................................................................ Διαδικτυακή Εφημερίδα με καθημερινή ενημέρωση για τον πολίτη ..............................................................
______________________________________________________________________________________________________________________________
* Εβδομαδιαία ειδησεογραφική, οικονομική Eφημερίδα από το 1993 * Σύμβουλος Έκδοσης: Πάνος Σ. Αϊβαλής, - email: athenspress1@gmail.com
_______________________________________________________________________________________________________________________________

*

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
..."Σκέφτομαι πως αυτά τα τρία συστατικά πρέπει νά 'χει η ζωή: το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό.Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει αυτό, σέρνεται πίσω απ' τη ζωή. Το ωραίο είναι κάθε τι που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση. Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη................................................................................................................ Νίκος Μπελογιάννης [1915-1952]
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2007

250-300 ευρώ η φοιτητική γκαρσονιέρα στην Αττική

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗ
Αρκετές διαθέσιμες γκαρσονιέρες και δυάρια στην περιοχή της Αττικής και σε άλλες περιοχές της χώρας θα βρουν φέτος οι φοιτητές, που θα αναζητήσουν στέγη στις διάφορες φοιτητουπόλεις.
Τα ενοίκια παρουσιάζουν μεν διαφοροποιήσεις, ανάλογα με την περιοχή και το ακίνητο, αλλά σε γενικές γραμμές διατηρούνται σταθερά σε σχέση με πέρσι.
«Οι φοιτητές και οι οικογένειές τους, που αναζητούν στέγη, θα βρουν αρκετά διαθέσιμα μικρά διαμερίσματα στην Αττική, που είναι όμως κυρίως παλιά. Αντίθετα, θα βρουν πιο πολλά νέα στην περιφέρεια» τονίζει στην «Ε» ο Γιάννης Ρεβύθης, πρόεδρος του Συλλόγου Κτηματομεσιτών Αθηνών.
Ο κ. Ρεβύθης τονίζει ότι ο αριθμός των φοιτητών που ζητούν να ενοικιάσουν έχει μειωθεί λόγω της βάσης των 10.000 μορίων κι αυτό έχει μια αρνητική επίπτωση στις τιμές, όμως τα ενοίκια κρατάνε και σε μερικές περιπτώσεις κινούνται ανοδικά σε περιοχές που βρίσκονται κοντά στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ.

Αύξηση ζήτησης

Υπενθυμίζεται ότι ο αριθμός των φοιτητών είχε αυξηθεί σημαντικά μετά την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του 2000 κι αυτό είχε αποτέλεσμα να ενισχυθεί η ζήτηση για μικρά διαμερίσματα. Σε αρκετές φοιτητουπόλεις της χώρας πολλοί έσπευσαν να χτίσουν χιλιάδες διαμερίσματα, για να ικανοποιήσουν τη ζήτηση και να επωφεληθούν, με αποτέλεσμα να υπάρχει πλεόνασμα σήμερα.
Σε γενικές γραμμές, για μια γκαρσονιέρα το ενοίκιο κυμαίνεται από 250 μέχρι 300 ευρώ το μήνα στην Αττική και 200 με 300 ευρώ στην επαρχία. Για δυάρια μπορεί να φτάσει τα 400 ευρώ στην Αθήνα και μέχρι 350 ευρώ στην επαρχία.
Επειδή οι τιμές ενοικίασης ανά τετραγωνικό μέτρο για μικρά διαμερίσματα είναι πολύ πιο τσουχτερές σε σχέση με μεγαλύτερα διαμερίσματα, αρκετοί φοιτητές επιλέγουν τη λύση της συγκατοίκησης σε μεγαλύτερα, αφού τους έρχεται φτηνότερα. Ομως, η συγκατοίκηση μπορεί να έχει μειονεκτήματα τόσο για τους φοιτητές όσο και για τον ιδιοκτήτη λόγω της αυξημένης πιθανότητας φθορών.
Ο πρόεδρος των κτηματομεσιτών Αττικής τονίζει ότι δεν θα σύστηνε στους ιδιοκτήτες κάτι τέτοιο. Από την άλλη πλευρά, επισημαίνει ότι οι φοιτητές και οι οικογένειές τους θα πρέπει να υπογράφουν οπωσδήποτε συμβόλαια, έχοντας ελέγξει την κατάσταση της γκαρσονιέρας ή του διαμερίσματος (υδραυλικά, ηλεκτρικές εγκαταστάσεις κ.τ.λ.) και τα κοινόχρηστα.

Και αετονύχηδες
Ο ίδιος τονίζει ότι θα πρέπει να αποφεύγουν εταιρείες που βάζουν διαφημίσεις για φτηνά διαμερίσματα σε δημοφιλείς περιοχές, αλλά, όταν εμφανίζονται οι ενδιαφερόμενοι, ισχυρίζονται ότι τα ενοικίασαν και τους ζητούν 120 με 180 ευρώ, για να τους βρουν άλλα, για να εξαφανιστούν στη συνέχεια.
Οσον αφορά την κατάσταση της συγκεκριμένης αγοράς - ενοικίασης ανά πόλη, στέλεχος της Aspis Real Estate αναφέρει ότι η περιοχή του Ζωγράφου, της Καισαριανής, το κέντρο της Αθήνας εξακολουθούν να έχουν τον πρώτο λόγο στα αυξημένα μισθώματα. Αύξηση παρουσιάζει επίσης ο Νέος Κόσμος και ειδικότερα οι περιοχές κοντά σε μετρό και τρένο. Αντίθετα, χαμηλότερες τιμές παρατηρούνται σε Πέραμα, Κερατσίνι, Πατήσια.
Σύμφωνα με τους συνεργάτες τής Aspis Real Estate, οι τιμές ενοικίασης στις γκαρσονιέρες και τα μικρά διαμερίσματα στη Θεσσαλονίκη κυμαίνονται από 9 έως 12 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο, ανάλογα με την παλαιότητα και την κατάσταση του ακινήτου. Τα μισθώματα είναι ακριβότερα σε σχέση με τα μεγαλύτερα διαμερίσματα, που ενοικιάζονται από 4,5 μέχρι 7 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο. Οι ίδιοι αναφέρουν ότι παρατηρούνται φαινόμενα εκμετάλλευσης των φοιτητών.
Στην Πάτρα, οι τιμές εξαρτώνται κυρίως από την παλαιότητα, την πρόσβαση σε μέσα μαζικής ενημέρωσης και φυσικά από την περιοχή. Η μεγαλύτερη ζήτηση για ενοικίαση γκαρσονιέρας παρατηρείται στο κέντρο της Πάτρας, όπου η πλειονότητα των ακινήτων είναι 30ετίας. Από την άλλη πλευρά, υπάρχει μεγάλη προσφορά σε ακίνητα μέχρι 10ετίας σε περιοχές κοντά στο Πανεπιστήμιο, όπως Αγ. Σοφία, Συχαινά, Καστελλόκαμπος, Ρίο, Κουκούλι, Ζαρουχλέικα και Περιβόλα, σύμφωνα με τους συνεργάτες τής Aspis.

Τσιμπάνε τα ενοίκια

Στη Λάρισα, η ζήτηση παραμένει σταθερή, αλλά τα ενοίκια έχουν τσιμπήσει σε σχέση με το 2006, κάτι που αποδίδεται στον πληθωρισμό.
Στο Βόλο, οι συνεργάτες της ίδιας εταιρείας τονίζουν ότι υπάρχει ζήτηση για το κέντρο της πόλης, που έχει εκτινάξει τα ενοίκια των παλαιών κατοικιών σε επίπεδα υψηλότερα από αντίστοιχα καινούργια σε γύρω περιοχές.
Στη Χαλκίδα και στις περιοχές Ψαχνών, Νέας Αρτάκης, τα ενοίκια για μικρά διαμερίσματα κυμαίνονται μεταξύ 220 και 300 ευρώ, ανάλογα με την παλαιότητα, τη θέση του ακινήτου και την πρόσβαση σε μέσα μαζικής μεταφοράς.
Στο κέντρο της Καβάλας, όπου βρίσκονται τα ΤΕΙ, οι άνθρωποι της Aspis Real Estate αναφέρουν ότι υπάρχει αυξημένη ζήτηση, με αποτέλεσμα τα ενοίκια να παρουσιάζουν μεγαλύτερη αύξηση σε σχέση με άλλες περιοχές.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 22/09/2007

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2007

Φεστιβάλ Παραμυθιού στο Πόρτο Ράφτη





Πρόσκληση σε μετανάστες στην Ελλάδα να διηγηθούν παραμύθια του τόπου τους



Περισσότερους από σαράντα συμμετέχοντες, ομιλητές και αφηγητές παραμυθιών, προβλέπεται ότι θα συγκεντρώσει το διήμερο Φεστιβάλ Παραμυθιού που διοργανώνει η πολιτιστική μη κερδοσκοπική εταιρεία Ερασίνου Ροές από 21 ως 22 Σεπτεμβρίου 2007 στο Μαρκόπουλο (Πόρτο Ράφτη) Αττικής. Με στόχο τον εμπλουτισμό του φεστιβάλ, οι διοργανωτές αναζητούν εκπροσώπους απ’ όλες τις χώρες που να μπορούν να διηγηθούν στην ελληνική γλώσσα παραμύθια του τόπου τους με ξωτικά, νεράιδες και άλλα παράξενα πλάσματα με συνοδεία μουσικής, παντομίμας ή άλλης μορφής δραματοποίησης. Η προθεσμία για την δήλωση συμμετοχών λήγει στις 31 Αυγούστου.

Οι εκδηλώσεις του φεστιβάλ αποσκοπούν τόσο στο να προβάλουν την ελληνική λαϊκή παράδοση –ειδικότερα την τοπική παράδοση των Μεσογείων- με απώτερους αποδέκτες τις νέες γενιές και τα παιδιά, όσο και να αναδείξουν τον πλούτο της πολιτιστικής κληρονομιάς που φέρνουν μαζί τους στη χώρα μας οι κάθε είδους μετανάστες. Έτσι, το παραμύθι που αρχικά μεταφέρει στο παρελθόν, γίνεται γέφυρα προς το μέλλον και τους άλλους, όσους επέλεξαν να ζήσουν στην Ελλάδα. Στη διοργάνωση έχουν κληθεί να λάβουν μέρος εκπρόσωποι πολιτιστικών συλλόγων μεταναστών καθώς και συνεργάτες από τις αντίστοιχες πρεσβείες.

Το διήμερο φεστιβάλ αποτελείται από θεωρητικό μέρος και εκπαιδευτική δράση, στην οποία θα συμμετάσχουν μαθητές από σχολεία της ευρύτερης περιοχής των Μεσογείων, καθώς και μαθητές ορισμένων ξένων σχολείων που λειτουργούν στην Ελλάδα.
Οι εκδηλώσεις του προγράμματος του φεστιβάλ
• θεωρητική προσέγγιση του θέματος «Παραμύθια του κόσμου» από ειδικούς του παραμυθιού (ημερίδα με δέκα εισηγήσεις)
• αφηγήσεις παραμυθιών από παραμυθάδες σε επιλεγμένα σημεία του Πόρτο Ράφτη και του Μαρκόπουλου, όπου θα τοποθετηθούν ειδικά διαμορφωμένα περίπτερα
• εικαστικές προσεγγίσεις του παραμυθιού με αντίστοιχα μουσικά ακούσματα
• γιορτή στην πόλη με δημιουργικά παιχνίδια αφηγήσεων και κεράσματα για τα παιδιά
• παράσταση στο θέατρο της πόλης ενός πρωτότυπου νεοελληνικού έργου με θέμα από την τοπική παράδοση του ξωτικού Βίτορα

Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2007

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟΡΟΝΤΟ ΚΑΛΕΙ ΟΛΟΥΣ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ




Η Ελληνική Κοινότητα Τορόντο για να συμπαρασταθεί έμπρακτα στους πυρόπληκτους στην Μητέρα Ελλάδα έχει ανοίξει ειδικό τραπεζικό λογαριασμό με την Scotiabank, 661 Danforth Avenue (αριθμός λογαριασμού 84772.01297.12).
Επίσης, μπορείτε να προσφέρετε την δωρεά σας ηλεκτρονικά μέσω της ισοστελίδας μας κάνοντας κλικ εδώ) και γράφοντας "Relief Fund" στα "Comments".
Η Κοινότητα κάνει έκκληση σε όλους τους ομογενείς και την ευρύτερη καναδική κοινωνία να συμπαρασταθεί σε αυτή την ανθρώπινη προσπάθεια.
Χρηματικές δωρεές μπορούν να γίνουν σε όλα τα παραρτήματα της Scotiabank. Για περισσότερες πληροφορίες τηλεφωνήστε στα Κεντρικά Γραφεία της Ελληνικής Κοινότητας Τορόντο στο (416) 425-2485.

ΖΗΤΑΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΥΙΟΘΕΤΗΣΕΤΕ ΠΡΙΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΩΝ ΩΜΑΤΙΩΝ ΜΑΣ




Ενα χωριο της Ηλειας ΓΟΥΜΕΡΟ στο Δημο Ωλενης εχει 1050 κατοικους
υψηλοτερο υψομετρο 650 μ. εχει 30% παιδια 30% νεους και30% γερους
εχει 30,000 εκταση ασχολουμαστε με τη Γεωργια,Κτηνοτροφια και και την εκρητυνευση απο τα πευκα.
Η φωτια της 25/08/2007 δεν αφησε μερος που θα μπορουσε καποιος να βρει
ενα δενδρο για ισκιο οι κατοικοι εναι σε απογνωση οσοι βρισκουν πωλουν
τα ζωα τους γιατι θα πεθανουν απο ελλειψη τροφης τα ελαιοδενδρα μας
με μια παραγωγη αριστης ποιοτητας ελαιολαδου καηκαν αυτος ο απεραντος μαυρος νεκρος ο τοπος μας μονο δακρυα μας δινει.
Απεχουμε απο τον Πυργο την πρωτευουσα σχεδον μια ωρα,
Η οποια βοηθεια δεν εχει ακομη φτασει ειναι αλλοι πιο μπροστα.
ΖΗΤΑΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΥΙΟΘΕΤΗΣΕΤΕ ΠΡΙΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΩΝ ΩΜΑΤΙΩΝ ΜΑΣ
ΑΠΟ ΕΔΩ ΟΙ ΕΛΠΙΔΕΣ ΜΗΔΕΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΣΤΗΡΙΞΗ.
Ζηταμε ταπεινα συγνωμη αν σας ενοχλησαμε αν οχι να στειλουμε φωτογραφικο υλικο να μας δειτε και αν υπαρχει καποιο φως δωστεμας το στιγμα

Ευχαριστουμε για τη φιλοξενια
ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΓΟΥΜΕΡΙΩΤΩΝ


Νεα ηλειας"

«Θέλουμε τον πατέρα να είναι παρών, να έχει υποχρεώσεις και όχι μόνο αξιώσεις»


*από την εφημερίδα ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ 20.9.2007

Σύλλογος για την ανδρική και πατρική αξιοπρέπεια

Τη δική του αγωνία εκφράζει ο σύλλογος με την επωνυμία «Σύλλογος για την ανδρική και πατρική αξιοπρέπεια» που δημιουργήθηκε πριν πέντε μήνες στη Θεσσαλονίκη από 35 ιδρυτικά μέλη και ερέθισμα για την δημιουργία του απετέλεσε η αύξηση του αριθμού των διαζυγίων και οι άδικες εις βάρος των ανδρών δικαστικές αποφάσεις που αφορούν στην επιμέλεια των παιδιών. Μέλη του άνδρες που όπως ισχυρίζονται είναι θύματα του νομικού συστήματος της Ελλάδας αλλά και άτομα του οικογενειακού περιβάλλοντος, παππούδες, γιαγιάδες, θείοι που βιώνουν τα δυσάρεστα αποτελέσματα ενός διαζυγίου και τις επιπτώσεις που έχει στα παιδιά, αλλά και στον πατέρα.
Όπως ισχυρίζεται ο Πρόεδρος του συλλόγου, καθηγητής κ. Σπιτάλας,«είναι παγκόσμιο φαινόμενο αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα. Οι νόμοι παγκοσμίως έχουν εξελιχθεί και η επιμέλεια δίνεται σε περίπτωση διαζυγίου και στους δύο γονείς. Όλοι οι λογικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι το παιδί δεν είναι κτήμα κανενός γονέα αλλά και οι δύο είναι υποχρεωμένοι να έχουν την από κοινού επιμέλεια. Είναι τραγικό ο πατέρας να μη μπορεί να επικοινωνεί με το παιδί του, γιατί στην Ελλάδα δεν έχουμε καταλάβει ακόμη ότι το παιδί έχει ανάγκη να επικοινωνεί και με τους δύο γονείς για τη σωστή ψυχοσωματική του ανάπτυξη. Υπάρχουν πατεράδες που έχουν αποξενωθεί από τα παιδιά τους διότι κάποιες μητέρες αυτό θέλουν, πιστεύοντας ότι έτσι εκδικούνται ή ότι έχουν την εξουσία των παιδιών, εξουσία η οποία μεταφέρεται από δικαστικές αποφάσεις. Πριν από 2 μήνες ένας πατέρας, ο Γιώργος ο Γεωργίου από την Θεσσαλονίκη, από τα πρώτα ιδρυτικά μέλη του Συλλόγου πέθανε γιατί δεν μπόρεσε να αντέξει τη στέρηση του παιδιού του με το οποίο έπρεπε να επικοινωνεί ένα 3ωρο το Σάββατο και ένα 3ώρο την Κυριακή. Πιστεύουμε ότι και οι δύο οι γονείς εξίσου πρέπει να ασχολούνται με το παιδί για να μπορεί να μεγαλώνει σε φυσιολογικό περιβάλλον».
Ο κ. Σπιτάλας επισημαίνει την έξαρση του αριθμού των διαζυγίων στην Ελλάδα τα οποία και θεωρεί αιτία της «καταστροφής» των παιδιών. «Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία ένα στα δύο ζευγάρια πέρυσι έχει χωρίσει που σημαίνει ότι υπάρχουν και θα υπάρξουν νέες γενεές αδικημένων παιδιών και αδικημένων ανθρώπων στην Ελλάδα.
Εμείς καταγράφουμε τις αιτίες της έξαρσης και ωθούμε την πολιτεία να βρει τις λύσεις με νέες νομοθετικές ρυθμίσεις πιο δίκαιες για το παιδί σε περίπτωση διαζυγίων. Πιστεύουμε ότι πρέπει να δοθούν άλλες λύσεις, πρέπει να υπάρχουν υποστηρικτικοί φορείς, ώστε το ζευγάρι ακόμη και πριν από το γάμο να μπορεί να στηριχθεί είτε ψυχολογικά, είτε κοινωνικά, ώστε να είναι έτοιμο και ώριμο για να δεχθεί και ένα παιδί. Προσπαθούμε να βρούμε τη ρίζα του κακού και ένας τέτοιος φορέας στην Ελλάδα πρέπει να δημιουργηθεί, πρέπει να στηριχθεί ουσιαστικά για να εξαλειφθεί αυτό το φαινόμενο που ταρακουνάει πάρα πολλές οικογένειες. Κάποιοι αυτή την κατάσταση την ονόμασαν παιδομάζωμα γιατί τα παιδιά μας μεγαλώνουν χωρίς τον ένα από τους δύο γονείς και αυτό είναι καταστροφικό. Πρέπει να το αντιληφθεί όλη η ελληνική κοινωνία».».
Ο κ. Σπιτάλας επισημαίνει επίσης την παρατήρηση που κατέθεσαν κάποια νέα ηλικιακά μέλη του Συλλόγου που αφορά στο θέμα της ανισότητας μεταξύ πατέρα και μητέρας, όπως το θέμα της συνταξιοδότησης των ανδρών που γίνεται σε διαφορετικό χρόνο από αυτό των γυναικών ή των μητέρων με ένα παιδί όπου ο πατέρας αγνοείται από την ελληνική πολιτεία ενώ παγκόσμια είναι ισότιμο και συνταγματικά κατοχυρωμένο το δικαίωμα της ίσης μεταχείρισης μεταξύ ανδρών και γυναικών.
«Αποδεχόμαστε την ένταξη της γυναίκας- μητέρας στην αγορά εργασίας και την στηρίξουμε. Πιστεύουμε ότι η γυναίκα - μητέρα πρέπει να βρίσκεται στο πλάι του παιδιού με τον πατέρα. Εφόσον εκ των πραγμάτων η εργαζόμενη πλέον μητέρα έχει λιγότερο χρόνο να ασχοληθεί με τα παιδιά είναι λογικό και ο πατέρας να συμβάλλει. Θέλουμε και οι δύο γονείς να ασχολούνται εξίσου και να μεγαλώσει το παιδί σε ένα περιβάλλον ήρεμο».
Μία άλλη οπτική γωνία στο θέμα της γενικότερης αντίληψης που κυριαρχεί στην Ελλάδα περί ανδροκρατούμενης κοινωνίας δίνει ο κ. Σπιτάλας υποστηρίζοντας ότι πρέπει να γίνει κατανοητή η εξέλιξη της ελληνικής κοινωνίας. «Δεν είναι η πατριαρχική ή ανδροκρατούμενη που ήταν κάποτε. Η ελληνική κοινωνία πρέπει να προχωρήσει με την αρχή της ισότητας, όσοι είναι άξιοι, άνδρες γυναίκες να πάνε μπροστά. Δεν πρέπει να στερήσουμε όμως από κανέναν, είτε είναι άντρας είτε είναι γυναίκα την ικανότητα ή την δυνατότητα να ασχοληθεί με θέματα όπως τα κοινά ή θέματα διαχείρισης ή εργασιακά ή οικογενειακά. Η εικόνα του πατέρα στην ελληνική κοινωνία έχει αλλάξει. Θέλει να ασχολείται καθημερινά με τα παιδιά του. Εμείς πήραμε κάποια αρνητικά δεδομένα από το εξωτερικό και κυρίως από την Αμερική και θελήσαμε να τα προσαρμόσουμε εδώ απότομα χωρίς να ωριμάσει το πνεύμα των Ελλήνων, ώστε να περάσουμε σε μια άλλη φάση που πιθανόν να βλέπαμε το οικογενειακό δίκαιο με άλλον τρόπο. Φτάσαμε σε μια τέτοια κατάσταση ώστε ακόμη και οι δικαστές να τηρούν κατά το δοκούν αυτό το πρόβλημα, να καθυστερούν ή να υστερούν σε αντιπαράθεση με αυτό που γίνεται στο εξωτερικό.
Ο Σύλλογος δρα πανελληνίως και έχει έδρα την Θεσσαλονίκη. Στόχος του η δημιουργία παραρτημάτων σε όλη την Ελλάδα και ει δυνατόν σε κάθε πόλη και σε κάθε χωριό. Οι συναντήσεις γίνονται παντού κάθε Πέμπτη, κατατίθενται απόψεις τις οποίες ο Σύλλογος αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να μεταφέρει στους αρμόδιους φορείς ώστε να υπάρξει ψυχολογική στήριξη, νομική βοήθεια και οτιδήποτε άλλο έχει ανάγκη ένας άνθρωπος που βιώνει τη δυσμενή κατάσταση ενός διαζυγίου.
Παραρτήματα του Συλλόγου οργανωμένα βρίσκονται ήδη στην Αθήνα, στο Ηράκλειο, στη Πάτρα και στα Ιωάννινα. «Στην Κομοτηνή θα είμαστε περίπου τον Αύγουστο αλλά και σε όλες τις άλλες πόλεις τις Θράκης γιατί και από εκεί έχουμε πολλά τηλεφωνήματα που ζητάνε τη στήριξη, τη βοήθεια. Δυστυχώς δεν υπάρχει κράτος για να τους βοηθήσει και ζητούν από εμάς, ένα μη κερδοσκοπικό φορέα να παρέμβουμε παρέχοντας την κατάλληλη ψυχολογική στήριξη ή την νομική». Παρότι ο Σύλλογος έχει μικρό χρονικό διάστημα που ξεκίνησε τη λειτουργία του πολλοί είναι αυτοί που απευθύνονται σε αυτόν. «Δυστυχώς είναι ο μοναδικός σύλλογος στον κόσμο ο οποίος δεν θέλει μέλη. Δεν θέλουμε να έχουμε μέλη, δεν θέλουμε πονεμένους ανθρώπους», τονίζει ο κ. Σπιτάλας.
Προς το τέλος του χρόνου πρόκειται να πραγματοποιηθεί παγκόσμιο συνέδριο. «Έχουμε επαφή με τους συλλόγους του εξωτερικού από Αμερική, Καναδά, Αυστραλία, Γαλλία, Ελβετία, Βέλγιο, Αγγλία και μας δίνουν τις συμβουλές τους, μας δείχνουν τους τρόπους με τους οποίους πρέπει να διεκδικηθούν ορισμένα πράγματα, αυτά που κατάφεραν έξω τέτοιου είδους μαζικά κινήματα. Είναι ένα πρόβλημα που δυστυχώς δεν έχει αναδειχθεί ακόμα. Εμείς λέμε μακάρι να μην υπάρχουν τα διαζύγια, μακάρι να μην υπήρχαν καταστραμμένοι γάμοι, καταστραμμένοι άνθρώποι».

Α.Π.

Νομικό πλαίσιο

«Το άρθρο 21 του Συντάγματος της Ελλάδος αναγνωρίζει και προστατεύει τη μητρότητα και την οικογένεια και αγνοεί παντελώς τον πατέρα, δηλαδή αγνοείται και από το Σύνταγμα το όνομα του πατέρα. Το 99,9% των δικαστικών αποφάσεων αντίθετα με το άρθρο 681 δίνει την επιμέλεια των παιδιών στην μητέρα. Το συγκεκριμένο άρθρο για την απόδοση της επιμέλειας παιδιού σε περίπτωση διαζυγίου δεν τηρείται από τα δικαστήρια γιατί δεν γίνεται έρευνα σε ποιο περιβάλλον θα αποδοθεί το παιδί αλλά με συμβατική πλειοψηφία δίνεται εξορισμού από το νόμο η επιμέλεια στη μητέρα, γιατί υποστηρίζεται ότι δεν υπάρχουν θεσμοί που θα αναλάβουν την έρευνα για το ποιο περιβάλλον είναι καταλληλότερο σε περίπτωση διαζυγίου. Πιστεύουμε ότι πρέπει να προχωρήσουμε ακόμη πιο μπροστά, πρέπει να αλλάξουν και οι Νόμοι, πρέπει να δίνεται η επιμέλεια από κοινού. ώστε να μην εκβιάζεται η κατάσταση με τα άσχημα αποτελέσματα κατ’ αρχήν στην ψυχοσύνθεση του παιδιού αλλά και αργότερα με εκβιασμούς οικονομικού περιεχομένου. Δε θέλουμε να ασχοληθούμε με αυτά τα θέματα, εμείς θέλουμε να ασχοληθούμε με τα παιδιά μας και να συμβάλλουμε στην ανατροφή και στο μεγάλωμά τους.
Ζητάμε την καθημερινή παρουσία και των δύο γονέων γιατί πιστεύουμε ότι μόνο έτσι θα περισωθούν κάποια πράγματα. Γι’ αυτό και αίτημά μας είναι, πριν γίνει η νομοθετική ρύθμιση, προσωρινά οι δικαστές να κοιτάξουν το συμφέρον των παιδιών και πολλές φορές όταν πρέπει να βρεθεί το παιδί σε ένα πιο σωστό και ειρηνικό περιβάλλον να δίδεται και στον πατέρα. Αλίμονο αν πρέπει να εξαφανίσουμε τον πατέρα, να εξαφανίσουμε τον άνθρωπο, τον άνδρα και να μιλάμε για το μέλλον των παιδιών μας. Και πολλές μητέρες είναι υπέρ αυτής της άποψης. Θέλουν τον πατέρα να είναι παρών, να έχει και υποχρεώσεις και όχι μόνο αξιώσεις, να μην θέλει μόνο την επιμέλεια αλλά να υποχρεούται να μεγαλώσει τα παιδιά μαζί της. Στο εξωτερικό αυτά τα κινήματα έδωσαν ώθηση ώστε οι κυβερνήσεις να βελτιώσουν το νομικό καθεστώς που υπάρχει σε θέματα οικογενειακού δικαίου. Εμείς προσπαθούμε αυτή την στιγμή σε πανελλήνια εμβέλεια να ωθήσουμε τα πράγματα ή τουλάχιστον να ταρακουνήσουμε την κοινή γνώμη να δείξουμε ότι υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα και από εκεί και πέρα πρέπει όλοι μαζί να προσπαθήσουμε να το λύσουμε. Πολλοί νομικοί που ασχολήθηκαν με αυτό το θέμα μας προέτρεψαν να απευθυνθούμε στο δικαστήριο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και σε κάποιους άλλους οργανισμούς ώστε να εξαλειφθεί το φαινόμενο της στέρησης από το νόμο του ενός γονέα αλλά και η μη εφαρμογή των νόμων. Για παράδειγμα το Μ. Σάββατο κάποιος πατέρας για να δει τα παιδιά του κινητοποίησε όλους τους θεσμούς, ακόμη και την αστυνομία γιατί αδυνατούσε να δει τα παιδιά του. Και βρέθηκε ένας εισαγγελέας στα τελευταία 10-20χρόνια ο οποίος επέβαλε στην μητέρα να εφαρμόσει τη δικαστική απόφαση που του έδινε τα παιδιά του για μια βδομάδα. Είναι τρομερό να μην μπορούν εισαγγελείς, δικαστικοί, αστυνομικοί, να επιβληθούν σε έναν από τους δύο γονείς που θέλει να στερήσει από τον άλλο το παιδί». - paratiritis

«Η στέρηση του πατέρα από το παιδί είναι καταστροφική»



Νίκος Σπιτάλας, Πρόεδρος του συλλόγου για την ανδρική και πατρική αξιοπρέπεια

*από την εφημερίδα ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ 20.9.2007

Με το Νίκο Σπιτάλα, Πρόεδρο του συλλόγου για την ανδρική και πατρική αξιοπρέπεια συζητά σήμερα ο ΠτΘ. Ο σύλλογος ιδρύθηκε πριν δύο χρόνια και στόχο έχει την προστασία των παιδιών που προέρχονται από προβληματικές οικογένειες. Ο κ. Σπιτάλας τονίζει ότι μόνο με την διαπαιδαγώγηση – εκπαίδευση σε θέματα γάμου και σχέσεων θα μπορεί να βελτιωθεί με μακροπρόθεσμο προγραμματισμό το θέμα και ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη και τους δύο γονείς στην καθημερινότητά τους και πρέπει και οι δύο να συμμετέχουν απρόσκοπτα σ’αυτό. Υποστηρίζει ακόμη την ανάγκη αναθεώρησης του οικογενειακού δικαίου και τη λειτουργία οικογενειακών δικαστηρίων που θα δέχονται εισηγήσεις από πραγματογνώμονες, οι οποίοι τη στιγμή του διαζυγίου θα αποφαίνονται για το ποιος είναι ο καταλληλότερος γονέας για την επιμέλεια και θα ελέγχει εάν αυτή ασκείται σωστά.

ΠτΘ: κ. Σπιτάλα, είστε σε διαρκή κίνηση στην προσπάθειά σας να ενημερώσετε την κοινή γνώμη για τους λόγους και τις αιτίες που αγωνίζεστε…
Ν.Σ.: Ασχολούμαι 24 ώρες το εικοσιτετράωρο και πραγματικά δεν κοιμάμαι για να συμβάλλω σ’ αυτή τη μεγάλη αγωνιώδη προσπάθεια ενημέρωσης της κοινής γνώμης, -ενημέρωση που γίνεται και από τους συνεργάτες μου και από άλλους επιστήμονες, - για τις σημαντικές και αρνητικές συνέπειες των διαζυγίων στα παιδιά, αλλά και για θέματα γάμου –σχέσεων. Υπάρχει ένα πρόβλημα παιδείας και πολιτισμού στον νεοέλληνα, ο οποίος μέχρι σήμερα κυρίως μεγάλωνε με άλλα πρότυπα, με άλλες εικόνες όσον αφορά στο θέμα των σχέσεων και του γάμου και όταν αποφασίζει να παντρευτεί, διαπιστώνει ότι δε συμφωνεί με το άλλο φύλο, με το άτομο που αγάπησε, με αποτέλεσμα ένα μεγάλο ποσοστό σχέσεων να διαλύεται. Ακόμη χειρότερο βέβαια είναι όταν υπάρχει και γάμος και παιδί. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας ένα εκατομμύριο παιδιά αυτή τη στιγμή χωρισμένων γονιών βρίσκονται σε μια δίνη καταστάσεων πολέμου μεταξύ των δυο ανθρώπων που αγαπήθηκαν και απέκτησαν ένα παιδί και τις συνέπειες αυτών τις βλέπουμε καθημερινά. Βλέπουμε τη βία στα σχολεία, πολλά παραβατικά παιδιά, πολλά παιδιά με προβλήματα υγείας, κυρίως θέματα κατάθλιψης, ακόμη και αυτοκτονιών. Όλα αυτά ακούγαμε να συμβαίνουν σε άλλες χώρες και μας φαίνονταν μακρινά. Τώρα τα ζούμε καθημερινά και στην Ελλάδα, και χάρη στα ΜΜΕ αναδεικνύονται. Απ’ αυτά τα παιδιά ένα ποσοστό της τάξης του 80-90% ανήκουν σε οικογένειες προβληματικές. δηλαδή έζησαν χωρίς έναν γονέα, και, κυρίως ο γονέας που τους λείπει είναι ο πατέρας.

ΠτΘ: Πέρα όμως από το θέμα κουλτούρας και παιδείας έχουμε ως χώρα και έλλειψη νομοθετικού πλαισίου…
Ν.Σ.: Κι αυτό που λέτε είναι πολύ σημαντικό. Υπάρχει ένα πρόβλημα, εκτός από την εκπαίδευση, την παιδεία και τον πολιτισμό των νεοελλήνων, το οποίο ανήκει και στη σφαίρα της πολιτείας, διότι ακόμα ζούμε σε κάποιο άλλο νομικό καθεστώς. Μέχρι σήμερα στην Ελλάδα δεν γνωρίζαμε τον αριθμό των διαζυγίων και δεν υπάρχει οικογενειακός δικαστής. Τα δικαστήρια στην Ελλάδα δεν ασχολούνται κεκλεισμένων των θυρών με τις οικογενειακές περιπτώσεις, όπως γίνεται σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο, αλλά ο ίδιος ο δικαστής που πέντε λεπτά πριν δίκασε κάποιον για έγκλημα, ή για κακούργημα οικονομικού περιεχομένου, αμέσως μετά ασχολείται με οικογενειακά θέματα, δηλαδή θέματα επιμέλειας. Οι δικαστές είναι ανειδίκευτοι επάνω στα θέματα επιμέλειας, επικοινωνίας, γονικής μέριμνας, γεγονός που πιστεύουμε ότι συνετέλεσε, ώστε να αποξενωθούν πάρα πολλά παιδιά από τον πατέρα, διότι αποκλείεται στον πατέρα η επικοινωνία με το παιδί από τη στιγμή του διαζυγίου και μετά. Δυστυχώς, το παιδί είναι αναγκασμένο να μένει με τον ένα γονέα που αυτός είναι η μητέρα σχεδόν σ’ όλες τις περιπτώσεις στην Ελλάδα. Στο 99% των περιπτώσεων η επιμέλεια δίνεται με κλειστά μάτια στη μητέρα, αναγνωρίζοντας το μητρικό φίλτρο και αγνοώντας παντελώς ότι το παιδί έχει ίση ανάγκη και από τους δύο γονείς στην καθημερινότητα, και την επιμέλεια και από τους δύο γονείς. Οι επιστημονικές έρευνες τις οποίες κάνουμε έχουν και αυτό το περιεχόμενο. Τα προηγούμενα χρόνια το μόνο που ήλεγχαν οι επιστήμονες ήταν το πόσο άσχημο είναι να ζει ένα παιδί χωρίς τη μητέρα του, και πραγματικά είναι πολύ άσχημο το να το αποξενώσεις ή να το βάλεις σε ένα περιβάλλον που λείπει το μητρικό φίλτρο ή η μητέρα για τη μετέπειτα ζωή του παιδιού. Αυτό όμως που δεν είχαν ελέγξει ως τώρα οι επιστήμονες και το κάνουμε εμείς, είναι το πόσο αρνητικό είναι να μεγαλώνει ένα παιδί χωρίς τον πατέρα. Αυτό συμβαίνει γιατί τα δικαστήρια στην Ελλάδα, μ’ έναν χείριστο τρόπο δίδουν μόνο μια πενιχρή επικοινωνία κάθε δεκαπενθήμερο με τον πατέρα, η οποία είναι ελάχιστη και δεν μπορεί το παιδί να ζήσει αυτή τη βιωματική σχέση με αυτόν, γιατί η ζωή του παιδιού είναι βιωματική, είναι πρότυπο. Πρέπει να βλέπει το πρότυπο καθημερινά για να το ακολουθεί. Δε μπορεί ανά δεκαπενθήμερο να του πει ο πατέρας ή η μητέρα πρέπει να ζούμε σωστά, ηθικά μ’ αυτό τον τρόπο. Πρέπει να το δείχνει κιόλας και αυτό γίνεται μόνο με την καθημερινότητα. Γι’ αυτό φτάσαμε σ’ αυτά τα αποτελέσματα.

ΠτΘ: Κ. Σπιτάλα, εσείς ζητάτε δηλαδή τη θεσμική και νομική κατοχύρωση της επιμέλειας και στους δυο γονείς;
Ν.Σ.: Βέβαια. Αυτό γίνεται σε πολλές πολιτείες της Αμερικής, στην Ολλανδία, το Βέλγιο, τη Γαλλία, κλπ, γιατί έχουν δει τις αρνητικές συνέπειες στα παιδιά. Στις χώρες αυτές έχουν θεσμοθετήσει πλέον την από κοινού επιμέλεια και την από κοινού γονική μέριμνα, -ο όρος είναι ένας, δε διαχωρίζεται η γονική μέριμνα από την επιμέλεια, - και στους δυο γονείς και προσπαθούν να βρουν λύσεις για την εναλλασσόμενη κατοικία. Αυτό το εφαρμόζουν, όπου μένουν τα παιδιά στην ίδια πόλη και με τους δυο γονείς, έχουν χώρους κοινούς και στον ένα γονέα και στον άλλο και μπορούν ελεύθερα να έχουν το δωμάτιο του παιδιού και στο σπίτι του πατέρα και στο σπίτι της μητέρας. Έτσι ελεύθερα έχουν την απρόσκοπτη επικοινωνία, ώστε να βλέπουν το πρότυπο των δυο γονέων, να ζουν και με τους δυο γονείς, να μη τους στερούνται, γιατί η στέρηση αυτή έχει προκαλέσει φοβερά ψυχολογικά προβλήματα και μόνιμη βλάβη στην ψυχική υγεία των παιδιών.

ΠτΘ: Προς αυτή την κατεύθυνση και εν όψει της αναθεώρησης του συντάγματος, έχετε κάνει κάποιες κινήσεις;
Ν.Σ.: Έχουμε στείλει επιστολές στην πρόεδρο της Βουλής, στον Πρωθυπουργό, στον Υπουργό Δικαιοσύνη και σε άλλους αρμόδιους υπουργούς, με συγκεκριμένα αιτήματα. Ζητάμε να αναγνωρίζεται και η πατρότητα εκτός της μητρότητας στο άρθρο 21 του Συντάγματος. Υπό συζήτηση είναι τώρα, δεν ξέρω κατά πόσο θα εισακουστεί και θα αλλάξει το νομοθετικό πλαίσιο, το θέμα του οικογενειακού δικαστή, τα οικογενειακά δικαστήρια, η εκπαίδευση των δικαστών και οι κοινωνικές υπηρεσίες που πρέπει να περιστοιχίζουν έναν δικαστή, ώστε να μπορεί να πάρει μια σωστή απόφαση, γιατί αυτό είναι πολύ σημαντικό. Υπήρχε ένας νόμος στην Ελλάδα του 1996, ο 2447, ο οποίος μιλούσε για οικογενειακό δικαστή και για εκπαίδευση των δικαστών, αλλά δεν έχει τεθεί σε εφαρμογή, διότι έχουμε έλλειψη χρημάτων, χώρων, κλπ. Αυτά εμείς τα επικαιροποιούμε και ζητάμε να εφαρμοστεί και ο νόμος αυτός αλλά και να γίνουν και νέοι νόμοι επί της από κοινού επιμέλειας και της εναλλασσόμενης κατοικίας που θα δώσουν διέξοδο σ’ όλα αυτά τα παιδιά, και στους γονείς βέβαια, γιατί το περιβάλλον του πατέρα δυστυχεί. Έχουμε παρατηρήσει γιαγιάδες, θείες, κι άλλους ανθρώπους του περιβάλλοντος του πατέρα να μην μπορούν να δουν κι αυτοί τα εγγονάκια, τα ανιψάκια και αυτό προξενεί επιπρόσθετα προβλήματα στα παιδιά και στους ενήλικες.

ΠτΘ: Θα πρέπει όμως να γίνει και εκ βάθρων αναθεώρηση του οικογενειακού δικαίου, ειδικότερα στο θέμα του διαζυγίου…
Ν.Σ.: Έτσι ακριβώς είναι, όπως το λέτε. Πρέπει να το δούμε συνολικά, να το δουν συναρμόδια υπουργεία, να σκύψουν με μεγάλη προσοχή οι παράγοντες όλων των κομμάτων και της πολιτείας.

ΠτΘ: κ. Σπιτάλα, γιατί στις ανακοινώσεις σας τονίζετε ότι τα παιδιά θεωρούνται ιδιοκτησιακό αντικείμενο στην απόλυτη κατοχή της μητέρας; Φταίνε οι μητέρες γι’ αυτό;
Ν.Σ.: Είναι γεγονός αυτό. Βέβαια σ’ αυτό δε ρίχνουμε σφάλμα στις μητέρες, διότι αυτή είναι η ελληνική παιδεία. Εδώ και χρόνια και δεκαετίες ζήσαμε με την οικογένεια που υπήρχε, με την υπερπροστατευτικότητα και ότι το παιδί έχει μεγαλύτερη ανάγκη από τη μητέρα, άρα είναι κατά κάποιον τρόπο κτήμα το παιδί της μητέρας. Αυτή η νοοτροπία έχει περάσει και στο δικαστικό χώρο και έτσι δίδεται η επιμέλεια του παιδιού μόνο σ’ αυτήν, θεωρώντας το παιδί ιδιοκτησιακό αντικείμενο, το οποίο φυσικά ζει μια κατάσταση που δεν είναι ισορροπημένη και αποτελεί αντικείμενο εκβιασμού για διατροφές ή και για άλλα θέματα του ενός γονέα από τον άλλο, αλλά βέβαια, εφόσον μόνο η μητέρα έχει την επιμέλεια, εκεί είναι και ο εκβιασμός προς τον πατέρα.

ΠτΘ: Είναι δυνατόν κ. Σπιτάλα στον 21ο αιώνα να μιλάμε για τέτοιου είδους εκβιασμούς;
Ν.Σ.: Έχουμε 20.000 τέτοιες περιπτώσεις και θα τις εκδώσουμε σε βιβλίο. Έχουμε συλλέξει τις αγωγές που γίνονται,- και σ’ αυτό φταίνε οι δικηγόροι,- εναντίον του πατέρα για να αποκτήσει η μητέρα την επιμέλεια. Τα δικόγραφα αυτά είναι άκρως συκοφαντικά και σχεδόν σ’ όλα δικαιώνονται οι μητέρες, άρα σημαίνει ότι ο δικαστής τα θεωρεί σαν δεδομένα, ότι δηλαδή έχει γίνει κακοποίηση του παιδιού, ότι έχει γίνει ακόμη και σεξουαλική κακοποίησή του. Τα δικόγραφα αυτά χρίζουν μεγάλης μελέτης, πρέπει να ερευνηθούν, τα έχουμε δώσει σε πανεπιστήμια για έρευνα. Αυτό δεν αρμόζει σ’ αυτό τον πολιτισμό που εμείς λέμε ότι έχουμε σαν κράτος και από πολλούς αιώνες θέλουμε να τον μεταλαμπαδεύσουμε, να τον συνεχίσουμε. Εδώ βλέπουμε ότι μάλλον πρόκειται περί απολίτιστου κράτους και όχι πολιτισμένων ανθρώπων.

ΠτΘ: Φαίνεται πως έχουμε πολύ δρόμο να διανύσουμε ακόμα για να φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο της παιδείας και του πολιτισμού που είπατε στην αρχή κ. Σπιτάλα…
Ν.Σ.: Πρέπει να ξεκινήσουμε από τα σχολεία, να εκπαιδεύσουμε τις δασκάλους, ώστε οι ίδιοι να μεταφέρουν στα παιδιά το σωστό τρόπο διαχείρισης των σχέσεων, αλλά και οι γονείς πρέπει να το μάθουν αυτό. Οι σχολές γονέων γίνονται υποτυπωδώς και έχουμε κάνει παρεμβάσεις πάρα πολλές στο υπουργείο παιδείας, το οποίο δεν αντιλαμβάνεται ότι αυτές πρέπει να στηρίζονται στην καθημερινότητα και στα σημερινά δεδομένα των σχέσεων, του γάμου, των υποχρεώσεων και των δικαιωμάτων των παιδιών και των γονέων. Πρέπει δάσκαλοι, γονείς και παιδιά να εκπαιδευτούν επάνω σ’ αυτά τα θέματα για να μπορούν να στηριχθούν τα παιδιά στα δυο πόδια τους, έχοντας φυσικά τους δυο γονείς σαν συμμέτοχους και βοηθούς.

ΠτΘ: κ. Σπιτάλα ο σύλλογος για την ανδρική και πατρική αξιοπρέπεια κατά καιρούς διοργανώνει συνέδρια και ημερίδες. Τα συμπεράσματα σκέφτεστε να τα εκδώσετε;
Ν.Σ.: Τα συμπεράσματα των ημερίδων αυτών έχουν εκδοθεί σε ένα αρκετά μεγάλο φυλλάδιο και είναι στη διάθεση όλων. Μπορούν να έρθουν στα κατά τόπους περιφερειακά κέντρα που έχουμε, ή στην έδρα Φράγκων 19 στη Θεσσαλονίκη ή στην Αθήνα Χατζηκώστα 5, να τα πάρουν δωρεάν για να ενημερωθούν, όχι μόνο οι γονείς, πρέπει να τα πάρουν και οι δικαστές, και οι κρατικοί λειτουργοί. Εκδίδουμε τώρα με λεπτομέρεια όλες τις εισηγήσεις που έγιναν από τους 20 επιστήμονες, αλλά θα χρειαστεί κάποιους μήνες να εκδοθεί το βιβλίο αυτό των 200 σελίδων, μεταφρασμένο σε αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Θέλουμε να γίνει πρότυπο προς όλους τους ανθρώπους, προς όλη την ελληνική κοινωνία και να πάει και στο εξωτερικό.
Στο μέλλον θα συνεχίσουμε τη διοργάνωση ημερίδων, οι οποίες δε θα αφορούν μόνο το οικογενειακό δίκαιο και τις συνέπειες των διαζυγίων στα παιδιά, αλλά θέλουμε να μπούμε και σε άλλα θέματα, όπως ισότητας και ό,τι άλλα προκύπτουν από την νέα κοινωνία που δημιουργείται μετά την παγκοσμιοποίηση, αλλά και με τα νέα δεδομένα που υπάρχουν στη χώρα μας.

ΠτΘ: Τι εννοείτε όταν λέτε θέματα ισότητας;
Ν.Σ.: Η ισότητα είναι πάρα πολύ μεγάλο θέμα. Πρέπει να σκύψουμε όλοι πάνω σ’ αυτό. Υπάρχει ανισότητα που πηγάζει από το οικογενειακό δίκαιο, γιατί δεν μπορεί να εμφανίζονται 99 μητέρες καλές και 99 πατέρες κακοί. Είναι αδιανόητο και ούτε στατιστικά δε στέκει αυτό. Δεν υπάρχει ισότητα στο οικογενειακό δίκαιο. Επί πλέον βλέπουμε κι άλλες ανισότητες όσον αφορά στα εργασιακά. Γιατί και ο πατέρας ο οποίος ανατρέφει το παιδί, αποδεδειγμένα, να μην έχει τα ίδια εργασιακά προνόμια που έχει και η μητέρα; Ακόμα και στο συνταξιοδοτικό, γιατί να μην μειωθούν και τα όρια συνταξιοδότησης του πατέρα όταν αναθρέφει τα παιδιά του ή γιατί να μην υπάρχει ισότητα στο θέμα των γονικών αδειών. Ας το σκεφτούν όλοι οι παράγοντες είναι πολύ σημαντικό και αυτό. Λειτουργεί μια αναστάτωση σε όλους τους ανθρώπους και πρέπει να εξισορροπηθούν πιστεύουμε όλα αυτά τα θέματα.

ΠτΘ: Ως σύλλογος παίζεται και των ρόλο του ψυχολόγου;
Ν.Σ.: Δυστυχώς αυτοί οι άνθρωποι που έρχονται σε μας, έχουν έντονο ψυχολογικό πρόβλημα πολύ σοβαρό και έχουμε ψυχολόγους οι οποίοι ασχολούνται μία ή δύο φορές την εβδομάδα με τα θέματα αυτά, για να στηρίξουν τον πατέρα, τη μητέρα, τη γιαγιά, τη θεία, τους ανθρώπους που στερούνται τα παιδιά, τα εγγόνια και τα ανίψια ή και νομικά θέματα. Προσπαθούμε όσο το δυνατό, να στηρίξουμε, να βοηθήσουμε, να συμπληρώσουμε.

ΠτΘ: Στην ελληνική κοινωνία είθισται, πάντα σ’ ένα διαζύγιο να βλέπουμε την μητέρα ως αυτήν που επωμίζεται τα πάντα και τον άνδρα ως αυτόν που δεν αναλαμβάνει υποχρεώσεις. Πόσο εύκολο είναι να ξεφύγουμε από αυτή την εικόνα;
Ν.Σ.: Εμείς βλέπουμε στα δυο χρόνια αγώνα που αγωνιζόμαστε ότι και ο πατέρας έχει ψυχή ότι και ο πατέρας θέλει να ασχολείται με τα παιδιά του και ο πατέρας τα αγαπάει και ο πατέρας δεν θέλει να κακοποιείται ψυχικά. Αυτό που βλέπουμε στα δύο χρόνια είναι πολύ δύσκολο να το αντιληφθεί ακόμα η Ελληνική κοινωνία. Στο εξωτερικό έχουμε ακούσματα θετικά. Όλες οι επιστημονικές μελέτες λένε ότι σ’ ένα ζευγάρι και οι δυο φταίνε και το φταίξιμο είναι πενήντα –πενήντα. Είναι αδιανόητο να πούμε ότι ο ένας κακοποιείται και ο άλλος μένει αμέτοχος ή δε φταίει σε τίποτα, και είναι και παράλογο. Δεν έχει καν πολιτιστική και πολιτισμική βάση. Υπάρχουν στατιστικά δεδομένα και από το εξωτερικό, και από το «χαμόγελο του παιδιού και από άλλους φορείς, αλλά και από τα δικά μας τα στοιχεία, ότι υπάρχει μια κακοποίηση των παιδιών. Μάλιστα σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία από το «χαμόγελο του παιδιού» ένα 60% η κακοποίηση του παιδιού προέρχεται από μητέρες και από πατέρες ένα 15-18%. Εμείς όμως δεν θέλουμε να μπούμε στο θέμα της κακοποίησης μεταξύ των ενηλίκων ή ό,τι συμβαίνει στο ζευγάρι σε καιρό γάμου ή διαβίωσης των ενηλίκων, εμείς θέλουμε να δούμε το πώς θα σώσουμε τα παιδιά. Ο στόχος μας είναι το παιδί και όχι πόσο κακοποιείται ο ένας ή ο άλλος και αυτό δεν αφορά και το σύλλογό μας. Όπως επίσης δεν μπορεί να χρησιμοποιείται σαν δεδομένο ή σαν πρόσχημα η κακοποίηση του πατέρα ή της μητέρας ώστε να δοθεί η επιμέλεια του παιδιού. Πρέπει να προστατεύσουμε τα παιδιά από τα διαζύγια. Πρέπει να σκύψει η πολιτεία με τους κοινωνικούς φορείς με παιδοψυχιάτρους, με παιδοψυχολόγους, οι οποίοι θα ερευνούν την κάθε προβληματική οικογένεια, πριν φτάσει στο διαζύγιο αλλά και μετά να παρακολουθούν κατά πόσο ασκείται σωστά η γονική μέριμνα και η επιμέλεια. Αυτό είναι πολύ σημαντικό θέμα, γιατί οι δικαστικές αποφάσεις δίνουν ελάχιστη επικοινωνία στον πατέρα και οι όροι δεν τηρούνται από την μητέρα. Δηλαδή πηγαίνει ο πατέρας να δει το παιδί το δεκαπενθήμερο, όπως ορίζει ο νόμος, δυστυχώς δεν το βρίσκει στο σπίτι, δυστυχώς έχει στραφεί εναντίον του πατέρα από τη συκοφαντική δυσφήμηση που του γίνεται από τη μητέρα. Για πολλούς λόγους λοιπόν δεν μπορεί να εφαρμοστεί η δικαστική απόφαση, οπότε το παιδί ζει χωρίς πατέρα.
ΠτΘ: Κύριε Σπιτάλα σας ευχαριστούμε πολύ.
Ν.Σ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.
Α.Π.

Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2007

Στις 29 Σεπτεμβρίου στα Χανιά

ΧΑΝΙΑ
Το 2ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ των Χανίων θα πραγματοποιηθεί σε λίγες μέρες, στις 29 και 30 Σεπτεμβρίου, στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας.
Το φεστιβάλ οργανώνει το «Κοινωνικό Στέκι - Στέκι Μεταναστών Χανίων», τα μέλη του οποίου χθες ανακοίνωσαν ότι «εν μέσω ακραίων προεκλογικών φαινομένων και της ύπουλα κατασταλτικής θερινής ραστώνης, εμείς εδώ, στο Στέκι Μεταναστών - Κοινωνικό Στέκι Χανίων, αρχίσαμε να προετοιμάζουμε το 2ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ». Στην ανακοίνωσή τους επισημαίνουν: Στο 2ο Αντιρατσιστικό ΦεστιβάλΧανίων, στις 29 και 30 του Σεπτέμβρη, στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας, εμείς, οι Ελληνες και μετανάστες του Στεκιού, σας προσκαλούμε όλους να έρθετε να χαρείτε, να χορέψετε, να γευθείτε. Κυρίως όμως να γνωρίσετε μαζί μας ανθρώπους, που οι αφέντες αυτού του πλανήτη δεν τους άφησαν καμία άλλη επιλογή από το να ξενητευτούν. Να μιλήσουμε μαζί τους, να μάθουμε πώς μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Να καταλάβουμε πώς αυτοί οι άνθρωποι δεν ζητάνε την ανοχή μας, ούτε τον οίκτο μας. Ζητάνε να τους δεχτούμε ως συνανθρώπους και ως συμπολίτες και όχι ως φτηνούς υποτακτικούς. Βρίσκονται ανάμεσά μας και έχουν κάθε ηθικό δικαίωμα να παραμείνουν, από τη στιγμή που οι πόλεμοι και εξαθλίωση τους ξεσπίτωσαν. Αυτός ο κόσμος μάς χωράει όλους. Ας το πιστέψουμε».


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 18/09/2007

Η ενίσχυση της Αριστεράς: Το νόημα της ψήφου


Του ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ ΜΟΣΧΟΝΑ*
Σύμφωνα με τον Γ. Λούλη, «κόμματα που πετυχαίνουν να κυριαρχήσουν (δηλαδή να κερδίσουν άνω της μίας θητείας), έχουν απέναντί τους προβληματικούς αντιπάλους» (ΕΤ, 9.9.07). Η αναμέτρηση δύο «προβληματικών αντιπάλων» την περασμένη Κυριακή οδήγησε στη νίκη του λιγότερο «προβληματικού».
Οδήγησε, επίσης, στην άτακτη μετακίνηση περίπου 15% του συνολικού εκλογικού σώματος προς πάσα κατεύθυνση, με κύριους ωφελημένους την Αριστερά και το ΛΑΟΣ. Επιβεβαιώθηκαν, έτσι, οι τάσεις που κατεγράφησαν για πρώτη φορά περίπου ένα χρόνο μετά τις εκλογές του 2004 και δεν διαψεύστηκαν έκτοτε: δυσθυμία απέναντι στα δύο μεγάλα κόμματα, αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να συγκροτήσει μια πειστική και προγραμματικά επιθετική αντιπολίτευση, ενίσχυση των μικρότερων κομμάτων.
Η Αριστερά, έπειτα από χρόνια περιθωριοποίησης, κατέχει πλέον μια ισχυρότερη θέση στο πολιτικό σύστημα. Η τάση ενίσχυσής της, που καταγράφεται για το ΚΚΕ ήδη από το 2005, επιταχύνθηκε έντονα μετά τις πυρκαγιές της Πάρνηθας, με κύριο ωφελημένο το ΣΥΝ, και εντάθηκε περαιτέρω μετά την τελευταία οικολογική καταστροφή στην Ηλεία και Εύβοια.

Η Αριστερά, η οποία διαθέτει ένα πιο δουλεμένο οικολογικό προφίλ (ιδιαίτερα εκείνη που εκπροσωπείται από το ΣΥΡΙΖΑ) και δεν φέρει κυβερνητικές αμαρτίες στον τομέα αυτό, επωφελήθηκε από μια συγκυρία ιδιαίτερα ευνοϊκή γι' αυτήν. Ωφελήθηκε, επίσης, από το εκπαιδευτικό κίνημα, το οποίο, ανεξαρτήτως της συζήτησης (που δεν θα τελειώσει ποτέ) ως προς την ορθότητα των στόχων του, ευνοεί φύσει τις δυνάμεις που είτε έχουν ιστορικά μια σταθερή παρουσία σε αυτό είτε εκπροσωπούν καλύτερα και περισσότερο από άλλες την έννοια του «δημόσιου χώρου» στην εκπαίδευση.

Στη βάση του πλήγματος αξιοπιστίας, που έχει υποστεί ο λεγόμενος «δικομματισμός», βρίσκεται βέβαια το «κοινωνικό ζήτημα». Οι ανισότητες και οι εκτεταμένοι θύλακοι φτώχειας, η οριακή οικονομική θέση του 40% τουλάχιστον της ελληνικής κοινωνίας, η πίεση που υφίσταται ένα σημαντικό τμήμα των μεσαίων τάξεων, έχουν συμβάλει στην υπονόμευση της σχέσης του πολίτη με τα δύο κόμματα διακυβέρνησης της χώρας.

Δεν είναι, κατά τη γνώμη μας, τυχαία ούτε κενή περιεχομένου η τάση των δύο μεγάλων κομμάτων, και στην προεκλογική εκστρατεία του 2004 και σε εκείνη του 2007, να διαγωνίζονται σε υποσχέσεις που αποσκοπούν στην αντιμετώπιση των οικονομικών δυσκολιών των περισσότερο εκτεθειμένων ομάδων του πληθυσμού (η συνήθης κριτική περί «παροχολογίας» υποτιμά την ικανότητα των κομμάτων κυβερνητικής κλίσης να «αφουγκράζονται» την κοινωνική πραγματικότητα). Ωστόσο, τα προβλήματα αυτά, παρόντα επί μακρόν στην ελληνική κοινωνία, δεν προκάλεσαν παρά μόνον τώρα αξιόλογες εκλογικές μετατοπίσεις.

Τώρα, που το έλλειμμα αξιοπιστίας ταρακουνάει το ΠΑΣΟΚ, τώρα που οι πυρκαγιές έδειξαν σε όλη την κοινωνία την καταστροφική δύναμη του αναποτελεσματικού και ελάχιστα επαγγελματικού κρατικού μηχανισμού, που συγκροτήθηκε σταδιακά με συνευθύνη των δύο κυβερνητικής κλίσης κομμάτων.

Η σημερινή δυναμική του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ δεν οφείλεται τόσο στο κοινωνικό ζήτημα όσο στις νέες θεματικές (οικολογική καταστροφή), σε θεματικές εξαιρετικά «χαρακτηριστικές» του ελληνικού μοντέλου ανάπτυξης (όπως η αναξιοπιστία και αναποτελεσματικότητα του κρατικού μηχανισμού), και, σε ένα μικρότερο βαθμό, στο κλασικό θέμα κάθε αριστερής ατζέντας, την παιδεία.

Δεν είναι συνεπώς η οικονομία, οι ανεπαρκείς πολιτικές αναδιανομής ή η ανατροπή της κυρίαρχης οικονομικής τάξης που κυρίως ερμηνεύουν την ψήφο στην Αριστερά, αλλά άλλες θεματικές, είτε μετα-μαρξιστικές (όπως το περιβάλλον) είτε κλασικά αριστερές αλλά όχι οικονομικές (όπως η παιδεία) είτε θεματικές συναινετικές (θεματικές κυβερνητικής επίδοσης), όπως η οργάνωση του κρατικού μηχανισμού.

Εάν είναι λάθος να παίρνουμε τον κομματικό λόγο κατά λέξη, άλλο τόσο λάθος είναι να τον αγνοούμε. Η ψήφος προς τα αριστερά κόμματα είναι κυρίως έκφραση διαμαρτυρίας και απογοήτευσης προς τα δύο μεγάλα κόμματα, και με αυτή την έννοια είναι μια κλασική ψήφος «τιμωρίας». Είναι όμως εν μέρει -και ταυτόχρονα- έκφραση μιας στροφής προς τα αριστερά. Οι ψηφοφόροι γνωρίζουν άριστα και ποια κόμματα ψηφίζουν και ποια θα είναι η χρήση αυτής της ψήφου από τις κομματικές ηγεσίες.

Συνεπώς, ένα τουλάχιστον τμήμα όσων εκφράζουν τη διαμαρτυρία τους επιλέγοντας την αριστερή ψήφο (τμήμα που ποσοτικά δεν είμαστε σε θέση να προσδιορίσουμε) είναι ανοικτό σε «κάτι άλλο». Ανήκει στις κομματικές ηγεσίες να προσδώσουν ένα ελκυστικό περιεχόμενο σε αυτό το «κάτι άλλο» και να μη θεωρήσουν την κίνηση προς την Αριστερά ως το φυσικό αποτέλεσμα, που αργά ή γρήγορα θα συνέβαινε, της «αιώνιας» ταξικής πάλης και του αγώνα «ενάντια στην παγκοσμιοποίηση».

Εάν τα κόμματα της Αριστεράς θεωρούν ότι διαθέτουν επεξεργασμένη εκπαιδευτική πολιτική, επειδή υπερασπίζονται το δημόσιο χαρακτήρα του πανεπιστήμιου ή την κατάργηση των εισαγωγικών εξετάσεων, τότε μάλλον υπερεκτιμούν την ποιότητα και το βάθος των επεξεργασιών τους.

Εάν θεωρούν ότι έχουν επεξεργασμένη οικιστική πολιτική ή πολιτική για το δημόσιο τομέα, επειδή ο τεράστιος βανδαλισμός των πυρκαγιών δικαίωσε τις κριτικές που ασκούν, τότε μάλλον δεν αντιλαμβάνονται την πολυπλοκότητα ενός προβλήματος που απαιτεί μια μεγάλη κινητοποίηση πόρων και ιδεών για να μετατραπεί σε αριστερή πρόταση πολιτικής.

Το «ένας άλλος κόσμος είναι δυνατός» αποτελεί το κεντρικό μοτίβο της ριζοσπαστικής Αριστεράς, η οποία σήμερα ενισχύεται σε πολλές χώρες της Ευρώπης. Η «ηττημένη παράταξη» του 20ού αιώνα ή θα προσδώσει συγκεκριμένο προγραμματικό περιεχόμενο στο ως άνω σύνθημα ή θα δυσκολευτεί να μετατρέψει την ψήφο διαμαρτυρίας σε ψήφο επιδοκιμασίας.

*Επίκουρος καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο




ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 18/09/2007

Ζήτω οι μεν, θλίψη οι δε

του Ριχάρδου Σωμερίτη*
O κ. Καραμανλής παραμένει πρωθυπουργός, αλλά με κουτσουρεμένη πλειοψηφία, ο κ. Παπανδρέου θα δώσει μάχη για να παραμείνει πρόεδρος ενός ΠαΣοΚ με κάπως αβέβαιο μέλλον, το κουκουέ και ο Συνασπισμός οφείλουν να βρούνε τι θα κάνουν τους παραπανίσιους ψηφοφόρους και βουλευτές τους, ο κ. Καρατζαφέρης πρέπει και αυτός να ανακαλύψει ρόλο για το κόμμα του μέσα ή έξω από το ακροδεξιό γκέτο τόσων οπαδών και στελεχών, ο κ. Παπαθεμελής πάει επιτέλους στο σπίτι του ή σε κάποιο μοναστήρι. Και έχουμε και τους επώνυμους οικολόγους που μετράνε και ξαναμετράνε το ανέλπιστο 1% που κέρδισαν.
Αυτή είναι η κατάσταση που κατασκευάσαμε με την ψήφο μας. Δεν έχει καμία σχέση με τις κόρνες και τα ζήτω, τους ενθουσιασμούς των μεν ή την κατάθλιψη των δε. Αξίζει έναν πρώτο σχολιασμό.
Για το κόμμα Καραμανλή, που επιστρέφει σαν Λάζαρος και κάπως τσαλακωμένο από την κόλαση των πυρκαγιών και των ομολόγων, η νέα περίοδος θα είναι δυσκολότερη από την πρώτη. Με ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία ο κ. Καραμανλής θα είναι περισσότερο από πριν στα χέρια του κάθε Τσιτουρίδη και θα έχει ακόμα μικρότερες αντιστάσεις απέναντι σε όλες τις ομάδες πίεσης, της εκκλησιαστικής περιλαμβανομένης. Θα έχει επίσης, απέναντί του, για κάθε «μεταρρύθμιση» τα στρατά του ενισχυμένου Περισσού και της ενισχυμένης Κουμουνδούρου καθώς και ενός σε κρίση ΠαΣοΚ που θα επιδιώξει να ξανακερδίσει «με αγώνες» όσους οπαδούς του ψήφισαν αριστερότερα. Με αυτά θα γίνουν οι μεταρρυθμίσεις της Παιδείας και κυρίως του ασφαλιστικού συστήματος που ήδη αυτοευνουχήθηκε με τις προεκλογικές καραμανλικές υποσχέσεις;
Για το ΠαΣοΚ έφτασε πια η ώρα του ουσιαστικού εκσυγχρονισμού του. Το κίνημα, που η κοινωνική του βάση παραμένει λαϊκή και «μεσαία», οφείλει επιτέλους να διαλέξει πολιτικές και στρατηγική, το σήμερα και το αύριο και όχι πια το χτες. Οφείλει επίσης να κατακτήσει μια νέα σοβαρότητα και μια νέα υπευθυνότητα που του στέρησαν τόσες άτυχες και ακατανόητες πρωτοβουλίες του αρχηγού του. Με άλλη ηγεσία; Με Βενιζέλο, Διαμαντοπούλου, Παπαντωνίου, με μια τόσο δύσκολη επιστροφή του Σημίτη ή με κάποιον άλλο ή ξανά με Παπανδρέου; Ολα είναι και δυνατά και θεμιτά, αρκεί να λειτουργήσουν πραγματικά οι κομματικοί θεσμοί και η κομματική δημοκρατία. Και να είναι όμως ταυτόχρονα ξεκάθαρες οι προτεινόμενες από τον κάθε υποψήφιο επιλογές πλεύσης, ιδεολογικές και πολιτικές.

Για την αριστερά κάθε ταμπέλας και ταμπελίτσας, έφτασε επίσης η ώρα μιας μεγάλης επιλογής: στόχος της είναι, με δημοκρατικές διαδικασίες κάτι το καλύτερο για τον λαό, πράγμα που προϋποθέτει ευρύτερες συναινέσεις και συσπειρώσεις, δηλαδή αύριο, μια κοινή, ρεαλιστική κυβερνητική πρόταση με τη δεσπόζουσα κεντροαριστερά, και όχι τον εγκλωβισμό ορισμένων μαζών στην ουτοπία μιας αυριανής «σοσιαλιστικής επανάστασης».

Η κυρία Παπαρήγα είπε πρόσφατα (στο ντιμπέιτ) ότι δεν μπορούσε να περιμένει τον σοσιαλισμό για την κόρη της και έτσι την έστειλε σε ιδιωτικό σχολείο. Θα έπρεπε να καταλάβει ότι το ίδιο ισχύει για όλους: όσοι υπόσχονται υποθετικούς αυριανούς παραδείσους δεν έχουν το δικαίωμα να αξιώνουν τη θυσία της μοναδικής εγκόσμιας ζωής μας. Αλλά αυτό κάνουν!

somerit@otenet.gr



ΤΟ ΒΗΜΑ - Ημερομηνία δημοσίευσης 18/9/2007

ΤΡΙΑΝΤΑΠΕΝΤΕ νεκροί, στους δρόμους της Κρήτης (..άγνωστο πόσοι τραυματίες)... σε λιγότερο από τους οκτώ μήνες του 2017, είναι μια διαρκής τραγωδία

Δημήτρης Κ. Τζανακάκης ΡΕΘΥΜΝΟ Τ ΡΙΑΝΤΑΠΕΝΤΕ νεκροί, στους δρόμους της Κρήτης (..άγνωστο πόσοι τραυματίες)....