................................................................ Διαδικτυακή Εφημερίδα με καθημερινή ενημέρωση για τον πολίτη ..............................................................
______________________________________________________________________________________________________________________________
* Εβδομαδιαία ειδησεογραφική, οικονομική Eφημερίδα από το 1993 * Σύμβουλος Έκδοσης: Πάνος Σ. Αϊβαλής, - email: athenspress1@gmail.com
* τηλ. 210 8656.731, η δ/νση των Γραφείων της εφημερίδας είναι Πυθίας 6, πλατεία Κυψέλης, καθημερινά 9.00 π.μ. με 9.00 μ.μ
_______________________________________________________________________________________________________________________________

~~

 my-tips-collection

*

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
..."Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό.Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη................................................................................................................ Νίκος Μπελογιάννης [1915-1952]
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2009

«Πεθαίνουμε στα ερείπια», λέει o 23χρονος Παλαιστίνιος, περιγράφοντας τον εφιάλτη στη Γάζα


Ένας μπλόγκερ και τρεις διανοούμενοι από το Ισραήλ και την Παλαιστίνη εκφράζουν τις - διαφορετικές - απόψεις τους για τα όσα συμβαίνουν αυτές τις ημέρες στη Μέση Ανατολή
Χωρίς τρόφιμα, χωρίς φάρμακα, χωρίς ελπίδα...
«Πεθαίνουμε στα ερείπια», λέει στα «ΝΕΑ» 23χρονος Παλαιστίνιος, περιγράφοντας τον εφιάλτη στη Γάζα


«Πεθαίνουμε στα ερείπια
χωρίς τρόφιμα και φάρμακα και,
κυρίως, χωρίς ελπίδα».
Ο 23χρονος Σάμεχ από την Πόλη της Γάζας μας μιλάει για την εφιαλτική κατάσταση στα σπίτια, στους δρόμους και στα νοσοκομεία. Και τρεις διανοούμενοι από το Ισραήλ και την Παλαιστίνη εκφράζουν τις- διαφορετικές- απόψεις τους για τα όσα συμβαίνουν αυτές τις ημέρες στη Μέση Ανατολή
«Ζω στο κέντρο της Πόλης της Γάζας», μας λέει ο Σάμεχ Χαμπίμπ, που διατηρεί ιστολόγιο όπου περιγράφει καθημερινά τα όσα συμβαίνουν στη Λωρίδα της Γάζας. Η φωνή του ακούγεται καθαρά στο τηλέφωνο, όπως ακούγεται και η αγωνία του. «Δεν έχουμε ηλεκτρικό παρά μόνο 1-2 ώρες την ημέρα. Υπάρχουν τεράστιες ελλείψεις σε τρόφιμα, καθώς τώρα καταναλώνουμε ό,τι έχει μείνει στις αποθήκες. Υπό νορμάλ συνθήκες, για τον ανεφοδιασμό της Γάζας χρειάζονταν καθημερινά περίπου 500 φορτηγά με τρόφιμα και φάρμακα. Τώρα μπαίνουν μόνο περίπου 30 φορτηγά κάθε τρεις ημέρες. Οι ποσότητες είναι ελάχιστες για τον πληθυσμό του 1,5 εκατομμυρίου».

Αυτές τις ημέρες πηγαίνει συνέχεια στα νοσοκομεία, συνοδεύοντας φίλους του τραυματίες. «Δεν έχουμε φάρμακα, επιδέσμους, αναλώσιμα, αλλά κυρίως δεν υπάρχουν γιατροί ειδικευμένοι. Δεν υπάρχουν χειρουργοί, τη στιγμή που εκατοντάδες άνθρωποι χρειάζονται χειρουργεία». Μιλάει για τους βομβαρδισμούς της προηγούμενης ημέρας: «Τα ξημερώματα της Παρασκευής έγινε μία από τις μεγαλύτερες επιθέσεις. Μας βομβάρδιζαν επί ώρες με πολύ ισχυρές οβίδες, ανάλογες με εκείνες που χρησιμοποιούν οι Αμερικανοί στο Αφγανιστάν. Πώς λένε μετά ότι δεν θέλουν αμάχους θύματα;». Και τι κάνετε στη διάρκεια των βομβαρδισμών; «Τίποτα. Μένουμε μέσα στο σπίτι- μια και δεν υπάρχουν καταφύγια- και ανοίγουμε διάπλατα τα παράθυρα προκειμένου, αν δεν πέσει βόμβα πάνω μας, να μην τραυματιστούμε από τα θραύσματα των τζαμιών. Δεν είναι χρήσιμο να βγούμε στον δρόμο, διότι εκεί κινδυνεύουμε περισσότερο- ένας φίλος μου σκοτώθηκε έτσι». Τι συζητούν οι εγκλωβισμένοι κάτοικοι στη Γάζα; «Τους φόβους μας, τις ανησυχίες μας, τι θα συμβεί στην περίπτωση χερσαίας επίθεσης, πώς θα προστατέψουμε τα παιδιά μας, πώς θα προστατευθούμε εμείς- δεν υπάρχει μέρος να κρυφτούμε, δεν μας έχει μείνει καμιά ελπίδα, πεθαίνουμε στα ερείπια. Κανείς δεν είναι ασφαλής, τα χτυπήματα γίνονται αδιακρίτως- το σπίτι μιας φιλικής οικογένειας 15 ανθρώπων, κοντά στο δικό μου, χτυπήθηκε χωρίς να βρίσκεται δίπλα σε στόχο της Χαμάς. Ο φίλος μου, ο οποίος τραυματίστηκε, μου περιέγραψε πως από την έκρηξη το σώμα του πετάχτηκε πολλά μέτρα στον αέρα και μετά έσκασε στο έδαφος- τώρα βρίσκεται στο νοσοκομείο σε άσχημη κατάσταση και δεν περιμένει βοήθεια από πουθενά».
www.gazatoday.blogspot.com
Το μπλογκ του Σάμεχ Χαμπίμπ στη διεύθυνση

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ: ΝΑΤΑΣΑ ΜΠΑΣΤΕΑ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 3 Ιανουαρίου 2009

Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2009

«Έφυγε» η δημοσιογράφος και συγγραφέας Φρίντα Μπιούμπι

Σπουδαία και πάντα διακριτική

Πέθανε χθες σε ηλικία 70 ετών, μετά από μακροχρόνια ασθένεια, η δημοσιογράφος Φρίντα Μπιούμπι. Η κηδεία της, σύμφωνα με επιθυμία της, θα πραγματοποιηθεί σε στενό οικογενειακό κύκλο.
Η Φρίντα Μπιούμπι γεννήθηκε στην Αθήνα το 1938 και σπούδασε δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο του Οχάιο. Στις ΗΠΑ ξεκίνησε και τη δημοσιογραφική της σταδιοδρομία, συνεργαζόμενη με διάφορα έντυπα, ενώ από το 1967 έδινε ανταποκρίσεις για το περιοδικό «Γυναίκα».
Το 1973 επέστρεψε στην Ελλάδα και συνέχισε τη συνεργασία της με το περιοδικό «Γυναίκα», δημοσιεύοντας έρευνες, σχόλια, χρονογραφήματα και ελεύθερο ρεπορτάζ.
Το 1974 συνεργάστηκε με το περιοδικό «Τετράδιο» και στη συνέχεια με την εφημερίδα «Αθηναϊκή», την «Καθημερινή» και από το 1976 με το «Βήμα» και τον «Ταχυδρόμο».
Επίσης, διετέλεσε διευθύντρια της ελληνικής έκδοσης του « Reader's Digest».
Η Φρίντα Μπιούμπι άφησε και πλούσιο συγγραφικό έργο. Έγραψε, κυρίως, μυθιστορήματα, διηγήματα και βιογραφίες, μεταξύ των οποίων τα 13 Φεγγάρια, Σχέσεις οργής, Και το όνειρο πάγωσε.
Η Φρίντα Μπιούμπι, αναφέρει σε ανακοίνωσή της η ΕΣΗΕΑ, ήταν ευγενής άνθρωπος με σημαντική δημοσιογραφική διαδρομή και συγγραφικό έργο, πολύ αγαπητή τόσο στους συναδέλφους της όσο και στους φίλους της.
«Σε όλη τη διάρκεια της μεγάλης και πετυχημένης επαγγελματικής της διαδρομής, η Φρίντα Μπιούμπι πρόσφερε ένα ιδιαίτερα σημαντικό έργο και ως δημοσιογράφος και ως συγγραφέας» δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Ευάγγελος Αντώναρος.
«Δεν είναι λίγοι εκείνοι που λένε -και μάλιστα δικαιολογημένα- ότι άφησε πίσω της μία σχολή στην οποία θήτευσαν πολλοί νεώτεροι δημοσιογράφοι. Εκφράζω τα ειλικρινή μου συλλυπητήρια στους οικείους της» πρόσθεσε ο κ. Αντώναρος.
*από το in.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2009

Πρωτοχρονιάτικο τραπέζι στο Κέντρο Υποδοχής Αστέγων του Δήμου Αθηναίων





Γεύμα Αγάπης

Παρουσία του δημάρχου Αθηναίων Νικήτα Κακλαμάνη στρώθηκε το καθιερωμένο Πρωτοχρονιάτικο τραπέζι στο Κέντρο Υποδοχής της Αθήνας, το οποίο ο Ν. Κακλαμάνης χαρακτήρισε «φωλιά ευαισθησίας και αγάπης».
Στον αύλειο χώρο του Κέντρου εκατοντάδες συμπολίτες μας γεύτηκαν παραδοσιακά εδέσματα, άκουσαν ζωντανή μουσική και πήραν πρωτοχρονιάτικα δώρα.
Ο Νικήτας Κακλαμάνης μαζί με τον Αντιδήμαρχο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Λευτέρη Σκιαδά συνομίλησαν με τον κόσμο και αντάλλαξαν μαζί τους ευχές για τη νέα χρονιά.
Ο δήμαρχος Αθηναίων σε δηλώσεις του, μεταξύ άλλων, ανέφερε:
«Εδώ βρίσκεται η φωλιά της ευαισθησίας και της αγάπης. Οι γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς νομίζω βρίσκουν το νόημά τους στο Ίδρυμα Αστέγων.

Όλο το Δημοτικό Συμβούλιο είμαστε ιδιαίτερα χαρούμενοι γιατί κατορθώσαμε το 2008 μετά το Κοινωνικό Παντοπωλείο, να ανοίξουμε δύο νέες δομές, το Κοινωνικό Φαρμακείο και την Αθηναϊκή Αγορά. Ελπίζουμε ότι μέσα στο 2009 θα έχουμε ολοκληρώσει και το Ξενοδοχείο των φτωχών.
»Το κοινωνικό δίκτυο του Δήμου της Αθήνας είναι μοναδικό σε ολόκληρο τον κόσμο. Όπου κι αν ψάξετε δεν θα βρείτε παρόμοια ολοκληρωμένη δομή.
»Εκ μέρους του Δημοτικού Συμβουλίου θέλω να ευχαριστήσω τους εργαζόμενους στο Κέντρο Αστέγων, τις εθελόντριές μας, οι οποίες αντί να είναι με τις οικογένειές τους είναι σήμερα εδώ, γιατί έχουν κάνει το Ίδρυμα δεύτερη οικογένειά τους και τον φίλο και συνάδελφό μου, Λευτέρη Σκιαδά».
Ο Δήμαρχος Αθηναίων επεσήμανε ότι το ίδρυμα Αστέγων εκτός από ευαισθησία και αγάπη που προσφέρει με ρουχισμό και τροφή, είναι ίσως ο βασικός λόγος που στο κέντρο της Αθήνας η μικρή και μεσαία εγκληματικότητα είναι πολύ περιορισμένη. «Διότι όταν ο φτωχός μετανάστης βρει να φάει και να ντυθεί δεν έχει ανάγκη να κλέψει» σημείωσε.
Ο κ. Σκιαδάς τόνισε: «Περισσότεροι από 800 άνθρωποι σήμερα θα πάρουν τα δώρα τους, θα έχουν ξεχωριστό γεύμα και θα γλεντήσουν μαζί μας. Κάθε χρόνο μπορεί τα άτομα να αυξάνονται, ταυτόχρονα όμως αυξάνεται η ευαισθησία των πολιτών της Αθήνας, που βοηθούν τη λειτουργία του Ιδρύματος Αστέγων».
Το Κέντρο Υποδοχής Αστέγων του Δήμου Αθηναίων έχει κάθε μέρα τις πόρτες του ανοιχτές σε όσους συνανθρώπους μας έχουν ανάγκη. Παρέχει καθημερινά μερίδες φαγητού σε περίπου 1.500 άπορους και άστεγους, Έλληνες και αλλοδαπούς, από το Κέντρο Σίτισης του Ιδρύματος.
Αθήνα - Πέμπτη 1 Ιανουαρίου 2009 [ 15:13 ]
Σχετικοί Σύνδεσμοι
Δήμος Αθηναίων

Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2008

Αποχαιρετισμός στην Ελλάδα...

Tου Σαϊμον Γκας*
(πρεσβευτής της Μεγάλης Βρετανίας στην Ελλάδα)

Γράψε αν μπορείς στο τελευταίο σου όστρακο
τη μέρα τ’ όνομα τον τόπο
και ρίξε το στη θάλασσα για να βουλιάξει.
Γιώργος Σεφέρης
Γυμνοπαιδία – Σαντορίνη

Σε λίγες μέρες η γυναίκα μου κι εγώ αφήνουμε την Αθήνα ύστερα από οκτώ ευτυχισμένα χρόνια στη χώρα σας – πρώτα στη δεκαετία του ’80 και για δεύτερη φορά αυτά τα τελευταία χρόνια. Η Ελλάδα ήταν καλή μαζί μας. Μας χάρισε τον πρώτο μας γιο, που γεννήθηκε εδώ πριν από 23 χρόνια. Μας χάρισε πολλούς φίλους. Μας χάρισε πολλές στιγμές ευτυχίας. Και ποτέ, μα ποτέ δεν μας άφησε να πλήξουμε.
Η Ελλάδα και οι Ελληνες ασκούν έντονη επίδραση στους ξένους. Ο Βρετανός συγγραφέας Lawrence Durrell έγραψε: «Αλλες χώρες μπορούν να σε κάνουν να ανακαλύψεις έθιμα ή παραδόσεις ή τοπία. Η Ελλάδα σου προσφέρει κάτι πιο σκληρό: την ανακάλυψη του εαυτού σου». Στην Ελλάδα εμείς οι Βορειοευρωπαίοι αφήνουμε πίσω μας λίγη απ’ την ψυχραιμία και την επιφυλακτικότητά μας και γινόμαστε πιο εξωστρεφείς, αναζητάμε πιο πολύ τη συντροφιά των άλλων ανθρώπων. Δεν εκπλήσσομαι που η λέξη privacy δεν μεταφράζεται ακριβώς στα Ελληνικά. Αλλά, πάλι, ούτε η λέξη παρέα μεταφράζεται στα Αγγλικά.
Η Ελλάδα άναψε τον πόθο του ταξιδιού σε γενιές και γενιές Βρετανών, και η Μαριάν κι εγώ προσπαθήσαμε να ακολουθήσουμε τα βήματά τους. Η μυρωδία του καπνού του ξύλου που καίγεται ένα φθινοπωρινό απόγευμα στην Ηπειρο, τα λιβάδια με τ’ αγριολούλουδα στην Πελοπόννησο την άνοιξη, τα κρυστάλλινα γαλανά νερά του Ιονίου το καλοκαίρι είναι μερικές από τις αναμνήσεις που θα πάρουμε μαζί μας φεύγοντας.
Οι Ζουλού λένε ότι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι μέσα από άλλους ανθρώπους. Η Ελλάδα δεν θα σήμαινε τόσα πολλά για μας αν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι που γνωρίσαμε εδώ. Η γιαγιά που μας φίλεψε ροδάκινα απ’ το καλάθι της όταν χάλασε το αυτοκίνητο της παρέας μας, στη Θεσσαλία το 1975. Το ζευγάρι που μας παραχώρησε το διαμέρισμά του, παρόλο που μόλις μας είχε συναντήσει, στο Ρέθυμνο το 1984. Ο ταξιτζής στη Χίο, το 1992, που όταν ο γιος μου ο Κρίστοφερ ζαλισμένος από το ταξίδι έκανε εμετό κι έκανε χάλια και το ταξί και τον ίδιο, αυτός ανησυχούσε μόνο αν ήταν εντάξει το παιδί. Θα μας λείψουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στην Ελλάδα, που μας έδωσαν τη φιλία τους και τη συντροφιά τους.
Θα θέλαμε επίσης, η Μαριάν κι εγώ, να ευχαριστήσουμε όλους αυτούς που ήταν τόσο επιεικείς και συγχωρητικοί όσο εμείς κατακρεουργούσαμε την ελληνική γλώσσα. Θέλω να ζητήσω ιδιαιτέρως συγγνώμη από μια κυρία που γνώρισα σε μια δεξίωση πριν από λίγα χρόνια. Τη ρώτησα τι δουλειά έκανε ο άντρας της. Μου απάντησε ότι ήταν γεωπόνος. Δυστυχώς, μπέρδεψα τη λέξη γεωπόνος με τη λέξη Γιαπωνέζος. Καθώς η συζήτηση προχωρούσε, διαπίστωσα με έκπληξη ότι δεν ήξερε σχεδόν τίποτε για την Ιαπωνία. Και καθώς επέμενα με τις ερωτήσεις μου για τον ιαπωνικό πολιτισμό, έβλεπα σιγά σιγά τον πανικό να φουντώνει στα μάτια της.
Θα ήθελα ακόμη να ζητήσω συγγνώμη κι από τον προβεβλημένο εκείνον υπουργό, που παρέμεινε ατάραχος όταν τον ρώτησα πώς σκόπευε να αντιμετωπίσει όλες τις προσκλήσεις και όχι τις προκλήσεις του τομέα ευθύνης του. Τώρα ήρθε ο καιρός να πάμε σε μιαν άλλη χώρα. Χαιρόμαστε με την προοπτική των νέων εμπειριών, των νέων ενδιαφερόντων που πάντα φέρνει ένα νέο διπλωματικό πόστο. Οπως λέει κι ο ποιητής:
«Πολλά τα καλοκαιρινά πρωινά να είναι
που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένες πρωτοϊδωμένους»
Aλλά, δεν θα είναι Ελλάδα.
Αυτό για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι είναι ότι θα επιστρέψουμε. Δεν νομίζουμε ότι η Ελλάδα μας έχει δώσει ακόμη την άδεια να την εγκαταλείψουμε οριστικά. Και όταν επιστρέψουμε δεν θα το κάνουμε μόνο για τους ανθρώπους ή για το τοπίο, αλλά και γιατί η Ελλάδα είναι μια χώρα που θαυμάζουμε για πάρα πολλά πράγματα.
Αλλά αυτό που ιδιαίτερα θαυμάζουμε εδώ είναι η σημασία που δίνουν οι Ελληνες στους οικογενειακούς δεσμούς και τη φιλία, την επιμονή σας να χαίρεστε τη ζωή, την ανοιχτόκαρδη διάθεσή σας, τη γενναιοδωρία σας και την αίσθηση αξιοπρέπειας και ευπρέπειας. Το ταλέντο των Ελλήνων ξεχειλίζει σε κάθε τομέα, από τις καλές τέχνες ώς τον κάθε χώρο δουλειάς και δημιουργίας. Ενα από τα προνόμια που είχα ως πρέσβης στην Ελλάδα ήταν η ευκαιρία που μου έδωσε να συναντήσω τόσους προικισμένους, ζωντανούς ανθρώπους από φοιτητές μέχρι δισεκατομμυριούχους.
Ομολογώ ότι ακόμη και τώρα, μετά οκτώ χρόνια στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόμη μερικά πράγματα που δεν καταλαβαίνω. Δεν καταλαβαίνω την ελληνική μανία να βουτάνε όλοι στη θάλασσα κάθε φορά που η θερμοκρασία ανεβαίνει πάνω από τους δέκα βαθμούς. Εγώ μεγάλωσα σε μια χώρα που η θάλασσα ήταν κρύα και γκρίζα και, γενικώς, έπρεπε να αποφεύγεται. Δεν καταλαβαίνω γιατί τα κινητά είναι τόσο δημοφιλή, ενώ τόσες και τόσες Ελληνίδες σε διακοπές έχουν τη συνήθεια να φωνάζουν τόσο δυνατά και σε τόσο ψηλές νότες ώστε οι φωνές τους να σκίζουν τον αιθέρα και λόγγοι και ραχούλες να αντηχούν «έλα Τούλααα…». Θαυμάζουμε το πάθος των Ελλήνων για προσωπική ελευθερία και ελευθερία του λόγου. Ακόμη δεν έχω καταλάβει τα παραθυράκια στην τηλεόραση. Πώς καταλαβαίνει ο ένας τι λέει ο άλλος όταν όλοι μιλούν ταυτόχρονα; Ο στρατηγός Ντε Γκολ αναρωτήθηκε κάποτε πώς είναι δυνατόν να κυβερνήσει κανείς μια χώρα που παράγει 246 διαφορετικά είδη τυριών. Αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να κυβερνήσει κανείς μια χώρα που έχει σχεδόν τόσους τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς όσα τυριά έχει η Γαλλία. Αυτό που καταλαβαίνω και ξέρω καλά είναι ότι η Μαριάν και εγώ αισθανόμαστε τεράστια τρυφερότητα, ευγνωμοσύνη και θαυμασμό για μια χώρα που μας φέρθηκε τόσο καλά.
Σ’ ευχαριστώ, Ελλάδα

* Ο κ. Σάιμον Γκας είναι απερχόμενος πρεσβευτής της Μεγάλης Βρετανίας στην Ελλάδα

**Eυχαριστούμε για την αποστολή του παραπάνω κειμένου την καλή μας φίλη Πόπη από τις Βρυξέλλες.

ΝΕΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ «ΤΑ ΟΡΥΚΤΑ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ» ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ

  Goulandris Natural History Museum ΚΗΦΙΣΙΑ·   ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ: ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΞΕΝΑΓΗΣΗ ΓΙΑ ΣΑΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΜΑΣ ...