - παρά τον τίτλο της - από το ομότιτλο μυθιστόρημα του Ερνεστ Χέμινγκουεϊ), η τελευταία ταινία του Ρομπέρ Γκεντιγκιάν «Τα Χιόνια του Κιλιμάντζαρο» που αυτό τον καιρό προβάλλεται στις αίθουσες, αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου ο οποίος χάνει μεν τον «κόσμο» του σε μια κρίσιμη ηλικία αλλά σε καμία περίπτωση δεν δέχεται να θυσιάσει τις αρχές και την αξιοπρέπειά του.
Η ταινία «Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο» «άνοιξε» την Πέμπτη 8 Μαρτίου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος και στον Γαλαξία. Λόγω της απρόσμενης επιτυχίας της, η εταιρεία διανομής της, Feelgood Entertainment, από την Πέμπτη 15 Μαρτίου την «ανοίγει» επίσης στην Κηφισιά και στην Ελλη.

Η ευτυχία του Μισέλ (Ζαν-Πιερ Νταρουσέν) που ζει ευτυχισμένος με τη γυναίκα του (Αριάν Ασκαρίντ) στη Μασσαλία - ακούραστα ερωτευμένοι για πάνω από 30 χρόνια, με παιδιά και εγγόνια στο πλευρό τους - διαταράσσεται όταν απολύεται από τη δουλειά του. Συμβιβάζεται. Δύσκολο αλλά σιγά-σιγά τα καταφέρνει. Όμως η μοίρα αποδεικνύεται ακόμη πιο σκληρή όταν δύο οπλισμένοι μασκοφόροι επιτίθενται σπίτι του και παρουσία γυναίκας, φίλων και συγγενών αρπάζουν τα χρήματα που δώρισαν φίλοι στο ζευγάρι για ένα ταξίδι στο Κιλιμάντζαρο.

Κάπως έτσι κτίζεται μια συγκινητική ιστορία συλλογικότητας πίσω από την οποία κρύβεται ένα απραγματοποίητο ταξίδι στην Τανζανία που υπάρχει επίσης στους στίχους του τραγουδιού «Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο» του Πασκάλ Ντανέλ. Ένα τραγούδι το οποίο σιγοτραγουδούν πού και πού οι ήρωες αυτής της έντονα πολιτικοποιημένης αλλά και ελπιδοφόρας ταινίας του γαλλοαρμένιου σκηνοθέτη που απέσπασε εφέτος το βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Η δημιουργία της έχει αρκετό ενδιαφέρον. Το 2005, ο 59χρονος σήμερα Γαλλοαρμένιος Γκεντιγκιάν, γέννημα-θρέμμα της Μασσαλίας όπου γυρίζει τις περισσότερες ταινίες του, έγραφε ένα κείμενο καλώντας τον κόσμο να ψηφίσει κατά του Ευρωπαϊκού Συντάγματος. Στο κείμενο έκανε μια αναφορά στους φτωχούς ανθρώπους του ποιήματος του Βίκτωρος Ουγκό για να δείξει μια εικόνα «της διαμόρφωσης της εργατικής τάξης». Αυτή ήταν η αφορμή για να ξαναδιαβάσει το ποίημα.

Το τέλος του ποιήματος, το σημείο δηλαδή που ο φτωχός ψαράς αποφασίζει να υιοθετήσει τα παιδιά του πεθαμένου γείτονα και μετά ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του πήρε την πρωτοβουλία και είχε ήδη μαζέψει τα παιδιά στο σπίτι, του σπάραξε την καρδιά. «Και ακόμα», λέει ο σκηνοθέτης, «υπάρχει αυτή η αμοιβαία κατανόηση, αυτή η τρυφερή χειρονομία ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες, τον άνδρα και τη γυναίκα που είναι εξίσου γενναιόδωροι. Κατευθείαν σκέφτηκα ότι θα ήταν υπέροχο τέλος για ταινία. Έπρεπε μόνο να βρω ένα σύγχρονο μονοπάτι για να φτάσω στο τέλος».



Οπως στις περισσότερες ταινίες του Ρ. Γκεντιγκιάν έτσι και στα «Χιόνια του Κιλιμάντζαρο» δραματουργικός χώρος είναι η Μασσαλία, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ευρωπαϊκά λιμάνια
Ο Ζαν Πιέρ Νταρουσέν και η σύζυγος του Ρ. Γκεντιγκιάν, Αριάν Ασκαρίντ σε σκηνή από την ταινία «Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο»
«Ενα από τα πιο σοβαρά θέματα στη σημερινή κοινωνία είναι ότι δεν υπάρχει πια ταξική συνείδηση, με την έννοια ότι δεν μπορείς πια καν να πεις "εργατική τάξη"_ γι’ αυτό και μιλάω για "φτωχούς ανθρώπους"» λέει ο Γαλλοαρμένιος σκηνοθετης Ρομπέρ Γκεντιγκιάν
3 φωτογραφίες

- Το ζευγάρι των πρωταγωνιστών διακρίνεται από μια σχεδόν πλασματική ευγένεια. Υπάρχουν αλήθεια τέτοιοι άνθρωποι ή μήπως αποτελούν μια κινηματογραφική σύμβαση για χάρη της ιστορίας;
«Συχνά το σινεμά οφείλει να δίνει το παράδειγμα. Στη συγκεκριμένη ταινία παρουσιάζω δύο εξαιρετικούς ανθρώπους με τους οποίους το κοινό επιθυμεί να ταυτισθεί. Καθετί, ακόμα και πολύ μικρό, συμβάλλει - νομίζω - στον μετασχηματισμό του κόσμου».

- Ενας από τους στίχους του τραγουδιού του Πασκάλ Ντανέλ «Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο» είναι ότι «τα χιόνια θα σου κάνουν ένα λευκό παλτό όπου θα μπορούσες να κοιμηθείς». Πώς ερμηνεύετε αυτόν τον στίχο σε σχέση με την ταινία σας;
«"Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο" εκφράζουν για εμένα το άκρο που θέλεις να φθάσεις, όπως ένα απραγματοποίητο, απλησίαστο όνειρο. Είναι σχεδόν μια μεταφορά της σοσιαλιστικής ουτοπίας. Θα μπορούσα να προσθέσω ότι χρόνο με τον χρόνο ο όγκος τους (σ.σ.: των χιονιών) μειώνεται και πιστεύω ότι, όπως και στο τραγούδι, ορισμένα από τα πρόσωπα της ταινίας τα εκλαμβάνουν σαν το σάβανο της δέσμευσής τους».

- Αν και η ταινία παρουσιάζει γενιές όλων των ηλικιών σε αδιέξοδο, η αύρα που μένει στο τέλος είναι αισιόδοξη. Πιστεύετε στην αισιοδοξία ή ήταν απλώς μια σύμβαση στο παραμύθι της ταινίας;
«Πιστεύω, όπως έλεγε και ο Γκράμσι, ιδρυτής του ιταλικού κομμουνιστικού κόμματος, ότι πρέπει να συνδέσουμε την αισιοδοξία της θέλησης με την απαισιοδοξία της διανόησης. Η μαγευτική, κατά τη γνώμη μου, χειρονομία του ζευγαριού στο τέλος της ταινίας, αν και πιθανή, είναι σπάνια. Η παρουσίαση, στη μεγάλη οθόνη, αντίστοιχων, παραδειγματικών, συμπεριφορών αποτελεί μέρος του κοινωνικού ρόλου του κινηματογράφου».

- «Πολεμήσαμε, ναι» λέει για το αριστερό παρελθόν του ένας από τους ήρωες. «Αλλά γιατί;» Πιστεύετε ότι το όραμα της Αριστεράς έχει σβήσει πλέον για τα καλά και αν ναι, ποιο κατά τη γνώμη σας είναι το νέο όραμα;
«Το όνειρο της Αριστεράς μπορεί και πρέπει να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του. Απορροφήθηκε από την πτώση των σοβιετικών κρατών και το δέλεαρ της παγκοσμιοποίησης. Είναι επείγον όμως να το αναστηλώσουμε ξεκινώντας από τις ρίζες, από την προέλευσή του. Για εμένα, ένα από τα πιο σοβαρά θέματα στη σημερινή κοινωνία είναι ότι δεν υπάρχει πια ταξική συνείδηση, με την έννοια ότι δεν μπορείς πια καν να πεις "εργατική τάξη"- γι' αυτό και μιλάω για "φτωχούς ανθρώπους". Αλλά, η πραγματική επίγνωση του να είναι κανείς "φτωχός άνθρωπος" δεν υπάρχει. Όπως είναι η κατάσταση, δεν υπάρχουν πια στη Γαλλία αυτές οι τεράστιες βιομηχανικές οντότητες όπου το '70 και το '80, τρεις χιλιάδες εργάτες θα έβγαιναν από το εργοστάσιο. Η ταξική συνείδηση εκείνον τον καιρό ήταν όχι μόνο πιθανή, αλλά και ευνόητη: την ενσάρκωναν οι χιλιάδες άνθρωποι με τις εργατικές φόρμες, αυτοί οι εργάτες "με τα μπλε κολάρα". Και, φυσικά, αυτοί οι άνθρωποι ήταν μαζί, είχαν κοινά συμφέροντα, ακόμα και όταν είχαν διαφορετικές ταυτότητες. Δεν είναι δύο τύποι πληθυσμών: oι αυτόχθονες εργαζόμενοι, που ανήκουν σε σωματεία και έχουν σπίτια από τη μία, και από την άλλη οι άνεργοι μετανάστες, οι εγκληματίες από το κέντρο της πόλης ή τα φτωχά προάστια. Η πολιτική και το σινεμά μπορούν να ξεσκεπάσουν αυτή τη διανοητική απάτη. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι η ταινία αναφέρεται στα ονόματα δύο σημαντικών μορφών του 19ου αιώνα, του Ουγκό και του Ζαν Ζορές».

Πώς σας επηρέασε ο Ζαν Ζορές;
«Το πρώτο σοβαρό βιβλίο που διάβασα μικρός ήταν οι "Αθλιοι" του Ουγκό. Και μόλις έγινα ακτιβιστής, ο Ζαν Ζορές έγινε αυτόματα πιο σημαντικός για εμένα μέσα από αυτό το κείμενο που είναι απόσπασμα από την ομιλία του στη νεολαία του Albi, πανέμορφα γραμμένο και αξιοσημείωτο από κάθε άποψη. Σε αυτή την ομιλία ο Ζορές ορίζει το θάρρος με διάφορους τρόπους, με ένα ρητορικό στυλ που αποτελείται από την επανάληψη του "Θάρρος είναι…" στην αρχή κάθε φράσης. Και δίνει έμφαση στο γεγονός ότι θάρρος σημαίνει να αναλαμβάνεις την ευθύνη και σε ατομικό επίπεδο, επιμένοντας στη σύνδεση μεταξύ της ζωής ενός ατόμου με την ομάδα, και του ατόμου με την κοινωνία. Το θάρρος δεν υπάρχει μόνο μέσα στο πλαίσιο της ομάδας. Υπάρχει θάρρος σε όλους μας καθημερινά, στον τρόπο που λειτουργούμε, στις συνήθειές μας και στην ηθική μας. Η Μαρί Κλερ και ο Mισέλ λένε στους εαυτούς τους ότι πρέπει να κάνουν κάτι. Έχουν περάσει τη ζωή τους με συλλογικούς αγώνες, αλλά συνειδητοποιούν ότι αυτό δεν είναι πια αρκετό».

- Υπήρξε κάποιος ιδιαίτερος λόγος που επιλέξατε τη Μασσαλία ως φόντο της ταινίας; Και γιατί αυτή η πόλη αν και κινηματογραφική, δεν έχει χρησιμοποιηθεί ιδιαίτερα στον κινηματογράφο;
«Γεννήθηκα στη Μασσαλία και επιστρέφω συστηματικά στην πόλη μου, εδώ και περίπου τριάντα χρόνια. Παράλληλα, ένα λιμάνι όπως η Μασσαλία περιλαμβάνει τον κόσμο ολόκληρο. Ετσι μου είναι ευκολότερο να δώσω μια οικουμενική διάσταση στα θέματά μου».

Η ταινία «Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο» «άνοιξε» την Πέμπτη 8 Μαρτίου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος και στον Γαλαξία. Λόγω της απρόσμενης επιτυχίας της, η εταιρεία διανομής της, Feelgood Entertainment, από την Πέμπτη 15 Μαρτίου την «ανοίγει» επίσης στην Κηφισιά και στην Ελλη.

_______________________
* εφημερίδα "ΤΟ ΒΗΜΑ"
http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=448399

Τρίτη, 13 Μαρτίου 2012

Αλέξης Τσίπρας: «Λάθος λαό διάλεξαν να μετατρέψουν σε πειραματόζωο»

«Η ιστορία του τόπου μας είναι γραμμένη κυριολεκτικά από το αίμα των αγωνιστών και τις θυσίες του λαού μας για δημοκρατία, ανεξαρτησία και προκοπή. Αυτό σημαίνει ότι η σημερινοί επικυρίαρχοι μάλλον λάθος λαό διάλεξαν για να μετατρέψουν σε πειραματόζωο», τόνισε ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, σε δήλωσή του στην εκδήλωση των αποκαλυπτηρίων του ανδριάντα του Αλέκου Παναγούλη.
Οπως διεμήνυσε, «ο ελληνικός λαός θα ανασυνταχθεί και θα δώσει τη δική του απάντηση όταν του δοθεί η ευκαιρία, μέσα από την ετυμηγορία του για τη νέα ολιγαρχία που θέλει να καταστρέψει την κοινωνία και να δεσμεύσει τον πλούτο του λαού μας, δίνοντάς τον αντιπαροχή στους νέους κυρίαρχους».


_______________________
http://www.polispress.gr/ 

Συναυλία Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών στο Μουσείο Ακρόπολης στις 31 Οκτωβρίου 2017

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ // ΕΚΔΗΛΩΣΗ Το Μουσείο Ακρόπολης και η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών αποχαιρετούν τη θερινή περίοδο με το Κουαρτέτο Εγχόρδ...