................................................................ Διαδικτυακή Εφημερίδα με καθημερινή ενημέρωση για τον πολίτη ..............................................................
______________________________________________________________________________________________________________________________
* Εβδομαδιαία ειδησεογραφική, οικονομική Eφημερίδα από το 1993 * Σύμβουλος Έκδοσης: Πάνος Σ. Αϊβαλής, - email: athenspress1@gmail.com
* τηλ. 210 8656.731, η δ/νση των Γραφείων της εφημερίδας είναι Πυθίας 6, πλατεία Κυψέλης, καθημερινά 9.00 π.μ. με 9.00 μ.μ
_______________________________________________________________________________________________________________________________

~~

 my-tips-collection

*

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
..."Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό.Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη................................................................................................................ Νίκος Μπελογιάννης [1915-1952]
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2007

Παρίσι, η πόλη του φωτός, μια πόλη βγαλμένη από τα παραμύθια...


Παρίσι, η πόλη του φωτός, μια πόλη βγαλμένη από τα παραμύθια. Εδώ η μνήμη μπερδεύεται με το όνειρο και την επιθυμία. Το Παρίσι είναι η πόλη που υπάρχει γύρω σου και η πόλη που φτιάχνεις μέσα σου, η πόλη που θα σε ακολουθεί όταν θα έχεις φύγει μακριά της. Είναι οι μεγάλοι τρούλοι και τα ζωγραφιστά παράθυρα, τα αετώματα και τα μεγαλόπρεπα αγάλματα, τα αρχοντικά κτίρια και οι εκκλησίες, όπως φαντάζουν τα συννεφιασμένα πρωινά και τα φλογερά δειλινά. Είναι τα μπιστρό, οι μπρασερί και τα μικρά καφέ που έχουν γράψει ιστορία φιλοξενώντας στους χώρους τους συγγραφείς, φιλόσοφους, ποιητές και καλλιτέχνες. Και το μάτι μπερδεύεται μέσα σε όλη αυτή την ομορφιά και ακολουθεί ένα αέτωμα εδώ, μια καμπύλη πιο κάτω, μια ανοιχτή πλατεία με παιδιά που τρέχουν ανέμελα και ο καθένας βλέπει τη δική του πόλη, χάνεται μέσα της, ονειρεύεται πάνω από τις τοξωτές γέφυρες και δίπλα στα αέρινα συντριβάνια, μέσα στους όμορφους κήπους με τους περιποιημένους θάμνους και ανάμεσα στ’ αγάλματα με τα θλιμμένα μάτια. Και δε θέλει ποτέ να σταματήσει να περπατά κατά μήκος των τεράστιων λεωφόρων και μέσα από μεγάλες πλατείες που είναι φτιαγμένες για βόλτες και παιχνίδι.
Και στη μέση ο Σηκουάνας να διασχίζει την πόλη και οι υπέροχες γέφυρες να ενώνουν τη δεξιά με την αριστερή όχθη. Το βλέμμα σου φτάνει μακριά και ανεμπόδιστα αντικρίζει εκκλησίες και παλάτια, γέφυρες και μουσεία και στριφογυρίζεις και νιώθεις πως έχεις άφθονο χώρο και γύρω σου όλα ψιθυρίζουν πως βρίσκεσαι σε μια από τις πιο όμορφες πόλεις του κόσμου. Δεν μπορείς να τη συγκρίνεις με καμιά άλλη, κάτι τέτοιο θα αδικούσε αφάνταστα την πόλη με την οποία θα έκανες τη σύγκριση. Είναι μια πόλη ερωτική, σε παρακινεί να ζήσεις, να κινηθείς, να δημιουργήσεις, να αισθανθείς την ομορφιά και την αρμονία του κόσμου. Μια πόλη που έχει σεβαστεί την παράδοση και τη θυμάται σε κάθε γωνία της. Η Μονμάρτη και ο Κεραμεικός, τα Ηλύσια Πεδία και το Σαγιό, το Σαιν Ζερμαίν Ντε Πρε και το Καρτιέ Λατέν, κάθε συνοικία έχει τη δική της γοητεία και την προσωπικότητά της.

Ανηφορίζοντας τη Μονμάρτη περπατάς στους δρόμους που βάδισαν ζωγράφοι και καλλιτέχνες, που έζησαν και εμπνεύστηκαν αντικρίζοντας το Παρίσι από ψηλά, κάτω από τον απέραντο και συνήθως συννεφιασμένο ουρανό της πόλης. Σήμερα υπάρχουν ζωγράφοι που συνεχίζουν την παράδοση και ζωγραφίζουν για τους τουρίστες που κατακλύζουν την πλατεία Tetre και τους γύρω δρόμους, μόνο που η ζωή τους είναι πολύ πιο εύκολη από παλιά, μια και ευημερούν χάρη στους ξένους. Φτάνουμε το μεσημέρι των Χριστουγέννων στη Μονμάρτη και η ατμόσφαιρα είναι εορταστική, ο κόσμος πολύς και ο καιρός τόσο καλός, που καθόμαστε έξω στο καφέ που επιλέγουμε. Και η επιλογή μας είναι σωστή μια και απολαμβάνουμε μια υπέροχη κρέπα με γκραν μαρνιέ.
Η Σακρέ Κερ, μια από πιο επιβλητικές εκκλησίες της πόλης είναι αφιερωμένη στην Ιερή Καρδιά του Χριστού και δεσπόζει στη Μονμάρτη. Ο τρούλος της είναι το ψηλότερο σημείο του Παρισιού μετά τον Πύργο του Άιφελ. Στη Μονμάρτη βρίσκεται και η εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Ευαγγελιστή. Είναι σχεδιασμένη από τον Ανατόλ ντε Μποντό σε στυλ αρ νουβό, με κόκκινα τούβλα στην πρόσοψη, ενώ οι αψίδες της θυμίζουν ισλαμική αρχιτεκτονική.
Κατεβαίνουμε στην Πλας Πιγκάλ με τα φώτα, τα καμπαρέ και την κίνηση. Περπατάμε μέσα από τη συνοικία του Κεραμεικού και κατευθυνόμαστε προς το Λούβρο. Εκεί σε ένα δρόμο κοντά στο διάσημο μουσείο βρίσκεται το Petit manson, ένα ατμοσφαιρικό μπιστρό, όπου το βράδυ των Χριστουγέννων δοκιμάζουμε γαλλική κουζίνα που περιλαμβάνει σούπα και φουά γκρα, μοσχαράκι με πουρέ και αχλάδι ψητό περιχυμένο με κόκκινο κρασί και μπύρα καλά ψημένη. Γυρίζουμε στο ξενοδοχείο με τα πόδια, διασχίζοντας τους ήσυχους και φωτισμένους δρόμους και, μολονότι είμαστε πολύ κουρασμένοι, έχουμε τη διάθεση να περπατήσουμε πολύ ακόμα, αφού αυτή την πόλη δεν τη χορταίνεις ποτέ.

Η Παναγία των Παρισίων, η εκκλησία που είναι συνυφασμένη με την πόλη, υψώνεται επιβλητική και πανύψηλη στο Σαιν Μισέλ με τα σημάδια του χρόνου πάνω της. Ο θεμέλιος λίθος μπήκε το 1163 και είναι χτισμένη στη θέση αρχαιότερου ρωμαϊκού ναού. Στην πρόσοψη σκαλισμένες μορφές αγίων και βασιλιάδων, ενώ ψηλά οι τρομακτικές υβριδικές μορφές των υδρορροών φυλάνε εδώ και αιώνες τις εισόδους της εκκλησίας. Μπαίνοντας μένεις έκθαμβος μέσα στο ημίφως από τη μαγεία του χώρου, τα υπέροχα βιτρώ, τα τόξα που υψώνονται προς τον ουρανό, το σύμβολο της ροζέτας που επαναλαμβάνεται σε πολλά σημεία με αποκορύφωμα τα βιτρώ με τις μεγάλες ροζέτες. Είναι το μυστικό Ρόδο, το σύμβολο της «Κυρίας μας». Υπάρχουν επίσης υπέροχοι ζωγραφικοί πίνακες που είναι αφιερωμένοι στην «Κυρία μας».
Ο χαρακτήρας του Παρισιού είναι κοσμοπολίτικος, τα μπιστρό και τα καφέ μοναδικά, τα μαγαζιά της οδού Μονταίν και της Λεωφόρου των Ηλυσίων Πεδίων φωτισμένα και διακοσμημένα με εντυπωσιακό τρόπο. Όμως η χλιδή και η λάμψη των ρούχων και των αξεσουάρ διασήμων σχεδιαστών έρχονται σε θλιβερή αντίθεση με την εικόνα κάποιων άστεγων που ξαπλωμένοι σε γωνίες ή πάνω από εξαεριστήρες με θερμό αέρα αναζητούν λίγη ξεκούραση και ζεστασιά μέσα στον παγωμένο χειμώνα, μακριά από τα κρύα ρεύματα του Σηκουάνα.
Στο σύγχρονο σύμβολο της πόλης, τον Πύργο του Άιφελ, δεν είναι τόσο εύκολο να ανέβεις, αφού η ουρά για τα ασανσέρ είναι τεράστια. Έτσι κάποιος ανυπόμονος θα πρέπει να αρκεστεί στο πρώτο επίπεδο του πύργου, όπου μπορεί να ανέβει με τα σκαλοπάτια.
Μια από τις πιο ρομαντικές εικόνες της πόλης είναι τα βαπορέτα, τα μπατό μους, που κάνουν βόλτα στο Σηκουάνα και επιτρέπουν να δει κανείς μεγάλο μέρος της πόλης και στις δυο όχθες.
Στην εκκλησία του Σαιν Ζερμαίν Λ’ Οσερουά οι καμπάνες παίζουν μουσική και συνομιλούν η μια με την άλλη. Πηγαίνουμε προς το Λούβρο, διασχίζουμε τους ατελείωτους εξωτερικούς χώρους, βλέπουμε τη γυάλινη πυραμίδα της εισόδου με το πλήθος των τουριστών που περιμένουν να μπουν στο Μουσείο και κατευθυνόμαστε στον κήπο του Καρουσέλ περνώντας κάτω από μια αψίδα, έργο του Ναπολέοντα.
Στο Κέντρο του Παρισιού, κοντά στη Λεωφόρο Μαρσό, στον αριθμό 7 της οδού Georges Bizet βρίσκεται ο καθεδρικός ναός του Αγίου Στεφάνου. Αυτή η ορθόδοξη ελληνική εκκλησία αποτελεί την έδρα της Μητρόπολης Γαλλίας, με Επίσκοπο τον Εμμανουήλ. Εδώ τελούν τις βαφτίσεις και τους γάμους τους οι εναπομείναντες Έλληνες κάτοικοι της «πόλης του φωτός».
Στο Παρίσι είναι πολύ δύσκολο να χαθείς. Σε κάθε τετράγωνο υπάρχουν πινακίδες με το όνομα του δρόμου και τον αριθμό της συνοικίας (Cartier) στην οποία βρίσκεσαι. Το μετρό που έχει δώδεκα γραμμές σε πηγαίνει σε κάθε σημείο της πόλης, αφού κάθε γραμμή έχει ανταποκρίσεις ώστε να μην υπάρχει μέρος που δεν εξυπηρετείται. Υπάρχει κυκλοφοριακό πρόβλημα και πρόβλημα πάρκινγκ. Οι ρυθμοί της πόλης είναι γρήγοροι, οι τουρίστες κοιτούν γύρω τους εντυπωσιασμένοι με το χάρτη και την κάμερα στα χέρια, τα αυτοκίνητα αναπτύσσουν ταχύτητα, αλλά οι διαβάσεις πεζών είναι πολλές και οι οδηγοί τις σέβονται.
Βρεθήκαμε στο Παρίσι τις ημέρες των γιορτών και τα πάντα ήταν χαρούμενα και λαμπερά. Τη νύχτα η λεωφόρος των Ηλυσίων Πεδίων ήταν μια φαντασμαγορία, λουσμένη στα φώτα με την Αψίδα του Θριάμβου να δεσπόζει στο βάθος. Στην Πλας Βαντόμ υπήρχε υπαίθρια έκθεση με λευκά έλατα μέσα σε τεράστιες διάφανες μπάλες και προβολή σλάιτς που προσκαλούσαν τους περαστικούς για διακοπές στην Ελβετία. Σε διάφορα σημεία του κέντρου της πόλης έβλεπες επιβλητικές διαφημίσεις για διακοπές στην Ισπανία ή στην Κούβα. Στις γαλλικές εφημερίδες Monde, Figaro, Liberation, υπήρχαν καταχωρίσεις για διακοπές σε Πορτογαλία, Τουρκία και Ισπανία. Η Ελλάδα έλαμπε δια της απουσίας της. Λίγο πολύ μας είναι γνωστό ότι οι Ευρωπαίοι προγραμματίζουν τις καλοκαιρινές τους διακοπές από το χειμώνα. Αξίζει να σημειωθεί ότι κάθε χρόνο φτάνουν στο Παρίσι ογδόντα εκατομμύρια επισκέπτες, είτε για διακοπές, είτε για εμπορικές και κλαδικές εκθέσεις, είτε για συνέδρια.
Στις αγορές πουλιούνται θαλασσινά που αποτελούν παραδοσιακά μέρος του γιορτινού τραπεζιού των Γάλλων. Είχαμε την ευκαιρία να φάμε τη δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων στο σπίτι καλών φίλων και κουμπάρων μας, του Ηλία και της Claudie, της Julie και του Κωνσταντίνου και αυτό ήταν για μας μια μοναδική εμπειρία. Στο τραπέζι πρέπει να καθίσαμε γύρω στις τέσσερις ώρες. Το κάθε πιάτο ερχόταν αφού έφευγε το προηγούμενο και συνοδευόταν από άλλο τύπο ψωμιού και διαφορετικό κρασί. Σολωμός και μπρικ, φουά γκρα και μοσχαράκι με πατάτες. Στο τέλος ήρθε το γλυκό με τη σαμπάνια, ενώ ο καφές είχε τη συνοδεία ενός δυνατού λικέρ.

Στο Παρίσι μπορείς φυσικά να επισκεφτείς τα διάσημα μουσεία, το Λούβρο ή το Μουσείο Ορσαί. Υπάρχουν όμως πολλές ακόμα επιλογές. Το Κέντρο Πομπιντού είναι ένας χώρος μοντέρνας τέχνης, όπου εκπροσωπούνται μεταξύ των άλλων ρευμάτων τέχνης ο φοβισμός, ο κυβισμός και ο σουρεαλισμός. Το Ινστιτούτο του Αραβικού Κόσμου είναι ένα μοντέρνο κτίριο που στεγάζει μια εξαιρετική συλλογή έργων ισλαμικής τέχνης. Το Μουσείο Καρναβαλέ είναι αφιερωμένο στην ιστορία του Παρισιού. Το Μουσείο Κλυνί είναι μουσείο αρχαίας και μεσαιωνικής τέχνης.
Υπάρχουν μουσεία για ό,τι μπορεί να φανταστείς. Μουσείο Κρασιού, Μόδας και Ενδυματολογίας, Διαφήμισης, Ταχυδρομείου, Ραδιοφώνου, Διακοσμητικών Τεχνών, Κούκλας, Ιστορίας της Αστυνομίας, Νομισμάτων και Μεταλλίων. Το Μουσείο των Υπηρεσιών Υγιεινής του Στρατού. Το Μουσείο Μπρικάρ, στο Μέγαρο Λιμπεράλ Μπρυάν, που στεγάζει μια μεγάλη συλλογή από παλιές κλειδαριές και κλειδιά. Το Μέγαρο Γκενεγκό στο Μαραί - Μουσείο Κυνηγιού και Φύσης. Το Μουσείο της Σεϊτά, με παλιές και εξωτικές πίπες μαζί με διάφορα σύνεργα καπνιστού. Το Μουσείο Μπουγιέ – Κριστόφλ, με ασημένια σερβίτσια και ασημικά. Το Μουσείο Αφρικανικών και Ωκεάνιων Τεχνών. Το Μουσείο του Ανθρώπου. Το Μουσείο Ανάγλυφων Σχεδιαγραμμάτων. Το Μουσείο του Τάγματος της Απελευθέρωσης. Το Εθνικό Μουσείο Ασιατικών Τεχνών. Το Μουσείο Γκρεβέν με τα κέρινα ομοιώματα. Το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Το Μουσείο Πλαν Ρελιέφ με μινιατούρες κτιρίων που χτίστηκαν για το Λουδοβίκο ΙΔ. Και ακόμα βέβαια το Μουσείο της Νοτρ Νταμ, τα Μουσεία Ντελακρουά, Ροντέν, Πικάσο, Νταλί, Μιρό. Το Μουσείο Εντίθ Πιαφ και το Σπίτι του Μπαλζάκ, το Σπίτι του Ουγκό και το Μουσείο Ζακεμάρ – Αντρέ, το Μουσείο Τέχνης Ναΐφ.
Μια επίσκεψη στο Παρίσι αρκεί μόνο για μια πρώτη γνωριμία με την πόλη και για μια επίσκεψη σε μερικά από τα παραπάνω μουσεία. Είναι όμως μια υπόσχεση που δίνεις στον εαυτό σου ότι θα ξανάρθεις σ’ αυτή την πόλη και μέχρι τότε την κρατάς ζωντανή στα όνειρά σου και περπατάς με τα φτερά που σου δίνει η φαντασία πλάι στο Σηκουάνα και νιώθεις τον αέρα να σου παγώνει το πρόσωπο και να σου ανακατεύει τα μαλλιά.


Πόπη Βερνάρδου
Παρίσι, Χειμώνας 2004

Porca miseria...

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2007

Αδειάζουν οι τσέπες των ελλήνων πολιτών



Αδειάζουν οι τσέπες των ελλήνων πολιτών

Δυσοίωνο βλέπουν το μέλλον της οικονομίας, σύμφωνα με έρευνα της ΜRΒ

Δ ιογκούμενο κύμα δυσαρέσκειας των πολιτών αναφορικά με την προσωπική, οικονομική κατάστασή τους αλλά και αυτήν της χώρας καταγράφεται στις τάσεις της ΜRΒ. Μελανότερη παρουσιάζεται η εικόνα στις ερωτήσεις για το τι αναμένουν να συμβεί τους επόμενους δώδεκα μήνες. Στον δείκτη θετικής- αρνητικής αξιολόγησης, η άποψη των πολιτών για τη γενική οικονομική κατάσταση της χώρας, από-42,1 που ήταν τον Δεκέμβριο του 2006 υποχώρησε, έναν χρόνο αργότερα (Δεκέμβριος 2007), σε-47. Αξιοσημείωτο είναι ότι τον περασμένο Ιούνιο οι ελπίδες της κοινής γνώμης είχαν αναπτερωθεί- στη συγκεκριμένη ερώτηση ο δείκτης ήταν34,4. Ανάλογη είναι η κατάσταση που αποτυπώνεται και στις άλλες ερωτήσεις οι οποίες συνθέτουν μια τέτοια εικόνα απογοήτευσης και βαθιάς δυσαρέσκειας των πολιτών, ώστε να χτυπά το καμπανάκι κινδύνου για την κυβέρνηση.

Η εικόνα των πολιτών για την οικονομική κατάσταση της χώρας από -41 που ήταν τον Δεκέμβριο του 2006 καταγράφηκε σε-43 (τον Ιούνιο ήταν -33,1). Για την προσωπική οικονομική κατάστασή τους ο δείκτης από17,9 (Δεκέμβριος 2006) υποχώρησε σε-25 (τον Ιούνιο ήταν-15,4). Δυσμενέστερα είναι τα στοιχεία για τις προσδοκίες των πολιτών κατά τους επόμενους 12 μήνες. Για την κατάσταση της χώρας ο δείκτης από-16,4 καταβαραθρώθηκε στο-27 ενώ στις απαντήσεις για την προσωπική κατάστασή τους ο δείκτης από-9,8 βρίσκεται πλέον στο-18! Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση ίσως να βρίσκεται στο χειρότερο σημείο της επιβεβαιώνεται και από αυτή την έρευνα ότι το ΠαΣοΚ παραμένει καθηλωμένο στη συνείδηση των ψηφοφόρων και αδυνατεί να καρπωθεί την κυβερνητική φθορά.

Απόκομμα από ΤΟ ΒΗΜΑ - 12/12/2007

για την πάταξη της εγκληματικότητας στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας



ΣΑΝΙΔΑΣ ΚΑΛΕΙ ΕΛ.ΑΣ. ΚΑΙ ΔΗΜΟ ΑΘΗΝΑΙΩΝ

Εισαγγελική «εντολή» για αστυνόμεση του ιστορικού κέντρου

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Σίλα Αλεξίου
ΤΗ ΛΗΨΗ μέτρων για την πάταξη της εγκληματικότητας στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας παραγγέλλει ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Γ. Σανιδάς προς τον αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ.
Με αφορμή καταγγελίες επαγγελματιών και κατοίκων, αλλά και τα στοιχεία που προσκόμισε η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Άννα Διαμαντοπούλου για την κατάσταση που επικρατεί στην πλατεία Κουμουνδούρου, την πλατεία Θεάτρου, όπως και στις οδούς Ευρυπίδου, Μενάνδρου, Γερανίου κρίθηκε αναγκαία η εντατικοποίηση της αστυνόμευσης για την εξάλειψη των κρουσμάτων βίας και παρανομίας. Με έγγραφό του που κοινοποιεί στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών και στον δήμαρχο Αθηναίων ο κ. Σανιδάς ζητεί από τον αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ. να μεριμνήσει ώστε να καθιερωθεί στο ιστορικό κέντρο αστυνόμευση καθ΄ όλη τη διάρκεια του 24ώρου από επίλεκτα στελέχη της Αστυνομίας με τη συνεργασία της Δημοτικής Αστυνομίας, παραγγέλλει τη διενέργεια ελέγχων και τη σύλληψη των δραστών εφόσον διαπιστώνεται η διάπραξη εγκλημάτων και τέλος επικεντρώνεται στην ανάγκη της άμεσης ανταπόκρισης των οργάνων της τάξης στις κλήσεις πολιτών για βοήθεια. Σύμφωνα με τις καταγγελίες των κατοίκων αλλά και τα στοιχεία που συγκέντρωσε η κ. Διαμαντοπούλου, στις συγκεκριμένες περιοχές διαπράττονται καθημερινά εγκλήματα εμπορίας και χρήσης ναρκωτικών, πορνείας και διακίνησης κλοπιμαίων.

* απόκομμα από την εφημ. ΤΑ ΝΕΑ 12.12.2007

Τρίτη, 11 Δεκεμβρίου 2007

Ένας άστεγος στη γιορτινή Αθήνα...



Μια παλιά, βρώμικη κουβέρτα και μερικά χαρτόνια είναι όλα κι όλα τα «υπάρχοντα» του Λεωνίδα που έχει βρει απάγκιο σε ένα παγωμένο πεζοδρόμιο
Οι άλλοι πρωταγωνιστές Η ζωή σε χαρτοκιβώτιο
Ένας άστεγος στη γιορτινή Αθήνα


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ
Ο Λεωνίδας στην «αγαπημένη» του γωνιά. Εδώ ζει, κάτω από τα μάτια των περαστικών που κοιτούν αλλά δεν βλέπουν, εδώ φυλάει τα «υπάρχοντά» του μέχρι να ξανάρθει το σούρουπο...
Δεν ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα. Πέρυσι τέτοιες μέρες διασταυρώθηκαν τα βλέμματά μας ενώ έμπαινα στην Greenpeace. «Ο Λεωνίδας», μου είπαν. «Κοιμάται έξω στην πιλοτή». Τα μάτια του ήταν κόκκινα, φορούσε μπλουτζίν, ήταν στην ηλικία μου. Αν πρόσεχες καλά, θα έβλεπες ότι τα μαύρα αθλητικά παπούτσια του ήταν κάποτε άσπρα και η μπλούζα του δεν ήταν πάντοτε γκρι. «Έξω στην πιλοτή», στη γωνία, ήταν το διαμέρισμα του. Κομμένα χαρτόνια που όταν τα ένωνε γίνονταν στρώμα, δύο κουβέρτες τυλιγμένες «κουβάρι», ένα γυάλινο μπουκάλι του κρασιού και μια μικρή νάιλον σακούλα, γεμάτη προσωπικούς «θησαυρούς». Αυτήν άρπαξε, όταν είδε ότι τον παρατηρούσα, την «έσπρωξε» στην αριστερή μασχάλη του και έφυγε. Όπως κάποιος άλλος θα «βόλευε» την ατζέντα του. Χαμογέλασα για το βιαστικό βήμα του και τον ξέχασα. Δεν ξέρω αν το έχει ο Δεκέμβρης αλλά αυτές τις μέρες το μυαλό μου ξαναγύρισε στον Λεωνίδα.
Και προσπάθησα αρκετές φορές να τον συναντήσω. «Ο Λεωνίδας; Έφυγε!». «Τι να σας πω δεν φάνηκε». «Ίσως ξενοκοιμήθηκε κιόλας». Πότε νευρίαζα και πότε χαμογελούσα. Σαν να έψαχνα έναν μάνατζερ που προσπαθούσε να με αποφύγει κι έβαζε μπροστά τη γραμματέα του. Τα ίδια είχα πάθει το καλοκαίρι και με τον άστεγο του Ευαγγελισμού. Τον συνάντησα στο παρκάκι πάνω από τον σταθμό του Μετρό. Ήταν μια μέρα που ήμουν βιαστικός. Με φώναξε με το επώνυμό μου. «Με λένε κι εμένα Θεοδωράκη», μου πέταξε και στην αρχή νόμιζα ότι ήταν ένα κόλπο για να αποσπάσει την προσοχή μου. Γύρισα όμως και τον κοίταξα. Είδα να βγάζει από την κωλότσεπη έναν πάκο χαρτιά. Προφυλαγμένη μέσα σε χαρτοπετσέτα ήταν η ταυτότητά του. Δεν μου έλεγε ψέματα. «Θεοδωράκης!». Ήταν μάλιστα από τα μέρη μου. Μέχρι τώρα ήξερα για ελαιοπαραγωγούς, αμπελουργούς, ανέργους, εμπόρους, γιατρούς, εργάτες, δεν είχα φανταστεί ότι βγάζουμε και αστέγους. Χαζή σκέψη. Αλλά έτσι περίπου σκεφτόμαστε όλοι. Νομίζουμε ότι «τα δικά μας χωράφια» δεν παράγουν «παράξενους καρπούς». Κάθησα λοιπόν δίπλα του στο παγκάκι και αρχίσαμε να συζητάμε σαν παλιοί γνώριμοι. «Ξεκουράζομαι...». «Πώς πάνε οι δουλειές;». «Ε, τα γνωστά, πολύ τρέξιμο, αλλά καλά. Εσύ;». «Κάτι αναποδιές αλλά θα τα βολέψω». «Μένεις μόνιμα εδώ;». «Μπα, για λίγες μέρες, ξεκουράζομαι και μετά θα φύγω». Πού θα πάει; Τι αναποδιές; Από τι ξεκουράζεται; Ποτέ δεν έμαθα. Ό,τι και να τον ρωτούσα, γυρνούσε έξυπνα στα δικά μου. Λες και αυτός ήταν περισσότερο ξαφνιασμένος από μένα. Πάντως είχε παιδιά και υπήρχε και μια γυναίκα στη θολή ιστορία. «Μην ψάχνεις λεπτομέρειες, εγώ σε φώναξα να τα πούμε». Του άφησα, με το ζόρι σχεδόν, ένα μικρό χαρτονόμισμα, «για τσιγάρα, πατρίδα», κι έφυγα. «Θα περάσω την άλλη εβδομάδα». «Πέρνα, εδώ θα είμαι». Από τότε πέρασα πολλές φορές. Δεν τον ξαναείδα ποτέ. Και ο περιπτεράς που τον ρωτούσα δεν μπορούσε να εξηγήσει την ατυχία μου. «Τώρα έφυγε». «Εδώ ήταν πριν από λίγο». «Κάπου εδώ θα είναι». Μέχρι που άρχισα να σκέφτομαι ότι όποτε με βλέπει κρύβεται στους θάμνους για να με αποφύγει. Κάπως έτσι εγκατέλειψα την προσπάθεια για τον «Θεοδωράκη του Ευαγγελισμού», αλλά με τον Λεωνίδα δεν θα πάθαινα τα ίδια. Αυτή τη φορά ήμουν αποφασισμένος να τον συναντήσω.Κούτες για εύθραυστα.Στην Κλεισόβης έφτασα λίγο μετά το ξημέρωμα. Οι βουβές τηλεοράσεις στις βιτρίνες έδιναν εορτοδάνεια και στην πλατεία Κάνιγγος οι συνδικαλιστές δοκίμαζαν τις μικροφωνικές τους. Σε λίγο θα ξέσπαγε Παπακωνσταντίνου και επανάσταση. Και δεν έκανα λάθος. Το πρόγραμμα άρχισε με τα αγροτικά του Μπακαλάκου. Ανάμεσα στα τραγούδια, μια γυναίκα μάς καλούσε να ξεσηκωθούμε ενάντια στην πλουτοκρατία. «Θα μου τον ξυπνήσουν», σκέφθηκα και επιτάχυνα το βήμα μου. Ήταν η Τετάρτη της κακοκαιρίας, στην Πάρνηθα χιόνιζε και οι περισσότεροι δοκίμαζαν επιτέλους τα «χοντρά» τους ρούχα. «Βλακεία κάνω, με τέτοιο κρύο θα έχει τρυπώσει σε κανένα σπίτι», σκέφθηκα αλλά έκανα λάθος. Ήταν στη γωνιά του. Σκεπασμένος όπως το καλοκαίρι. Χαρτόνια από κάτω και δυο κουβέρτες να τον σκεπάζουν. Η νάιλον σακούλα με τους «θησαυρούς» ήταν στο ύψος του κεφαλιού του και μια κούτα έπαιζε τον ρόλο του μπαούλου. Κοντά του είχε στοιβάξει και 2-3 σχεδόν καινούργιες χάρτινες κούτες. Από αυτές τις σκληρές που προτιμούν οι άστεγοι. Είναι κούτες που στην «κανονική τους ζωή» μεταφέρουν εύθραυστα, άρα αντέχουν και σώματα. Πέντε χρόνια στην ίδια γωνιά. Ο μάγκας είχε προνοήσει. Αν έπιανε πολλή βροχή και βρέχονταν τα χαρτόνια του, είχε έτοιμη τη λύση και θα προχωρούσε σε αντικατάσταση. Δεν ήταν όμως η μόνη αλλαγή. Το γυάλινο μπουκάλι απουσίαζε και στη θέση του υ πήρχε μια συσκευασία φρέσκου γάλατος. Κάθησα δίπλα του, στα σκαλοπάτια της Greenpeace, και περίμενα να ξυπνήσει. Οι περαστικοί κοιτούσαν πότε τις παραγεμισμένες κουβέντες και πότε εμένα. Μερικοί μάλιστα άρχισαν να μου δίνουν πληροφορίες. Γιατί ο Λεωνίδας έχει κλείσει πενταετία στην περιοχή. Κάποιοι τον ήξεραν «Σωτήρη» αλλά αυτό δεν έχει και μεγάλη σημασία. Μια κυρία τον είχε πάει τον Σεπτέμβρη στο νοσοκομείο. Της είχε παραπονεθεί για πόνους στο στομάχι. Τότε μάλλον ήταν που έκοψε το ποτό. Έλειψε μια εβδομάδα και γύρισε ξυρισμένος και καθαρός. Εξαφανισμένος ήταν και την άνοιξη του 2004. Η αστυνομία τότε του είχε κάνει συστάσεις να μην κοιμάται στον δρόμο, «γιατί θα τον μαζέψουν». Δεν ξέρω αν τον «μάζεψαν» ή «μαζεύτηκε» αλλά έκανε να φανεί αρκετούς μήνες. «Παίρνει κι ένα μικρό επίδομα». Εγώ μάθαινα την ιστορία της ζωής του και αυτός κοιμόταν. Ίσως και να το έκανε επίτηδες. Ο μάνατζερ που λέγαμε ότι ήθελε να με αποφύγει. «Τι ώρα είναι;», γύρισε και μου είπε ξαφνικά. «Περασμένες εννιά», του είπα αλλά ο τόνος της φωνής μου του έδωσε το περιθώριο να γυρίσει πλευρόψέματα λέω, δεν γύρισε πλευρό, μόνο σκέπασε ξανά το πρόσωπό του με τη βρώμικη κουβέρτα και συνέχισε να κοιμάται. Δεν ξέρω αν είναι τυχαίο αλλά οι περισσότεροι άστεγοι που θυμάμαι- τους πρώτους τούς είχα δει στη Νέα Υόρκη πριν από πολλά χρόνια- κοιμούνται κουλουριασμένοι στα πλάγια, με την πλάτη τους προς την πλευρά του δρόμου. Δεν ξέρω, ίσως και να κάνω λάθος. «Μπα σε καλό του να είναι, ποτέ δεν κοιμάται τόσο πολύ», μου συμπαραστέκονται τα παιδιά της Greenpeace, οι πιο κοντινοί του γείτονες. Πριν από τρία χρόνια που μετακόμισαν στην περιοχή τον βρήκαν να κοιμάται στη γωνία. Στην αρχή προσπάθησαν να τον πείσουν να αλλάξει ζωή, να του βρουν καμιά δουλειά, να πάει σε κάποια από τα ξενοδοχεία των αστέγων αλλά ο Λεωνίδας πέρα από τα αρχικά «ναι» δεν ήθελε να αλλάξει. Στην αρχή πάντως τους βοηθούσε πού και πού να καθαρίζουν και να πλένουν το πεζοδρόμιο και τη γωνιά του. Τώρα όλες τις ακαθαρσίες που βρίσκονται στη γωνιά του τις αποδίδει στα πρεζόνια που πλακώνουν το βράδυ στην περιοχή. Κάποιες φορές τον έχουν χτυπήσει κιόλας, αλλά με τον καιρό κατάλαβαν ποιος είναι ο μόνιμος κάτοικος στη γωνιά αυτή. «Άσε με ρε φίλε...». «Τι θέλεις;», με ρώτησε τελικά αφού πρώτα με κοίταξε βιαστικά από την κορφή μέχρι τα νύχια. «Να μιλήσουμε». «Γιατί μ΄ εμένα;». «Σε είχα δει και πέρυσι». «Τι θέλεις να μου πεις;». «Ό,τι είσαι αρκετά νέος για να τα χεις παρατήσει». «Άσε με ρε φίλε, διδάγματα πρωί πρωί». «Να πάρω δύο γάλατα και να έρθω να τα πούμε». «Όχι, δεν πίνω γάλα το πρωί». Έτσι με κόντρες συνέχισε η συζήτησή μας. Δεν ήθελε να φανεί το πρόσωπό του στις φωτογραφίες, δεν ήθελε να γράψω το επώνυμό του. Στα πρεζόνια μάλιστα λέει ότι είναι Γερμανός, για να τον αφήσουν ήσυχο και να μην τον ζαλίζουν με το μπλα μπλα τους. Σιγά σιγά έμαθα και για τα στέκια του κοντά στο σταθμό Λαρίσης, γιατί οι άστεγοι που σέβονται τον εαυτό τους δεν «δουλεύουν» και δεν τα πίνουν ποτέ κοντά στη γωνιά τους. «Μην έρθεις εκεί που σου είπα, γιατί δεν θέλω να με δούνε μαζί σου». «Όχι, δεν θα ρθω». «Φεύγω», μου είπε και έφυγε χωρίς να περιμένει απάντηση για να μη μου δώσει κανένα περιθώριο να αντιδράσω. Η «επανάσταση» στο μεταξύ είχε περάσει στον Νταλάρα. «Κάλλιο να πάμε όλοι μετανάστες», φώναζε ανάμεσα στα συνθήματα. Για να μη σκεφθώ να τον σταματήσω κινήθηκε σαν αίλουρος ανάμεσα στις παρκαρισμένες μηχανές και τα ζευγαράκια που επέστρεφαν κιόλας από τις δουλειές τους. Δύο βήματα πιο πάνω στη στοά του Χόλιγουντ οι ταινιάδες αντάλλασσαν αστεία. Οι μεγάλοι φάκελοι με τις ταινίες είχαν αρχίσει να καταφθάνουν στα γραφεία τους. Κάποτε κοιμόταν και ο Λεωνίδας στη ελληνική στοά του Χόλιγουντ αλλά έπρεπε να δίνει συνέχεια λογαριασμό, οπότε μετακόμισε στη γωνιά του. Ελπίζοντας ότι δεν θα κάνει ποτέ καριέρα στο θέαμα.
Υποστήριξη από μη κυβερνητικές οργανώσεις


* από την εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" Σάββατο 8.12.2007

«Με το blog μου, ξορκίζω το φόβο»


Το διαδικτυακό της ημερολόγιο είναι διάσημο παντού, εκτός από τη χώρα της. Η 24χρονη Ζενγκ Τζινγιάν, μία από τους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο, σύμφωνα με το «Τime», συζητά για τη ζωή των διαφωνούντων στην Κίνα

«Με το blog μου, ξορκίζω το φόβο»


Μιλά στα «ΝΕΑ» η ηλεκτρονική απόγονος του διαδηλωτή της Τιενανμέν
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΚΙΤΤΥ ΞΕΝΑΚΗ
Το περιοδικό «Τime» την συμπεριέλαβε στους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο. Την χαρακτήρισε «ηλεκτρονικό απόγονο του διαδηλωτή που στάθηκε μπροστά στα τανκς στην πλατεία Τιενανμέν του Πεκίνου, το 1989». «Τιενανμέν 2.0», αυτός είναι ο τίτλος τιμής που απένειμε στην ίδια και το μπλογκ της. «Απλώς λέω την αλήθεια», λέει η μόλις 24 ετών Ζενγκ Τζινγιάν στα «ΝΕΑ».
«Αν δεν την έλεγα θα ένιωθα άσχημα».
«Άνθρωποι σαν εμένα δεν έχουν άλλη επιλογή. Η Κίνα χρειάζεται υπερασπιστές των ανθρώπινων δικαιωμάτων», προσθέτει. «Προχωράς και πείθεις διαρκώς τον εαυτό σου να μη φοβάται». Την βρήκα μέσω του μπλογκ που διατηρεί στο Ίντερνετ και δέχθηκε αμέσως να μου μιλήσει, άργησε όμως πολύ να απαντήσει στις ερωτήσεις που της έστειλα κι έφτασα να πιστεύω πως κάτι είχε συμβεί. Άλλωστε, η Τζινγιάν και ο 34χρονος σύζυγός της, Χου Τζιά, πέρασαν τις 214 από τις 365 ημέρες του 2006 (απο)κλεισμένοι στο σπίτι τους, στη συνοικία Μπόμπο Φρίντομ Σίτι (Πόλη της Ελευθερίας...) του Πεκίνου. Αστυνομικοί με πολιτικά είναι εγκατεστημένοι συνέχεια απ΄ έξω- πολλά πρωινά η Τζινγιάν βρίσκει κάποιον να ροχαλίζει στο πλατύσκαλο, με το αυτί ξεχασμένο ακόμα πάνω στην πόρτα. Χρειάζονται ειδική άδεια για να βγουν, αλλά και τότε ακόμα τους ακολουθεί ολόκληρη κουστωδία.
Το παιδί της. Η Τζινγιάν μου απαντάει τελικά με την είδηση πως για πρώτη φορά στη ζωή της απολαμβάνει τον κατ΄ οίκον περιορισμό! Είχε φέρει στον κόσμο το πρώτο της παιδί, ένα κοριτσάκ. Την ρωτάω τι ονειρεύεται και μου απαντάει: «Μια συνηθισμένη ζωή. Να πηγαίνω στη δουλειά το πρωί, να γευματίζω με φίλους. Να έρχομαι σπίτι το βράδυ, να φροντίζω την οικογένειά μου. Να μην είμαι μονίμως υπό αστυνομική επιτήρηση, να μπορώ να βγω έξω με τον σύζυγό μου για έναν περίπατο οποιαδήποτε στιγμή. Να μη βρίσκεται το διαβατήριό μου στα χέρια των Αρχών, να μην επισκέπτονται αστυνομικοί τους γονείς μου».
Το σκοτάδι. Ο σύζυγός της εξαφανίστηκε πέρυσι για 41 ημέρες, αφήνοντας την Τζινγιάν να παλεύει με το σκοτάδι «της πιο μαύρης περιόδου της ζωής μου». Η νεαρή Κινέζα βομβάρδισε εκείνη την περίοδο με ηλεκτρονικά μηνύματα τον κόσμο ολόκληρο, από τον Τζορτζ Μπους μέχρι τον Κινέζο ηγέτη, Χου Τζιντάο. Έτσι έγινε γνωστή- στο εξωτερικό, γιατί στην Κίνα οι Αρχές φροντίζουν να παραμένει άγνωστη. Όχι τόσο για τον αγώνα που δίνει η ίδια και ο Τζιά για τα ανθρώπινα δικαιώματα- σε κάθε τομέα: από την ελευθερία της έκφρασης που ασφυκτιά «μέσα στην κοινωνία ψεμάτων στην οποία ζουν οι Κινέζοι πολίτες», μέχρι το περιβάλλον, που δεινοπαθεί στον βωμό της οικονομικής ανάπτυξης, και το ΑΙDS, που εξακολουθεί λίγο-πολύ να θεωρείται από το καθεστώς «αρρώστια των τοξικομανών και των ομοφυλόφιλων»- όσο για τον αγώνα που δίνει το Πεκίνο να τους φιμώσει.
Την ρωτάω γιατί δεν επέλεξε τη «συνηθισμένη» ζωή που ονειρεύεται, γιατί αποφάσισε να φωνάξει όταν τόσοι άλλοι βολεύονται στη σιωπή. «Ο πατέρας μου (εργάζεται ως έμπορος στην επαρχία Φουτζιάν) μου δίδαξε με τη συμπεριφορά του πως πρέπει κανείς να κάνει ό,τι μπορεί για να βοηθάει όσους έχουν ανάγκη», απαντά απλά.
«Τα ΜΜΕ είναι φερέφωνα του Κόμματος»

Φυλακισμένοι στην Πόλη της Ελευθερίας

Με μια ματιά

*από την εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" Σάββατο 8.12.2007

ΝΕΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ «ΤΑ ΟΡΥΚΤΑ ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ» ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ

  Goulandris Natural History Museum ΚΗΦΙΣΙΑ·   ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΙΟΥΝΙΟΥ: ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΞΕΝΑΓΗΣΗ ΓΙΑ ΣΑΣ ΣΤΗ ΝΕΑ ΜΑΣ ...