................................................................ Διαδικτυακή Εφημερίδα με καθημερινή ενημέρωση για τον πολίτη ..............................................................
______________________________________________________________________________________________________________________________
* Εβδομαδιαία ειδησεογραφική, οικονομική Eφημερίδα από το 1993 * Σύμβουλος Έκδοσης: Πάνος Σ. Αϊβαλής, - email: athenspress1@gmail.com
* τηλ. 210 8656.731, η δ/νση των Γραφείων της εφημερίδας είναι Πυθίας 6, πλατεία Κυψέλης, καθημερινά 9.00 π.μ. με 9.00 μ.μ
_______________________________________________________________________________________________________________________________

~~

 my-tips-collection

*

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
..."Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό.Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη................................................................................................................ Νίκος Μπελογιάννης [1915-1952]
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Προϋπολογισμός πτώχευσης - Πωλούνται τα πάντα...



Του Σταύρου Χριστακόπουλου*
Ας κάνουμε μια... υπόθεση εργασίας. Ότι κάποια στιγμή η Ελλάδα κηρύσσει επίσημη πτώχευση – ελεγχόμενη, οπωσδήποτε, από τους πιστωτές μας. Αν αυτό γινόταν, σύμφωνα με τα σενάρια που είναι αρκετά δημοφιλή στους κύκλους των διεθνών αναλυτών, των τραπεζιτών και εν γένει των «αγορών» – δύο συνέπειες θα συγκαταλέγονταν ανάμεσα στις πιο βασικές για τη χώρα.
● Η μία ότι ο μηχανισμός που θα διαχειριζόταν αυτή την πτώχευση – δηλαδή το ΔΝΤ, αφού άλλος παρόμοιος παγκοσμίως δεν υπάρχει και είναι αμφίβολο αν θα υπάρξει – θα αναλάμβανε ο ίδιος την οικονομική πολιτική της Ελλάδας. Σήμερα υποτίθεται ότι η τρόικα απλώς βάζει τους στόχους της...
● Η άλλη ότι θα αναλάμβανε τη διαχείριση όλων των περιουσιακών στοιχείων και των υποδομών που εξυπηρετούν την εκπλήρωση των δημόσιων λειτουργιών του κράτους – από το τραπεζικό σύστημα, την παιδεία και την υγεία έως την άμυνα, τους φυσικούς και πλουτοπαραγωγικούς πόρους, αλλά και την ίδια την κρατική λειτουργία. Και θα «φρόντιζε» για την εκποίησή τους, ώστε, στο μέτρο του δυνατού, να ικανοποιηθούν οι πιστωτές.
Όλες οι υπόλοιπες συνέπειες – όσες αφορούν το εισόδημα και τον τρόπο ζωής των κατοίκων της χώρας – θα ήταν απότοκες των δύο παραπάνω.


Πωλούνται τα πάντα

Ο προϋπολογισμός που κατέθεσε ο υπουργός Οικονομικών χθες στη Βουλή δεν είναι ο οριστικός, όπως έχουμε ήδη αναλυτικά περιγράψει τόσο στην ιστοσελίδα του «Π» όσο και στο χθεσινό φύλλο της εφημερίδας.
Αντιθέτως θα αναθεωρείται έως την ημέρα της ψήφισής του, αναλόγως των όποιων νέων δεδομένων και των απαιτήσεων που θα προβάλλουν οι επιτηρητές στις διάφορες φάσεις ενημέρωσης και αξιολόγησης – δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η θετική αξιολόγηση των στοιχείων της οικονομίας μας και η προσαρμογή μας στις απαιτήσεις του Μνημονίου αποτελούν τη βασική προϋπόθεση για τη συνέχιση του προγράμματος δανεισμού από τον «μηχανισμό στήριξης».
Επομένως αυτός ο προϋπολογισμός, κατά πάσαν πιθανότητα, δεν είναι παρά μια πατσαβούρα και ενδέχεται κατά την ψήφισή του να περιλαμβάνει ακόμη επαχθέστερες προβλέψεις, παρότι ήδη θεωρείται ως ο σκληρότερος των τελευταίων δεκαετιών.
Υπ’ αυτήν την έννοια ήδη οι εισπρακτικές προβλέψεις του είναι πραγματικά δυσβάστακτες και πέρα για πέρα αμφίβολο αν θα γίνει εφικτό να υλοποιηθούν. Αυτό όμως δεν είναι το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο του. Δυστυχώς πρόκειται, ξεκάθαρα, για έναν προϋπολογισμό προτεκτοράτου και μάλιστα ήδη πτωχευμένου. Εξ ου περιλαμβάνει μεταξύ των στόχων του την (μερική ή πλήρη) εκποίηση οτιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί δημόσιο.
Εκτός του ότι προβλέπεται η «αναδιάρθρωση» κρατικών τραπεζών και «αξιοποίηση της κρατικής συμμετοχής σε κάποιες απ’ αυτές, βλέπουμε ότι καζίνα (Πάρνηθας), ΤΡΑΙΝΟΣΕ, το φάσμα συχνοτήτων, η εταιρεία Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΒΟ - ΠΥΡΚΑΛ), ενέργεια (ΔΕΠΑ), ΛΑΡΚΟ (νικέλιο), δρόμοι (Εγνατία), ΕΛΤΑ, λιμάνια, νερό (ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ), τζόγος (κρατικά λαχεία και άλλα τυχερά παιχνίδια) παίρνουν τον δρόμο του ξεπουλήματος.
Κορωνίδα της εκποίησης αποτελεί το σύνολο της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου με συμβάσεις παραχώρησης αλλά και μέσω Χρηματιστηρίου.
Να σημειωθεί τέλος ότι οι πρόσφατες διαρροές από στελέχη του οικονομικού «επιτελείου» και τα ρεπορτάζ των εφημερίδων μιλούν για κλείσιμο των ζημιογόνων ΔΕΚΟ (δηλαδή όσων δεν παρουσιάζουν ενδιαφέρον για τα όρνεα των «αγορών»), έως και την πώληση νοσοκομείων.

Ύφεση και απολύσεις
Την ίδια ώρα περικόπτεται ακόμη μία – αλλά όχι τελευταία – φορά το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Ένα ακόμη στοιχείο που προϊδεάζει, εκτός από τη σκληρότατη φορολογική πολιτική, για ακόμη μεγαλύτερη βουτιά στην υπανάπτυξη.
Επιπλέον έρχονται απολύσεις συμβασιούχων: 10.000 προβλέπει το σημερινό σχέδιο του προϋπολογισμού. Όμως μην ξεχνάτε τη δέσμευση της κυβέρνησης για μείωση των δημοσίων υπαλλήλων κατά 30%. Συνεπώς θα πρέπει να περιμένουμε και απολύσεις μονίμων υπαλλήλων, κάτι που εμμέσως επιβεβαίωσε και ο ίδιος ο Παπακωνσταντίνου ερωτώμενος σχετικά:
«Δεν ξεκινάμε με λογική απολύσεων και δεν έχει τεθεί από την τρόικα υποχρέωση απολύσεων. Θα εξαντλήσουμε όλες τις εναλλακτικές λύσεις, προσπαθώντας να διαφυλάξουμε και όχι να εξαφανίσουμε τους εργαζόμενους».
Επειδή όμως εναλλακτικές εισπρακτικές λύσεις δεν υπάρχουν και η ύφεση θα βαθύνει, μαζί με την ανεξέλεγκτη μεγέθυνση του χρέους (152,6% του ΑΕΠ ή 348,5 δισ. ευρώ), αλλά και των κονδυλίων για την εξυπηρέτηση των τόκων (15,3 δισ. ευρώ), το πογκρόμ είναι δεδομένο. Γι’ αυτό άλλωστε ούτε καν ο υπουργός, συνηθισμένος να μην λέει ίχνος αλήθειας, δεν τόλμησε να «κρυφτεί» και να διαψεύσει κατηγορηματικά τις απολύσεις. Ούτε καν αυτός...
Επομένως οι ήδη δραματικές προβλέψεις για την ανεργία (14,6% το 2011 και 14,8% το 2012) ίσως είναι εξαιρετικά... αισιόδοξες!
Το «δίλημμα»
Όταν οι κύριοι της κυβέρνησης μας έβαλαν στον «μηχανισμό» («στήριξης» τον είπαν, της σκληρότερης αφαίμαξης και του πλήρους ξεπουλήματος ολόκληρης της χώρας αποδεικνύεται πως είναι), μας είπαν ότι το έκαναν για να μπορούν να πληρώνουν μισθούς και συντάξεις. Φυσικά είπαν ψέματα, αφού το σύνολο των νέων δανεικών πάει στην εξυπηρέτηση των παλαιών δανείων, ενώ οι μισθοί και οι συντάξεις πετσοκόβονται αλύπητα – και τα χειρότερα δεν τα έχουμε δει ακόμη.
Τώρα, εν όψει του ξεπουλήματος, θα τεθεί το ίδιο εκβιαστικό και πάλι ψευδές δίλημμα: «Να πληρώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις πουλώντας για να ξεχρεώσουμε ή να εκμηδενιστούν τα εισοδήματα;». Το ότι η περιουσία ενός χρεοκοπημένου κράτους στην πραγματικότητα δεν πωλείται, αλλά λεηλατείται, ευσχήμως θα αποκρυβεί. Έτσι και δεν θα ξεχρεώσουμε και η περιουσία της χώρας θα χαριστεί στους δανειστές και μισθοί - συντάξεις θα λεηλατηθούν μέχρις εξαφανίσεως.
Η κυβέρνηση όμως δεν είναι μόνη σ’ αυτή την τεραστίων διαστάσεων εξαπάτηση:
● Τη συνδράμει και η Ν.Δ., η οποία αφενός προτείνει ως «διέξοδο» την πώληση της περιουσίας των ΔΕΚΟ ώστε να μην υπάρξουν απολύσεις και αφετέρου μιλά για «αξιοποίηση» (δηλαδή εκποίηση) του συνόλου της δημόσιας περιουσίας.
● Στον χορό μπαίνουν και παράγοντες του ευρύτερου «σοσιαλιστικού χώρου» που το τελευταίο διάστημα υποτίθεται πως αντιπολιτεύονται σκληρά την κυβέρνηση, αλλά ήδη ρίχνουν στην πιάτσα το ίδιο σενάριο, με την ίδια μεθοδολογία, ως «διέξοδο». Απλώς αλλάζουν υποψήφιο... «αγοραστή».
● Και να μην ξεχάσουμε ότι υπάρχουν αρκετοί αριστεροί – διαφόρων αποχρώσεων και κινήτρων – οι οποίοι, στον απατεωνίστικο εκβιασμό «δημόσια περιουσία ή μισθοί», είναι πρόθυμοι, με όλα τα απαραίτητα «ιδεολογικά» επιχρίσματα, να αποδεχθούν το ξεπούλημα προστατεύοντας, υποτίθεται, το λαϊκό εισόδημα.
● Για τους συνδικαλιστές και την πλειονότητα των ισχυρών ΜΜΕ δεν γίνεται καν λόγος, καθώς ήδη έχουν αποδείξει περίτρανα και ποιοι είναι και τι κάνουν όλη αυτή την περίοδο του πλήρους εξανδραποδισμού της χώρας και της κοινωνίας.
Με αυτούς τους όρους είναι κομμάτι δύσκολο να φανταστούμε πώς μπορεί η κυβέρνηση να εμποδιστεί στην υλοποίηση των στόχων της. Εκτός από μια περίπτωση, κατά την οποία πολλές προβλέψεις μπορεί να ανατραπούν: αυτός ο προϋπολογισμός πτώχευσης να είναι απλώς η προαναγγελία της ίδιας της πτώχευσης. Άλλωστε δεν λείπουν και πολλά: η δέσμευση των καταθέσεων και η επίσημη ανακοίνωση...


Μη βιώσιμο κράτος
Η πλήρης εκποίηση της δημόσιας περιουσίας δεν είναι ένα λογιστικό ζήτημα, αλλά η επιβεβαίωση της διάλυσης της χώρας. Δεν το λέμε μόνο εμείς, που εδώ και μήνες συνεχώς προειδοποιούμε βλέποντας όλες τις δυσοίωνες προαναγγελίες μας να γίνονται πραγματικότητα.
Ως πολύ πιο ειδική, το επισημαίνει μια ξεχωριστή προσωπικότητα του νομικού κόσμου. Η Μαρία Καραμανώφ, σύμβουλος της Επικρατείας, πρόεδρος του Ινστιτούτου Διεπιστημονικών Σπουδών Περιβάλλοντος και αντιπρόεδρος του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας, η οποία, με αφορμή το βιβλίο της «Βιώσιμο κράτος και δημόσια κτήση», μίλησε στην Αυγή στις 28 Οκτωβρίου φέτος γι’ αυτό ακριβώς το θέμα. Παραθέτουμε μερικά κρίσιμα (και απολύτως χρήσιμα) αποσπάσματα άνευ σχολίων:
● «Μολονότι η βιώσιμη ανάπτυξη προϋποθέτει ενδυνάμωση του κράτους, τα τελευταία χρόνια προβάλλεται συστηματικά η θέση ότι το κράτος έχει φθάσει στο τέλος της ιστορίας του και είναι καιρός να τεθεί στο περιθώριο. Να συρρικνωθεί δηλαδή και να μεταβιβάσει όσες περισσότερες αρμοδιότητες μπορεί, μαζί βέβαια με την αντίστοιχη δημόσια κτήση, στον ιδιωτικό τομέα προκειμένου να αποτελέσουν εφεξής αντικείμενο επιχειρηματικής δραστηριότητας.
Η θέση όμως αυτή δεν μπορεί να υιοθετηθεί αβασάνιστα. Προϋποθέτει ότι έχει προηγουμένως λυθεί ένα κρίσιμο συνταγματικό ζήτημα: Από πόσα και ποια στοιχεία της δημόσιας κτήσης έχει δικαίωμα να αποξενωθεί το σύγχρονο Κράτος Δικαίου και Προνοίας χωρίς να θέσει σε κίνδυνο τη βιωσιμότητά του, αλλά και την ίδια του την υπόσταση;».
● «Η απάντηση δεν είναι μονοσήμαντη, αφού απώλεια δημόσιας κτήσης συνεπάγεται πράγματι και εξουδετέρωση του δημόσιου σκοπού στον οποίο είναι αφιερωμένη και εξυπηρετεί, είτε με τη μερική ή ολοσχερή εγκατάλειψή του, είτε με τη μετατροπή του από δημόσια υπηρεσία σε εμπορικό αγαθό.
Αυτό σημαίνει πράγματι ότι δημόσια ακίνητα που συνδέονται άρρηκτα με θεμελιώδεις και συνταγματικά κατοχυρωμένους δημόσιους σκοπούς δεν είναι δεκτικά ιδιωτικοποίησης είτε αμέσως είτε εμμέσως».
● «Ένα δημόσιο τουριστικό ακίνητο μπορεί να αποτελεί ταυτόχρονα ουσιώδες στοιχείο του φυσικού περιβάλλοντος ή της πολιτιστικής κληρονομιάς, πολύτιμο απόθεμα φυσικού κεφαλαίου, κρίσιμο μέρος του συγκοινωνιακού δικτύου κ.ο.κ. (...)
Και αν ακόμη το κράτος αποφασίσει να αποκρατικοποιήσει τη δημόσια τουριστική πολιτική που ασκούσε μέχρι σήμερα για λόγους ανάδειξης και προβολής της χώρας, πράγμα απολύτως νόμιμο αφού η πολιτική αυτή δεν είναι θεμελιώδης, αυτό δεν σημαίνει ότι το τουριστικό ακίνητο καθίσταται αυτομάτως εκποιήσιμο ή δύναται να εισφερθεί σε μία ιδιωτική τουριστική επιχείρηση, έστω και με συνεταίρο το κράτος, εφόσον το ίδιο αυτό ακίνητο εξακολουθεί να είναι αναγκαίο για την εκπλήρωση άλλων δημοσίων σκοπών τους οποίους επάλληλα εξυπηρετεί».
● «Δεν μπορούμε να μιλάμε σοβαρά για αξιοποίηση του λεγόμενου πλούτου της χώρας σαν να πρόκειται για επικερδή εκμετάλλευση του ενεργητικού μιας ιδιωτικής επιχείρησης.
Είναι αναγκαίο να προηγηθεί ο αναγκαίος διαχωρισμός των δημοσίων ακινήτων
α) σε εκείνα που είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με την κυριαρχία και βιωσιμότητα της χώρας και άρα αποτελούν αναπόσπαστη δημόσια κτήση, ανεπίδεκτη ιδιωτικοποίησης,
β) σε εκείνα που εξυπηρετούν τους βασικούς σκοπούς του κοινωνικού κράτους και άρα μόνον υπό αυστηρούς όρους μπορούν ενδεχομένως να ιδιωτικοποιηθούν και
γ) σε εκείνα που εξυπηρετούν παροδικούς και επικουρικούς δημόσιους σκοπούς και άρα είναι ευχερώς εκποιήσιμα».
● «Το οικονομικό κριτήριο δεν είναι αμελητέο, επιτρέπεται όμως να λαμβάνεται υπ’ όψιν μόνον όταν δεν εκτίθενται σε κίνδυνο οι θεμελιώδεις για την υπόσταση και βιωσιμότητα του κράτους δημόσιοι σκοποί.
Αν το κράτος κάνει το λάθος να αποξενωθεί από τη δημόσια κτήση που αποτελεί την πραγματική βάση για την εκπλήρωση των σκοπών αυτών, διοχετεύοντάς την στη μαύρη τρύπα των ελλειμμάτων του κράτους ή, ακόμα χειρότερα, της αγοράς, η θυσία της όχι μόνο θα είναι μάταιη και για τους δύο, αλλά και μοιραία για το μέλλον της χώρας».
Λοιπόν; Πόσοι και ποιοι θα θελήσουν εν τέλει να συμμετάσχουν στην τεραστίων διαστάσεων πολιτική απάτη με τίτλο «Εκποίηση του κράτους ή απώλεια μισθών»; Η απάντηση προσεχώς...

http://www.topontiki.gr/article/11618

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Πάλης ξεκίνημα (Μ. Θεοδωράκης)




Ο Αγώνας συνεχίζεται... με το διαχρονικό σύνθημα "ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ"
με ΔΝΤ και ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση ποιός θα μπορούσε να το φανταστεί... σύντροφοι του ΠΑΣΟΚ


Με ογκώδη πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία - υπολογίζεται ότι συμμετείχαν πάνω από 30.000 πολίτες - κορυφώθηκαν οι εκδηλώσεις μνήμης για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Μικροεπεισόδια μπροστά από την αμερικανική πρεσβεία μεταξύ αστυνομίας και νεαρών και εστίες έντασης σε διάφορα σημεία του κέντρου. Δεκάδες συλλήψεις και προσαγωγές. Ένας τραυματίας από κροτίδα. Επεισόδια το βράδυ στα Εξάρχεια.

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Ώρες πολιτικής και ιστορικής ευθύνης για το «Βατοπέδι

του Αντώνη  Ν. Βγόντζα*


Αύριο, Τρίτη 16 Νοεμβρίου 2010, η Βουλή των Ελλήνων καλείται να πάρει μία κρίσιμη, θεσμικά και πολιτικά, απόφαση. Θα παραπέμψει, ναι ή όχι, στο Ειδικό Δικαστήριο, τους πέντε πρώην υπουργούς των κυβερνήσεων Κ. Καραμανλή για ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες σε σχέση με το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου. Το αυτονόητο της σημασίας της απόφασης αυτής αποτρέπει κάθε σχετική φλυαρία. Οφείλουμε, όμως, να προβούμε έγκαιρα σε ορισμένες διαπιστώσεις μετά από συνεκτίμηση των πέντε διαφορετικών πορισμάτων.

Πρώτον. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι υπήρξε ενορχηστρωτής της υπόθεσης από πλευράς πολιτικής εξουσίας και δημόσιας διοίκησης. Την μπαγκέτα κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα την κράτησε ο τότε Πρωθυπουργός και το πανίσχυρο, τότε, πολιτικό γραφείο του. Κανένας άλλος δε θα μπορούσε να συντονίσει «αποτελεσματικά» τις ενέργειες τόσο πολλών υπουργών και διαφορετικών κρατικών υπηρεσιών. Χωρίς αυτό να απαλείφει τις προσωπικές και ενδεχόμενα ποινικές ευθύνες των υπουργών και των άλλων παραγόντων. Χωρίς αυτό να καταργεί τη διαβάθμισή τους ανάλογα με το ρόλο που είχε επιφυλάξει ή διατηρήσει ο καθένας για τον εαυτό του.

Δεύτερον. Δύσκολα μπορεί να σηκώσει κανείς την πλάκα με την οποία σφραγίστηκε η υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου ως σκάνδαλο. Το αναγνώρισε και ο τότε Πρωθυπουργός. Το έχει αποδεχθεί ως τέτοιο η κοινή γνώμη. Μικρή σημασία έχουν τα ποσά που έχουν διακινηθεί. Ενώ το κυρίαρχο στίγμα της υπόθεσης είναι τα διάφορα θεσμικά άλματα, που ακολουθούν το ένα μετά το άλλο, και η ηθική απαξία της συμπεριφοράς τους. Και κατά την εξέλιξη του ίδιου του σκανδάλου και κατά την θεσμική διαχείριση του. Η Δικαιοσύνη δεν ανταποκρίθηκε στο ρόλο της. Και το πολιτικό σύστημα συμπεριφέρθηκε με μικροκομματικούς όρους. Όχι μόνον στα όρια της πρωτοφανούς συγκάλυψης. Ο τότε Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου δεν προσέφερε καθόλου καλές υπηρεσίες στην τότε Κυβέρνηση. Οι υπουργοί ήξεραν. 

Τρίτον. Είναι στα όρια της βεβαιότητας ότι ο τότε Πρωθυπουργός είναι αυτός που απεφάσισε τις χαριστικές προς τη Μονή πράξεις. Δεν έχουμε καμία ένδειξη ότι ό,τι έπραξε, το επεχείρησε για λόγους ευσέβειας ή αντίθετα για προσωπικό συμφέρον. Υπάρχουν αρκετές ενδείξεις ότι κινήθηκε ανάμεσα σε μία γενική διάθεση «ωχαδερφισμού» και έλλειψη πολιτικής διορατικότητας και ευαισθησίας. Η κορυφαία πολιτική του ευθύνη δεν βρίσκεται τόσο σε αυτό το σημείο. Βαρύνεται με την πολιτική διαχείριση του σκανδάλου. Είτε ο ίδιος, είτε δια των υπουργών του δεν απελευθέρωσε έγκαιρα τη Δικαιοσύνη από τη γνωστή διαπλοκή της με την πολιτική εξουσία. Ούτε απέτρεψε τις υπόγειες ή και φανερές διαδρομές αυτής της διαπλοκής. Υπέταξε, αν δεν καθοδήγησε, τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες στο στόχο της συγκάλυψης. Δεν προσέφερε ή διατύπωσε ούτε ένα επιχείρημα ότι το Μάϊο του 2009 διέλυσε ουσιαστικά τη Βουλή για να διαμορφώσει όλες τις πραγματικές και νομικές προϋποθέσεις για την παραγραφή των ενδεχόμενων ποινικών ευθυνών. Και αφορά φυσικά τον ίδιο, την ιστορία του και την υστεροφημία του, αυτή η παράξενη και πρωτοφανής σιωπή του. Ουσιαστικά, αυτή η σιωπή συνιστά μία έμμεση ομολογία για τις δικές του ευθύνες. Και εκθέτει ανυπεράσπιστους τους πρώην στενούς συνεργάτες του σε δικαιολογημένες ή και αδικαιολόγητες περιπέτειες.

Τέταρτον. Η ευθύνη, θεσμική και πολιτική, ανήκει τώρα πια στη σημερινή σύνθεση της Βουλής. Πρέπει να πούμε απερίφραστα τη γνώμη μας. Οι ενδεχόμενες ποινικές ευθύνες των πρώην υπουργών έχουν, κατά την κρατούσα γνώμη, παραγραφεί. Η προσπάθεια παράτασης, προς τα πίσω ή και προς τα μπρος, των ενδεχόμενων ποινικών ευθυνών μέσα από το ανακάτεμα των διατάξεων για τη διακίνηση του βρώμικου χρήματος δεν πρόκειται να αποτρέψει την παραγραφή. Άλλωστε είναι προβληματική και αυτή η περίεργη διασταλτική ερμηνεία των σχετικών διατάξεων. Και είναι βέβαιο ότι μέσα σε λίγους μήνες το Δικαστικό Συμβούλιο θα διαπιστώσει την επέλευση της παραγραφής των ποινικών ευθυνών. Δεν με ενδιαφέρουν οι ενδεχόμενοι πανηγυρισμοί μιας μερίδας του πολιτικού κόσμου. Με ενδιαφέρει, όμως, η εντύπωση που θα σχηματισθεί βαθιά στη λαϊκή ψυχή ότι ουσιαστικά όλη αυτή η οργή και το αντίστοιχο αίτημα για την τιμωρία της διαφθοράς έχουν υπονομευθεί από την αρχή. Και ότι το σύστημα, δικαιοδοτικό και πολιτικό, είναι τελικά σάπιο.

Πέμπτον. Είναι εντελώς εσφαλμένος ο ισχυρισμός ότι το ζήτημα της παραγραφής αποτελεί αντικείμενο των Δικαστηρίων. Υπάρχουν πάμπολλα ιστορικά παραδείγματα που το ζήτημα της ενδεχόμενης παραγραφής των ποινικών ευθυνών υπουργών τέθηκε ενώπιον της Εθνικής Αντιπροσωπείας. Και αυτή απεφάσισε. Η σημερινή Βουλή πρέπει να κρατήσει ψηλά το κύρος της ώστε απρόσκοπτα και στο πλαίσιο μίας γνήσιας λαϊκής επιδοκιμασίας να συνεχίζει να ασχολείται με το τεράστιο σκάνδαλο της Siemens, με το σχεδόν αυταπόδεικτο σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων και το βαθύτατα οδυνηρό σκάνδαλο της αλλοίωσης των Εθνικών Λογαριασμών. Στα μέλη της ανήκουν εξέχοντες νομικοί. Έχουν και κρίση και μνήμη. Και ένα εξαιρετικό αίσθημα επιστημονικής και επαγγελματικής αξιοπρέπειας και ευθιξίας. 

Αντώνης Ν. Βγόντζας
Πρόεδρος της Αλληλεγγύης Δικηγόρων
Πρώτο Θέμα, Κυριακή 14.11.2010

ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 27 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΣΤΙΣ 14:30 ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΟΤΖΙΑ

Akis Katsoylas ΑΘΗΝΑ  Είμαστε ενάντια στους πλειστηριασμούς λαϊκών κατοικιών, δεν θα επιτρέψουμε ούτε στο δ...